ตอนที่  7 นี่นาง….ไม่พอใจอะไรข้าล่ะนี่

ท่านอ๋องเดินตามพระชายามาถึงด้านหลังอาราม นางกำลังคุยกับเจ้าอาวาสที่กำลังแนะนำสถานที่ในวัดให้โดยละเอียดและเจ้าอาวาสก็กำลังเดินกลับเข้าไปในอาราม

แม้ว่ากิริยาที่นางพูดกับเมิ่งลี่ถิงนั้นจะดูไม่ค่อยให้เกียรติอีกฝ่ายเท่าใดแต่นางกลับมีท่าทางนอบน้อมกับเจ้าอาวาส ซึ่งท่านอ๋องพอจะเข้าพระทัยแล้วว่านางคงเลือกปฏิบัติจากท่าทางของอีกฝ่ายเป็นแน่

“พระชายา กลับได้แล้วล่ะ”

“แขกของพระองค์เล่าเพคะ"

“นางกลับไปแล้ว แล้วอีกอย่างหนึ่งข้าก็มิได้เชื้อเชิญนางมา ดังนั้นจะเรียกว่าแขกคงจะไม่ได้”

“เช่นนั้นคงต้องเรียกว่าสตรีในพระทัยมากกว่าสินะเพคะ”

“ฟู่ซิ่วอิง นี่เจ้าไม่พอใจงั้นหรือ”

“พระองค์ตรัสว่าจะกลับแล้วมิใช่หรือเพคะ”

“หากว่าเจ้าแสดงท่าทีเช่นนี้ข้าเองก็คงคิดเป็นอื่นไม่ได้นอกจากเจ้ากำลังแสดงอาการหึงหวงข้าอยู่”

“พูดเหลวไหล!!…..…ทรงตรัสอะไรเพคะหม่อมฉันเพียงแค่รู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายเท่านั้น หากว่าคืนนั้นไม่เกิดเรื่อง….ช่างมันเถิดเพคะ”

ฟู่ซิ่วอิงยังคิดถึงเรื่องครั้งก่อนตอนงานเลี้ยงที่ตนเองต้องสูญเสียพรหมจรรย์ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดนั่น คืนแห่งความอัปยศนั่นทำให้นางรู้สึกอับอายเป็นที่สุด

หากว่าเขามิใช่ท่านอ๋องนางคงเลือกที่จะปลิดชีพตนเองเสียให้รู้แล้วรู้รอดแต่ผู้เป็นบิดาก็ป้องกันนางทุกทางเพื่อมิให้ทำเรื่องนี้ได้

“นี่เจ้า…ยังคิดถึงเรื่องคืนนั้นอยู่อีกงั้นหรือ”

“หม่อมฉันไม่อยากเอ่ยถึงอีก รีบกลับกันเถิดเพคะตกเย็นทางบนเขามืดและหนาวจะเดินทางลำบาก”

ท่านอ๋องเพียงแค่เดินตามนางไปที่รถม้าอย่างเงียบ ๆ เท่านั้นพร้อมกับคิดตามที่พูดไปเมื่อครู่ เรื่องนี้แม้ว่าจะเกิดขึ้นจากความผิดพลาดซึ่งจำได้ว่าในคืนนั้นเขาโกรธมากจนอยากจะฆ่านางให้ตายคาห้องนั้นเสียตอนนั้นเลยเขาจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรอีก แต่มาในยามนี้เขากลับนึกขอบคุณเหตุการณ์ในคืนนั้นอย่างน่าแปลกใจ

“ข้าช่วยนะ”

เขาจับมือนางเพื่อพาเดินขึ้นรถม้า ซิ่วอิงหันมาและยอมให้เขาจับมือเดินขึ้นไปแต่โดยดี

“ขอบพระทัยเพคะ”

แต่น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยราวกับไม่พอใจกับบางสิ่งซึ่งก่อนหน้านี้นางมิได้ใช้น้ำเสียงนี้กับเขา เมื่อขึ้นรถม้าได้ฟู่ซิ่วอิงก็เดินเข้าไปนั่งด้านในและหันหน้าออกไปมองด้านนอกโดยไม่สนใจท่านอ๋อง

“เจ้าอยากจะแวะเดินเที่ยวที่ใดหรือไม่”

“ไม่เพคะ รีบกลับเถิดเพคะหม่อมฉันรู้สึกเหนื่อยแล้วอยากนอนพักแล้ว”

“งั้นหรือ คิดไม่ถึงว่าพระชายาจะเหนื่อยง่ายเช่นนี้ ดูท่าแล้วคงต้องให้หมัวมัวบำรุงเจ้ามากขึ้นเสียแล้ว”

“ไม่ต้องหรอกเพคะหม่อมฉันเพียงแค่รู้สึกเพลียเท่านั้น เพียงแค่ได้นอนพักก็หายดีแล้วเพคะ”

“เหตุใดเจ้าจึงทำท่าทีเช่นนี้ ตอนก่อนที่จะมาที่อารามแห่งนี้ยังดี ๆ อยู่เลยนี่ หรือว่า…”

“หม่อมฉันของีบสักหน่อยนะเพคะ”

“…”

ท่านอ๋องมิอาจเอ่ยสิ่งใดอีกเมื่ออีกฝ่ายหนีโดยการหลับตาและพิงศีรษะไปยังเบาะด้านในรถม้าเพื่อตัดจบบทสนทนาเสียดื้อ ๆ เช่นนี้ รถม้ายังแล่นต่อจนถึงหน้าตำหนักเมื่อเห็นว่านางยังไม่ตื่นเขาก็ไม่รบกวนนาง

“ท่านอ๋อง….”

“ข้าจัดการเองเจ้าเปิดประตู”

ท่านอ๋องเพียงหันไปบอกเสี่ยวหมิงเบา ๆ เพราะเกรงว่านางจะตื่น เขาจับตัวนางให้นั่งพิงไหล่มาเพื่อจะได้ให้นางนอนสบายหน่อยโดยที่นางไม่รู้ตัวเพราะคิดว่านางคงเหนื่อยล้าจริง ๆ ถึงได้หลับไปแทบจะทันทีที่ขึ้นรถม้า

แต่เมื่อหันกลับมาอีกครั้งเพื่อจะช้อนตัวอุ้มนางก็เห็นว่าคนข้าง ๆ ตื่นขึ้นมาและดันตัวเองออกไปจากอกเขาทันที

“ไม่ต้องเพคะ หม่อมฉันเดินลงเองได้เพคะ”