ตอนที่  8  ท่านอ๋องจอมคลั่ง(รัก)

“แต่ว่าท่านอ๋องจะทรงยอมให้ท่านจากไปง่าย ๆ หรือเจ้าคะ พวกท่าน…เอ่อ….”

“ช่างเถอะ เรื่องเช่นนั้นในยามนี้เวลานี้ไม่มีความสำคัญสำหรับข้าแล้ว”

ซิ่วอิงจดจำเกี่ยวกับคืนแรกระหว่างนางและเขาไม่ได้เลย พรหมจรรย์สตรีที่สู้อุตส่าห์รักษามาเนิ่นนานเกือบสิบแปดปีแปดเปื้อนไปภายในค่ำคืนเดียวอีกทั้งนางยังไม่มีสติอีกด้วย พอตื่นมาก็พบว่าตนเองถูกทำลายวรยุทธ์จนแทบไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะเอ่ยปากพูด

“อะไรกันนี่ บัญชีนี้ก็ดูเรียบร้อยดีนี่นา แล้วให้ข้ามาตรวจอีกทำไมกัน”

“ก็คงจะให้ตรวจตามหน้าที่เจ้าค่ะ หากว่าท่านตรวจแล้วก็ลงนามด้านหลังแล้วส่งไปที่คลังบัญชีก็จบหน้าที่แล้วเจ้าค่ะ”

“ไม่ได้สิ ในเมื่อรับหน้าที่มาแล้วจะทำแบบขอไปทีหาได้ไม่ หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาก็เสียชื่อสกุลฟู่ของข้าเสียหมด”

“เจ้าค่ะ”

สมุดบัญชีรายรับรายจ่ายเล่มแล้วเล่มเล่าถูกนางตรวจจนละเอียดเกือบทุกเล่ม แม้ว่าอยากจะทำให้เสร็จแต่ภารกิจเหล่านี้ก็หนักเกินกว่าจะทำเพียงวันเดียวเสร็จ

“พักก่อนเถิดเจ้าค่ะคุณหนู นี่ก็เริ่มดึกแล้วท่านอ๋องคงกลับเข้าห้องบรรทมไปแล้ว”

“ช่างเขาสิข้าขอดูให้จบเล่มนี้เสียก่อน ว่าแต่พรุ่งนี้ต้องทำอะไรบ้าง”

“พรุ่งนี้จะเป็นการตรวจห้องเครื่องและตำหนักต่าง ๆ เจ้าค่ะ แล้วก็ยังมีชิมเครื่องเสวยและเตรียมจัดงานสักการะเมืองในอีกสามเดือนข้างหน้าด้วยเจ้าค่ะ”

“สักการะเมือง เจ้าหมายถึงงานสักการะเทพเจ้าประจำปีของหลิงโจวงั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ”

“เฮ้อ…ครบอีกปีหนึ่งแล้วงั้นหรือ รวดเร็วเสียจริง”

“คุณหนู ท่านยังคิดถึงรองแม่ทัพเสิ่นอยู่หรือเจ้าคะ”

“ช่างเถอะเรื่องมันก็ผ่านมาเนิ่นนานแล้วนี่ ข้าไม่จำเป็นต้องจดจำอะไรแล้ว ที่สำคัญข้าในวันนั้นกับในวันนี้ ไม่มีสิ่งใดเหมือนกันเลยสักนิด”

“คุณหนู”

“เจ้ารีบไปพักเถอะเดี๋ยวข้าก็จะไปเช่นกัน”

“เจ้าค่ะ”

จินฝูเดินออกไปแล้วซิ่วอิงจึงได้วางพู่กันในมือเบา ๆ และค่อย ๆ นั่งทบทวนเรื่องราวในหนหลังเมื่อสองปีก่อนหลังจากนางผ่านพิธีปักปิ่นมาได้ไม่นาน นางชื่นชอบเสิ่นหลงรองแม่ทัพของบิดาและตัดสินใจที่จะบอกกับเขาในงานบวงสรวงเทพเจ้าแต่ถูกเขาปฏิเสธ

เสิ่นหลงในเวลานั้นยังรั้งเพียงตำแหน่งนายกององครักษ์ในกองทัพสกุลฟู่เท่านั้น จากนั้นนางก็ได้แต่ร้องไห้เสียใจที่ด่วนตัดสินใจเผยความในใจ

“เสิ่นหลง ข้าในเวลานั้นช่างไร้เดียงสายิ่งนัก”

ฟู่ซิ่วอิงในเวลานั้นอายุเพียงแค่สิบหกปีเท่านั้นตอนที่บอกรักเขา นางในเวลานั้นทั้งอ่อนแอ เป็นเพียงสตรีที่พึ่งโตได้ไม่นาน หลังจากถูกปฏิเสธครั้งนั้นนางก็เข้าเรียนฝึกอาวุธในกองทัพสกุลฟู่จนสามารถก้าวขึ้นมาเป็นสตรีที่เก่งทั้งบุ๋นบู๊แต่ก็มิวายถูกวางยาพิษในคืนงานเลี้ยงต้อนรับท่านอ๋องในคืนนั้น เดิมทีคิดว่าจะต้องตายเสียแล้ว นึกไม่ถึงว่าในตอนนี้…

“แม้แต่กำลังภายในที่สูญเสียไปก็กลับคืนมาเท่าทวีคูณ หรือว่าท่านปู่จะมอบพลังให้ข้าจริง ๆ”

เรื่องนี้นางยังมิได้บอกผู้ใดแม้แต่บิดา ซิ่วอิงตั้งใจเก็บเป็นความลับเพื่อปกป้องตัวเอง นางเดินออกมาจากห้องทรงงานที่ตำหนักและกลับไปยังห้องบรรทม ท่านอ๋องยังมิได้กลับเข้ามานางจึงรีบเข้านอนก่อนเขาเพราะวันนี้นางรู้สึกเหนื่อยมากจริง ๆ

เช้าตรู่วันถัดมา

ร่างของซิ่วอิงราวกับถูกมัดเอาไว้เพราะไม่สามารถขยับได้ตามใจ เมื่อหันไปมองจึงได้พบสาเหตุเพราะคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ นางที่มือไม้ไม่อยู่สุข แขนที่เกี่ยวตัวนางเข้าไปกอดและขาที่พาดอยู่ที่ขาของนางนี่เองที่ทำให้ขยับไม่ได้ อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้นางตกใจมากกว่าเดิมนั้นก็คือ มือของเขาที่ล้วงเข้าไปถึงด้านในและจับหน้าอกนางอยู่ นางหันมาและขอให้เขาปล่อยนาง

“อื้อ…ปล่อยก่อนเถิดเพคะ”

“เจ้าตื่นแล้วงั้นหรือ เมื่อคืนเจ้าแอบนอนไปก่อนที่ข้าจะกลับเข้ามา”

“หม่อมฉันเพลียเพคะ”

“เช่นนั้นตอนนี้เจ้าพักเต็มที่แล้วสินะ”

“พระองค์หมายถึง อื้อ…ท่านอ๋องเพคะ วันนี้…พระองค์มิต้องไปประชุม….หรือเพคะ”