ตอนที่ 15 ท่านคิดว่าน่าขันหรือไม่?

แสงแดดยามบ่ายส่องแสงประกายราวกับทองคำที่แตกกระจายระยิบระยับตกกระทบลงบนร่างของเซียวจิ้งเป่ย ขับเน้นให้เขาหล่อเหลาราวกับเทพเซียน มิอาจมีผู้ใดมาเทียบได้

เจียงเว่ยหว่านอดตะลึงไม่ได้ นี่ยังจะได้พบเขาอีกหรือ แม้ว่าเขาจะหล่อเหลาเอาการ แต่นิสัยกลับแย่ยิ่งนัก

ในขณะที่นางกำลังคิดว่าจะหลบเลี่ยงไปชั่วคราว ก็พลันเห็นเขาเดินตรงมายังทิศทางที่นางอยู่ นางเองก็จะหลีกเลี่ยงก็ไม่ได้ จะหลบก็ไม่มีที่หลบเช่นกัน จึงทำได้เพียงแต่เผชิญหน้ากันเท่านั้น

เซียวจิ้งเป่ยมองเห็นเจียงเว่ยหว่านมาแต่ไกลๆ แสงสีทองอันสว่างไสวส่องมาบนร่างของนาง ทำให้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยดำของนางชัดเจนเป็นพิเศษ สะท้อนองคาพยพที่ประณีตของนางออกมา

ใบหน้าของนางนั้นไร้ที่ติ