ตอนที่ 16 คุกเข่าแต่โดยดี

เมื่อเซียวจิ้งเป่ยกลับมายังห้องตำรา จากนั้นไม่นานจางหานก็รีบกลับมารายงาน

เซียวจิ้งเป่ยยืนอยู่หน้าชั้นหนังสืออย่างไม่ทุกข์ร้อน พลิกเปิดดูตำราเก่าแก่โบราณ เปิดพลิกไปมาทีละหน้า แล้วถามอย่างใจเย็นว่า “ตรวจสอบชัดเจนแล้วหรือ?”

จางหานสองมือประสานคำนับ และค้อมกายมาตรงหน้าเขา พลันเอ่ยรายงาน “นายท่านข้าน้อยตรงสอบชัดแล้วพะยะค่ะ ว่าคนจากห้องครัวได้มีเจตนาจะสั่งสอนพระชายา จนชิงเหมยสาวใช้ข้างกายหมดสติไปเพราะความหิวโหย พระชายาเองก็อับจนหนทาง จึงจำใจต้องนำปิ่นปักผมไข่มุกของตนไปแลกเปลี่ยนเป็นอาหาร”

“นำปิ่นปักผมมุกของตนไปจำนำเพื่อสาวใช้ผู้หนึ่งหรือ?” เซียวจิ้งเป่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเผยสีหน้าเหลือเชื่อ “นางมีเมตตาถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”