Episode 01

หลังออกจากห้องน้ำ ฉันก็ยังเห็นว่าเขานอนอยู่ในท่วงท่าเดิม แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยสักของผู้ชายคนนั้นยังแลดูเป็นคนสุขภาพดี

ผิวสีขาวซีดในตอนที่แสงแดดสาดเข้ามากระทบกับเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม ทำให้รู้ว่าเขายังอยู่ในช่วงวัยรุ่น มองดูแล้วอายุก็ไม่น่าจะห่างจากฉันมากนัก

แล้วเขาเป็นใครกันเล่า

แต่ช่างมันเถอะ ตอนนี้แค่ฉันออกจากห้องนี้ไป ฉันก็จะไม่เจอกับหมอนี่อีก หวังว่าเขาจะจำฉันไม่ได้ และเราจะไม่บังเอิญเจอกันอีก

แต่พอเลิกสนใจคนที่นอนอยู่ ฉันก็เผลอเหลือบไปเห็นรอยเลือดที่ติดอยู่บนที่นอนสีขาวสว่างซึ่งมันชัดมาก จู่ ๆ ความร้อนก็เข้ามาจู่โจมฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว

ครั้งแรกของฉัน กับใครก็ไม่รู้ แฟนก็ไม่ใช่ คิดแล้วมันก็โคตรจะเศร้า แต่ถึงจะเศร้าตอนนี้ก็เอาอะไรกลับคืนมาไม่ได้แล้ว

พอคิดแบบนั้นฉันจึงรีบวิ่งออกจากห้องทันที ฉันเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสำรวจมองไปรอบ ๆ ก็เห็นว่าที่นี่น่าจะเป็นโรงแรมที่ไหนสักแห่ง

แต่พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็ยังแปลกใจ เพราะภาพสุดท้ายที่จำได้คือฉันกำลังนั่งดื่ม แล้วเจอ... ดาริน

ใช่ เจออีบ้าดาริน แล้วจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย มันเหมือนภาพตัดไปเลย ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองตกอยู่ในภวังค์คล้ายกับความฝัน

ต้องเป็นมันแน่ ๆ ที่กล้าทำเรื่องแบบนี้กับฉัน มันคงร่วมมือกับผู้ชายคนนี้ เพื่อมาทำร้ายฉัน

“ไอ้บ้าเอ๊ย” ฉันได้แต่ด่าพวกมันอยู่ในใจ

เมื่อคืนฉันนัดดื่มกับเพื่อนที่ร้านแห่งหนึ่ง แต่เพื่อนมีธุระจึงต้องกลับก่อน พวกมันคะยั้นคะยอให้ฉันกลับด้วย แต่เป็นฉันเองก็ยังดื้อดึงจะอยู่ต่อ

สุดท้ายก็จบไม่สวย สภาพก็แบบที่เห็น เพราะความดื้อของตัวเองแท้ ๆ

-เวลาต่อมา-

ตอนนี้ฉันก้าวเดินเข้าไปในบ้านก็บังเอิญเห็นว่ามีคนนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกอยู่หลายคน

เสียงข้างในดังมากพอสมควร เหมือนเป็นเสียงคนกำลังทะเลาะกันมากกว่า เหอะ ผลประโยชน์ไม่ลงตัวหรือไง ทะเลาะกันขนาดนั้นทำไมไม่ฆ่ากันให้ตายไปเลยล่ะ