Episode 02

และทั้งหมดนั้น ก็คือเรื่องราวของครอบครัวฉันเอง ฉันชื่อ เอวาเอวารินทร์ โสภิตาธารากูล ฉันเกิดมาในตระกูลที่มีเงินทอง ทรัพย์สมบัติจากบรรพบุรุษเก่าแก่ พ่อกับแม่ถูกคลุมถุงชนแต่งงานจนมีฉันเป็นสัญญาใจ

แต่ฉันว่าน่าจะเป็นสัญญาแค้นมากกว่า เพราะเมื่อพ่อมีฉันปุ๊บ เขาก็เอาแต่หาเมียน้อยเข้าบ้านไม่หยุดหย่อน ราวกับคนเก็บกด ฉันเคยถามแม่ว่าทำไมพ่อไม่เคยให้เกียรติแม่บ้าง แต่แม่ก็เฉยชากับพ่อมากเสียจนไม่อาจคาดหวังคำตอบใด ๆ

ก็คนไม่รักกันสุดท้ายก็แบบที่เห็น จนสุดท้ายแม่ฉันก็จากไปด้วยอุบัติเหตุ ตั้งแต่นั้นมาพ่อก็มีผู้หญิงเข้ามาเรื่อย ๆ

แต่นั่นก็ยังไม่เลวร้ายเท่ากับการที่พ่อพายัยแม่มดวดีไปจดทะเบียนสมรส ซ้ำยังเสนอหน้าไปจดทะเบียนรับลูกของนางแม่มดเป็นบุตรบุญธรรมด้วย

ตั้งแต่นั้นมาความวิบัติในครอบครัวจึงได้บังเกิด เพราะจากนั้นชีวิตของฉันก็น้ำเน่ายิ่งกว่านางเอกในละคร

โชคดีที่ตอนแม่แต่งงานกับพ่อ ปู่ได้ทำสัญญาว่าทรัพย์สินทุกอย่างจะต้องเป็นของฉัน พ่อกับแม่จะไม่มีใครมีสิทธิ์ในสมบัติของตระกูลสักคน แต่เงินที่หามาได้หลังจากนั้นก็แล้วแต่พวกเขา

ฉันเลยใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสุขสบาย ส่วนบริษัทที่พ่อเป็นผู้บริหาร ฉันไม่ก้าวก่ายอยู่แล้ว แต่เพราะพ่อน่ะชอบชักศึกเข้าบ้าน ฉันจึงต่อต้านเขาตลอดมา

พ่อจะรู้บ้างไหม ว่าคนที่รับเลี้ยงทำร้ายลูกสาวของเขาแบบนี้

แต่ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้พ่อจะรู้หรือไม่ ฉันก็จะเอาคืนมัน แต่พอคิดถึงยัยดาริน สวรรค์ก็ดลบันดาลให้เจอกับมันทันที

“ว่าไงน้องรัก เมื่อคืนสบายตัวดีไหม”

‘สบายบ้านพ่อมึงสิ เหอะ’

ฉันพยายามฝืนยิ้ม แต่ดูแล้วน่าจะแพ้เสียงในหัวแหละ เพราะสีหน้าแสดงออกชัดเจน แต่ด้วยความที่วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วเลยเลือกที่จะไม่ด่าใคร

ฉันเดินเลี่ยงดารินไปอีกฝั่งเพราะไม่อยากจะพูดกับมันในตอนนี้ แต่เหมือนว่าลูกสาวบุญธรรมพ่อจะอยากโดนด่าเสียให้ได้ เพราะเธอกลับเดินมาขวาง

รังควานฉันไม่เลิก งั้นก็ด่ามันสักหน่อยแล้วกัน

“สบายตัวเลยแหละ ว่าแต่แกไปจ้างใครมาเอาใจฉันล่ะ”

“หึ ก็เสี่ยหน้าแก่ ๆ หนังเหี่ยว ๆ พุงยื่น ๆ อี๋ แค่คิดก็สกปรก” ฉันได้แต่คิดตาม แต่ความรู้สึกของฉันตอนนั้น มันดูไม่ใช่

หุ่นผู้ชายคนนั้นก็ดี ลีน ๆ กล้ามแขนเป็นมัด ๆ ถึงต่อให้แก่เป็นเสี่ย แต่แค่มองจากด้านหลังฉันมั่นใจว่าไม่ใช่แบบที่ดารินพูดแน่

อีบ้านี่กำลังพยายามพูดให้ฉันรู้สึกไม่ดีสินะ แต่พอมันบอกมาแบบนี้แสดงว่ามันก็ยอมรับแล้ว ว่ามันรู้จักไอ้หมอนั่นจริง ๆ

“หึ แต่ที่เห็นก็หล่อเลยนะ เหมือนพระเอกเลยแหละ แกโกหกฉันปะเนี่ย” หล่อไม่หล่อไม่รู้ เพราะเห็นแค่ข้างหลัง โกหกไปก่อนเมื่อคืนจำอะไรไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว

“อย่าลืมไปตรวจโรคด้วยนะ”

“หึ แกก็อย่าลืมไปตรวจด้วยล่ะ ได้ข่าวว่าก็นอนกับคนอื่นไปทั่วไม่ใช่เหรอ” ฉันยิ้มแสร้งว่าตอบกลับไป แม้ในใจอยากจะกระชากหัวมันลงมาลากกับพื้น ทรมานให้มันสาสมกับสิ่งที่มันทำ แต่กลัวว่าพอจับตัวมันแล้วเสนียดจะติดมือ เลยเลือกถอยห่างดีกว่า

“ฉันจะเตือนแกอีกครั้งดาริน ถ้าแกยังอยากอยู่สุขสบาย เป็นลูกสาวที่พ่อรัก ก็อย่ายุ่งกับฉันอีก ไม่งั้นฉันจะไม่ไว้หน้าแกอีกแล้ว”

“หึ คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง ไหน ๆ แกก็ไม่เหลืออะไรในชีวิตให้รักษาแล้ว งั้นฉันจะทำให้แกดู ว่าสุดท้ายแล้วพ่อแท้ ๆ ของแกจะเลือกใคร ระหว่างฉันกับแก”

พอดารินว่าจบก็จับมือฉันไปผลักมันให้ตกบันลงไปทันที แล้วคือบันไดสูงมาก แต่ดารินก็กล้าเอาชีวิตมาเสี่ยง ตายขึ้นมาจริง จะสมน้ำหน้าให้หนัก