Episode 04

-อีกด้าน-

แสงแดดอุ่นที่ส่องแยงเข้าตา ทำให้ดวงตาที่กำลังขยับขึ้นรู้เวลาในเช้าวันใหม่ ผมที่นอนกอดหมอนอยู่ก็หันไปมองดูที่นอนข้าง ๆ ที่ตอนนี้ไม่มีใครนอนอยู่แล้ว

ของขวัญที่เพื่อนส่งมาให้ก็ใช้ได้ไม่เลว แต่ว่าก็ว่าเถอะ เมื่อคืนผู้หญิงคนนั้นดูไม่เป็นงานห่าอะไรเลย ไอ้เอเดนมันไปขุดจากไหนมากัน

ผมขยับตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเสยผมที่ปรกใบหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่พอก้มมองดูหน้าอกที่มีรอยเล็บข่วน เพิ่งเห็นว่าแดงมาก ผมสำรวจตัวเองสักพักก่อนจะขยับดึงผ้าห่มสีขาวออกจากตัว จึงทำให้เห็นรอยเลือดที่ติดอยู่บนที่นอน

‘เชี่ย’ ผมต้องฝันไปแน่ ๆ

ไอ้เอเดนมันไม่เคยส่งแบบนี้มาให้ผมเลยสักครั้ง เพราะปกติเด็กมันต้องผ่านคิวซีก่อน ยิ่งได้เห็นก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ

แต่ทว่าในตอนที่ผมกำลังใช้ความคิดเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที ผมขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา

(เช้านี้มีเรียนนะมึงอย่าสาย)

“เออ รู้แล้ว โทรมาแต่เช้ามีเรื่องแค่นี้”

(เมื่อคืนหนักหรือไง เสียงดูเหมือนคนไม่มีแรง)

“มึงส่งใครมา”

(ทำไม ติดใจเหรอ)

“สัส กูถามมึงก็แค่ตอบ ไม่ต้องย้อนกู”

(ครับ เด็กมึงไง)

“สัส กูไม่มีเด็ก ใครวะ” ไอ้นี่ก็วอนให้ผมด่ามันอยู่เรื่อย ตอบปกติไม่เป็นหรอก

(ก็น้องเมล์ของมึงไง) แน่นอนว่าไม่ใช่อย่างแน่นอน เพราะถ้าเป็นเมล์ผมก็ต้องรู้สิ เมื่อคืนต่อให้จะเมาแค่ไหน ผมก็ยังสติดี

“เอาดี ๆ เอเดน มึงอย่ามาเล่นตลก”

(หน้ากูเหมือนน้าค่อมหรือไง ไอ้นี่)

“กวนตีน”

(ฮ่า ๆ เป็นไร แจกตีนให้กูแต่เช้า หรือไอ้เมล์มันทำให้มึงไม่พอใจ เอาคนอื่นไหมเดี๋ยวกูส่งไปให้)

“ไม่ต้อง แค่นี้แหละ”

(โอเค เจอกัน)

จากนั้นก็เลือกที่จะวางสายไป พอมองดูรอยเลือดนั้น หรือว่ากูทำรุนแรงกับเมล์วะ คิดยังไงก็คิดไม่ตก

ปกติเด็กของเอเดนจะมีประสบการณ์พอสมควร ซึ่งแน่นอนว่าไม่ซิงอยู่แล้ว ยิ่งมันบอกว่าเมล์ยิ่งไม่น่าใช่ แล้วตกลงนี่เลือดใครวะ

แม้จะมีคำถามเกิดขึ้นในสมองของผมมากมาย แต่มือผมก็ยังหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ ตอนนี้ถุงยางเกลื่อนเต็มห้องไปหมด

นี่ผมใช้ถุงยางเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ครั้งแรกของผมเถอะ ต่อให้มีอารมณ์อย่างมากก็แค่สอง คนบ้าอะไรจะเอาคืนสี่ห้ารอบ ผลิตน้ำไม่ทันหรอก

แต่พอเลื่อนสายตาจากถุงยางที่ใช้แล้ว ก็เจอเข้ากับอะไรบางอย่างที่สะดุดตา ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคืออะไร จึงก้มลงไปเก็บมันขึ้นมาดู