Episode 05

“มึงพอจะรู้จัก คนที่ชื่อดารินรัตน์ไหม” ผมเอ่ยถามเพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยความอยากรู้ และหวังว่าพอจะมีใครรู้จักบ้าง

ถ้าพวกมันรู้จัก ผมก็คงได้ข้อมูลที่แคบลง แต่เพื่อน ๆ กลับส่ายหน้าไปมา

“มึงเห็นกูเป็นสมุดทะเบียนราษฎร์หรือไง ถึงจะได้รู้จักทุกคน” สุดท้ายผมก็ต้องถอนหายใจ เป็นเหมือนอย่างที่คิด ไม่ได้คำตอบไม่พอยังกวนผมอีก

“มึงอย่ากวน กูซีเรียส”

“คนชื่อดารินรัตน์มีเป็นร้อย กูจะรู้ได้ไงวะ”

“ดารินรัตน์ โสภิตาธารากุล พวกมึงคุ้นบ้างไหม” เอเดนมองดูหน้าผมก่อนจะทำหน้าเหมือนครุ่นคิด

"โสภิตาธารากุล เจ้าของบริษัทส่งออกจิวเวลรี่ไหม"

"มึงรู้จัก"

"ไม่ แต่รู้ว่านามสกุลดังพอใช้ได้ น่าจะพวกลูกคุณหนูไฮโซ" นามสกุลดังงั้นเหรอ ทำไมผมไม่รู้จักมาก่อน หรือเป็นเพราะผมไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ เพราะงั้นแหละผมเลยไม่ค่อยรู้จักนามสกุลใคร

“ดังมากเลยเหรอ”

“ก็พอมีชื่อเสียง พวกตระกูลผู้ดีกว่า ไม่ลองถามแด๊ดมึงล่ะ อาจจะรู้”

“เออ งั้นกูไม่รู้ดีกว่า” ผมเลิกสนใจทันที ไม่รู้ยังดีกว่าต้องถามเขาเสียอีก

“ว่าแต่มีอะไร ทำไมมึงดูสนใจผู้หญิงคนนี้แปลก ๆ” เอเดนเอ่ยถามผมในตอนที่มันยังเอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์สลับกับเงยหน้าถามผมไปมา

“มันก็สนใจผู้หญิงทุกคนนั่นแหละ มึงจะเอาอะไรกับมัน” ผมหันขวับไปมองดูไอ้สงครามทันที พอมันพูดสวนมาแต่ละที ผมก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน

“มึงไม่พูด กูก็ไม่ว่า”

“หึ” สงครามยกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ของมัน คงชอบใจมากที่ได้เหน็บแนมผม แต่ผมก็สายชิลไม่คิดอะไรมาก เพราะต่อให้พวกมันจะด่าว่าผมอย่างไร สุดท้ายก็เหมือนพวกมันด่าตัวเอง

“ไปเข้าเรียนได้แล้ว อาจารย์ภาวัตรยิ่งหมายหัวพวกมึงอยู่” พอไอ้สงครามมันด่าผมเสร็จ ก็ออกคำสั่งต่อทันที ทุกวันนี้สั่งยิ่งกว่าพ่อผมซะอีก ออกคำสั่งเก่งเหลือเกิน สงสัยออกคำสั่งกับรุ่นน้องเยอะจนติดนิสัย

“แต่อาจารย์ภาวัตรแม่งก็เล็งหัวพวกเราตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วไหมวะ”

“ไม่ใช่เพราะมึงหรือไง อยู่ดีไม่ว่าดีไปสอยน้องอาจารย์ เขาไม่ชอบขี้หน้ามึงก็ถูกแล้ว” ผมสวนมันไปอีกที ความผิดไอ้เอเดนตั้งแต่ต้น เข้าเรียนปีหนึ่งปุ๊บ ก็เจอแจ็คพอตปั๊บ

“เชี่ย ใครมันจะรู้วะ” ไอ้เอเดนมันก็ไม่รู้ห่าอะไรทั้งนั้นแหละ เขามาให้เอาก็เอา นิสัยมันเป็นแบบนี้แหละ ผมรู้ดี

“พวกมึงก็พอกันนั่นแหละจะเถียงกันเพื่อ ไปเรียน”

“ครับพ่อ กูจะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”