Episode 06

“เอวา”

“หะ หา” พอได้ยินเสียงแม่งก็ยิ่งคุ้นเข้าไปอีก ผมเคยได้ยินเสียงนี้ที่ไหนสักที่ แต่ผมแค่จำไม่ได้

จากนั้นเราสองคนก็ขยับห่างออกจากกันทันที ผมมองดูหน้าผู้หญิงสองคนที่กำลังมองดูหน้าพวกผมราวกับตกใจ

ผู้หญิงหน้าตาสะสวย ตากลม ผิวขาวอมชมพู มองดูชุดแล้วเดาว่าน่าจะอยู่ปีหนึ่ง เพราะยังดูมีระเบียบเรียบร้อย

“เฮียคราม” เสียงผู้หญิงเอ่ยทักทายเพื่อนผมราวกับคนกันเอง แต่เพื่อนผมก็แค่พยักหน้าให้แค่นั้น แล้วหันมองดูพวกผม ไอ้นี่ดูมีพิรุธที่สุด

“เป็นอะไรหรือเปล่า” ผมเอ่ยถามคนตรงหน้าเพราะกลัวว่าเธอจะเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

“อ๋อ มะ ไม่เป็นไรค่ะ พอดีหนูรีบเลยเดินไม่ระวัง ขอโทษรุ่นพี่ด้วยนะคะ” คนตรงหน้าเอ่ยขอโทษขอโพยพร้อมกับยกมือไหว้ผมอยู่แบบนั้น

“ไม่เป็นไร พี่ไม่ทันได้ดูเอง ขอโทษนะ” ผมเป็นคนมารยาทดีอยู่แล้ว ไม่เหมือนเพื่อนหรอก มารยาทติดลบ ทักทายกับคนอื่นแค่พยักหน้า

“หนูไม่เป็นไรเลยค่ะ ขอโทษรุ่นพี่อีกครั้งนะคะ” รุ่นพี่งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้น เด็กพวกนี้ก็เรียนคณะวิศวะเหมือนกันสินะ

“อืม”

“งั้นพวกหนูขอตัวนะคะ” เธอโค้งตัวลงอีกครั้งก่อนจะดึงแขนเพื่อนอีกคนที่มองดูเพื่อนผมแบบไม่ละสายตา แปลกมากสองคนนี้ต้องมีอะไรแน่

“ใคร มึงรู้จักใช่ไหม”

“กูไม่รู้จัก”

“กูหมายถึงคนนั้น” ซึ่งมันรู้ดีว่าผมหมายถึงใคร แต่มันก็เฉยไม่ตอบ ผมกับเอเดนจึงได้แค่มองหน้ากันอย่างปลงใจ กูไม่น่าถาม

“ไปเรียนได้แล้ว” จากนั้นสงครามก็เดินหนีไปเลย ผมกับเอเดนได้แค่มองตาม แล้วก็แอบพูดกันเบา ๆ

“มึงว่าใคร”

“กูไม่รู้ แต่คิดว่ามันต้องรู้จักแน่”

“เออ ช่างมัน” เพราะตอนนี้ผมยังติดใจกับกลิ่นน้ำหอมนั้นไม่หายเลย ซ้ำยังมีเรื่องของเมื่อคืนที่กวนใจผมไม่หยุด ผมสงสัยไปต่าง ๆ นานา รวมไปถึงว่าผมก็รู้สึกคุ้นกับผู้หญิงคนนั้นมาก

ตอนนี้พวกเรากำลังเดินไปยังตึกคณะ มีเจอคนมาทักทายเป็นเรื่องปกติ แต่ผมเองไม่มีอารมณ์ว่างจะสนทนากับใคร เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน

เอาจริงผมคิดมากบอกเลย ถ้ารู้ว่าเป็นใครมันก็จบ แต่นี่ผมไม่รู้ไง เมื่อคืนผมเมามาก อีกอย่างห้องของโรงแรมเป็นเหี้ยอะไรก็ไม่รู้ ไฟเสือกเปิดไม่ติด

มันเลยค้างคาใจอยู่แบบนี้ ยิ่งคิดถึงสัมผัสเมื่อคืน เสียงนุ่ม ๆ ก็ยิ่งทำให้ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใคร

“ฉิบหายมากไอ้ราม ฟุ่ว” ผมถอนหายใจพร้อมกับด่าตัวเองไปหนึ่งที เพราะผมกำลังฟุ้งซ่าน ผมต้องบ้าแน่ถ้าเกิดยังไขข้อสงสัยนี้ไม่ได้

“อยู่ ๆ ก็ทำหน้าเครียด เป็นอะไรอีกมึง”

“มึงตามหาคนให้กูหน่อย” พูดจบผมก็ยื่นป้ายชื่อที่เก็บได้ในห้องพักเมื่อเช้าให้กับเพื่อนสนิททันที ตอนนี้อยากรู้มากว่าเธอคนนั้นคือใคร ทำไมป้ายชื่อไปตกในห้องที่โรงแรมได้

“อีกอย่างเมล์ก็หายไปเลย กูทักก็ไม่ตอบ” ทักไปตั้งแต่เช้าจนตอนนี้เมล์ก็ยังไม่ตอบกลับ ผมไม่เข้าใจเลยว่าเพราะอะไร ปกติไม่เคยรอให้ผมรอนานแบบนี้

“มึงไปทำอะไรไว้หรือเปล่า” เอเดนถามอย่างนึกสงสัย แต่หน้าแบบผมเนี่ยนะ จะทำอะไรใครได้ ถึงแม้ว่าหน้าตาอาจจะดูโหดไปหน่อยก็เถอะ แต่ผมก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายอะไรขนาดนั้น ถ้าแบบไอ้สงครามก็ว่าไปอย่าง