Episode 07

เอเดนหลุดเสียงหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่ปิดบังความขำขันในใจ คอยดูไปก็เท่านั้น เพราะไม่ว่าจะกี่ปีที่ผ่านมาแล้ว ผมก็ไม่เคยสนใจใคร ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

ไม่ใช่ว่าคนที่เข้าหาผมไม่สวย จะบอกว่าทุกคนสวยมาก แต่อาจเป็นเพราะผมเองที่ไม่ได้สนใจ แชตที่สาว ๆ ส่งมาก็ค้างไว้ตั้งสามปีที่แล้ว ที่ยังไม่ได้เปิดอ่านเลยก็มี

ผมก็เป็นคนแบบนี้แหละ ทุกคนอาจจะดูเหมือนเฟรนด์ลี่แต่แท้จริงก็เข้าใจยาก บางคนหาว่าผมเจ้าชู้กะล่อน แต่แท้จริงแล้วผมแค่เป็นคนอัธยาศัยดี เป็นคนธรรมดาเหมือนคนทั่วไป

อีกอย่างผมก็อาจจะยังไม่ถูกใจใคร แต่ถ้าถูกใจแล้วอะไรก็ได้หมด

ไม่นานสงครามก็เป็นฝ่ายยืนขึ้นก่อน จากนั้นผมกับเอเดนก็เดินตามมันออกมาจากห้องเรียน พอหมดคาบก็คงแยกย้ายกันกลับไปนอนต่อ

“มึงจะกลับเลยไหม”

“ไปลานเกียร์หน่อย”

“จะไปอีกทำไม ปล่อยให้พวกเด็กมันดูแลกันไปเถอะ อย่า...” คำพูดของเอเดนไม่มีความหมายหรอกผมรู้ดี ผมเลยใช้ชีทที่ถืออยู่ ตีไปที่ไหล่ของมันเบา ๆ

“มันก็แค่ไปดู มึงอย่าพูดมาก”

“เออ ๆ ไปก็ไป” สงครามส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินออกจากห้อง ผมปวดหัวกับเพื่อนสองคนมาก คนหนึ่งกว่าจะพูดแต่ละทีดอกพิกุลแทบจะร่วง ส่วนอีกคนพูดมากฉิบ ผมขออยู่ตรงกลางเถอะ พูดน้อยก็ไม่ดี พูดมากก็ไม่เวิร์ก

จากนั้นเราทั้งสามคนก็เดินไปนั่งอยู่โต๊ะม้าหินอ่อน ซึ่งอยู่ไกลจากลานเกียร์ และสามารถมองเห็นพวกปีหนึ่งที่ทำกิจกรรมได้อย่างชัดเจน

“สงคราม เข้าไปดูปีหนึ่งหน่อยไหม”

“ไม่เป็นไร อยู่ที่นี่มองก็ได้” เสียงเพื่อนในสาขาเอ่ยถามเมื่อเดินผ่านมาเจอพวกเราพอดี แน่นอนว่าทุกคนคงสงสัยว่าทำไมถึงอยากให้สงครามไปดูรุ่นน้องนัก

เพราะตั้งแต่มีเฮดว้ากมา ผมว่าไอ้ครามนี่แหละโหดสุด ตึงสุดในสาขาแล้ว เผลอ ๆ ในคณะเลยด้วยซ้ำ

“ไม่ใช่นิสัยมันที่จะยืนอยู่แบบนี้ มันขี้รำคาญจะตาย” จู่ ๆ เอเดนก็มาสะกิดพูดเสียงเบา ๆ กับผม

ซึ่งผมก็ค่อนข้างคิดเหมือนกัน เพราะด้วยคบกันมานานถึงขั้นรู้นิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี มันไม่ใช่คนที่ชอบทำอะไรลึกลับ เป็นคนเปิดเผยและตรงไปตรงมา

ตอนนี้ผมมองว่ามันไม่ได้เหมือนรุ่นพี่ที่จะมาดูรุ่นน้องปีหนึ่ง แต่ดูเหมือนมันมารอใครสักคนมากกว่า

“ช่วงนี้มึงกลับบ้านช้านะคราม มึงรอใครหรือเปล่า...” ช่วงหลัง ๆ มานี้มันกลับช้ากว่าพวกผมทุกวัน ชวนไปเที่ยวเดี๋ยวเดียวก็กลับ พฤติกรรมแบบนี้มันน่าสงสัย

“มึงมานั่งในหัวกูหรือไงราม” มันเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะมองไปยังเด็กปีหนึ่งที่ตอนนี้กำลังทำกิจกรรมรับน้องกันอยู่ และในตอนนั้นเองที่สายตาของผมดันไปเห็นเด็กคนนั้นที่บังเอิญเดินชนกับผม แล้วก็เด็กอีกคนที่ทักไอ้คราม

“รอเมีย?” เสียงเอเดนพูดขึ้นไม่รู้ผีรู้สาง มันก็คงพูดไปเรื่อยตามประสาของคนพูดไม่คิด แต่ผมที่ได้ยินเอเดนกลับรีบหันไปมองดูไอ้ครามทันที หรือว่าใช่อย่างที่ไอ้เอเดนว่า

สงครามหันไปมองดูเอเดนด้วยสายตาพิฆาต ก่อนจะเหลือบสายตามองมาทางผม แล้วก็หลบสายตาไปเอง

“พูดมากไอ้สัสฉิบหาย”

“ไม่ปฏิเสธ แสดงว่าจริง เชี่ยคนไหนวะ” เอเดนพูดขึ้นราวกับตื่นเต้น เออไม่ใช่แค่มันที่ตื่นเต้น ผมเองก็ด้วย แม่งเอ็นดูเมียมันมาก

ไม่ใช่ว่าเพื่อนผมมันไม่ดี แต่มันเป็นคนที่มีนิสัยเย็นชา เป็นคนดุมากแล้วก็โหดมากด้วย ขนาดพวกผมที่เป็นเพื่อนมันยังรู้สึกถึงรังสีอำมหิตจากไอ้สงคราม เอาจริงแค่ชื่อแม่งก็น่ากลัวแล้วเถอะ ยังไม่ต้องนับนิสัยนะ