Episode 08/1

ผมมองดูไอ้ครามที่หันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่ชอบใจนัก เชื่อเถอะจะมีใครสักกี่คนที่พูดแล้วมันฟัง ก็เห็นจะมีแต่ลิลลี่คนนี้แหละมั้ง

สงสัยว่าคงไม่ใช่น้องจริง ๆ อย่างที่มันว่า

"เฮียคะ หนูขอลายเซ็นได้ไหมคะ" ว่าจบเธอก็ยื่นสมุดเชียร์ให้แล้วยิ้มหวานส่งมา เออ รู้แล้วว่าทำไมไอ้ครามมันถึงหวงนักหนา

แต่ทว่าพอผมยื่นมือไปรับ กลับมีสมุดเชียร์สองเล่ม ผมถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะเอ่ยถามอย่างนึกสงสัย

“ทำไมมีสองเล่ม ของใครอีก” ที่จริงมันผิดกฎแหละ ไม่รู้ไอ้ครามไม่บอกเมียมันหรือไง ถ้าคนอื่นเห็นเดี๋ยวก็ได้โดนซ่อมอีก

“เอ่อ... ของเพื่อนลี่เองค่ะ พอดีเพื่อนกลับแล้ว สมุดติดมาพอดี”

“มันผิดกฎ มึงไม่บอกเมีย” ไอ้ครามทำหน้านิ่งเหมือนเดิม แต่แล้วก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย แค่มองหน้าก็พอจะรู้ว่าเมียมันคงดื้อเอาเรื่อง

“ครั้งเดียวนะคะ” จากนั้นลิลลี่ก็แจกยิ้มทำตากะพริบปริบ ๆ ราวกับอ้อนผมอยู่ แต่อย่าทำแบบนั้น กูกลัวผัวมันครับ เอาเถอะรีบ ๆ เซ็นให้ไว ชีวิตจะได้ปลอดภัย

“ตาไม่สมประกอบ ก็ควรตัดแว่นใส่” นั่นไงกูว่าละ

“มึงนี่แม่ง” ไอ้เอเดนก็ยังจะแซวอยู่ได้ ไม่รู้เวลาคอจะขาดหรือไงนั่น ไอ้นี่

“ชื่อลลิตาเหรอเรา” ผมมองดูสมุดที่มีทั้งรหัสนักศึกษาแล้วก็ชื่อก่อนจะเอ่ยถามเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันดูวังเวงเกินไป

“ใช่ค่ะ” พอผมเซ็นใบแรกเสร็จก็ยื่นให้เอเดนต่อ แต่ในตอนที่ผมพลิกดูชื่อสมุดอีกเล่มเท่านั้นแหละ ถึงกับต้องอ่านชื่อกับนามสกุลอีกครั้ง

“เอวารินทร์ โสภิตาธารากุล...”

“ลิลลี่ คนนี้ใคร” ผมที่อดไม่ได้ก็เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง ทุกคนต่างมองมาที่ผมอย่างนึกสงสัย ผมน่าจะตื่นเต้นเกินไป แต่เพราะผมตกใจเลยรีบร้อนถาม

“เพื่อนลี่เองค่ะ เฮียรามก็เคยเจอแล้วนะคะ คนเมื่อเช้าที่เผลอชนกัน” เด็กคนนั้น นามสกุลเหมือนคนที่ผมตามหา แสดงว่าสองคนนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกันแน่

หรือว่าเธอเคยเปลี่ยนชื่อหรือเปล่า

“เพื่อนเราเคยเปลี่ยนชื่อไหม”

“ไอ้ราม ถามเยอะกูปวดขา เร็ว ๆ” ไอ้ครามก็เร่งอยู่ได้ ผมยุ่งอยู่ไม่เห็นหรือไงเนี่ย

“ว่าไง เคยเปลี่ยนไหม...”

“ไม่นะคะ ชื่อเอวารินทร์มาตั้งแต่เกิดเลยค่ะ” ตอนแรกผมก็ยังรู้สึกว่าเด็กคนนั้นอาจจะเป็นผู้หญิงคนเมื่อคืน แต่ผมคงคิดมากไป