บทที่ 2

เสียงยียวนดังเข้าหู ผ่านไปนานกว่าถังหนิงจะตั้งสติได้ “พี่จี้ เมื่อกี้น้องชายพี่เพิ่งหลอกฉัน คราวนี้พี่จะหลอกฉันอีกเหรอ?”

อีกฝ่ายคือจี้จิ่นซิว พี่ชายแท้ๆ ของจี้หาน

ตอนถังหนิงเพิ่งคบกับจี้หาน ท่าทีของจี้จิ่นซิวไม่เป็นมิตรกับเธอเลย

“โดนเทแล้วครั้งหนึ่ง จะกลัวครั้งที่สองทำไมล่ะ?” จี้จิ่นซิวน้ำเสียงยียวน “ไม่เหมือนเธอที่เคยอวดดีและหยิ่งยโสในอดีตเลย”

ถังหนิงเป็นคนอารมณ์ร้อน โดนยั่วโมโหไม่ได้

เธอพูดประชดว่า “ไปก็ไปสิ ใครกลัวกันล่ะ แต่ถึงฉันไปกับพี่ ตอนนี้สำนักงานเขตก็ปิดแล้ว”

จี้จิ่นซิวพูดอย่างเย็นชา “เรื่องนี้เธอไม่ต้องห่วง”

หลังผ่านไปยี่สิบนาที

ถังหนิงมาที่สำนักงานเขตอีกครั้ง คนรูปร่างสูงโปร่งและดูดีมีชาติตระกูลอย่างจี้จิ่นซิวปรากฏตัวตรงหน้าเธอ ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนไม่มีอยู่จริง หล่อจนอธิบายไม่ถูก

โดยเฉพาะออร่าทรงพลังบนตัว ให้ความรู้สึกน่าเกรงขามมาก

จริงๆ จี้หานเป็นอันดับต้นๆ ในบรรดาหนุ่มหล่อ แต่ดันเทียบจี้จิ่นซิวไม่ได้เลย

“กล้ามาจริงด้วย” จี้จิ่นซิวยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาเรียวยาวมีความร้ายกาจเล็กน้อย

เมื่อเผชิญหน้ากับเขา ถังหนิงไม่ได้เฉยเมยเหมือนตอนคุยโทรศัพท์ แน่นอนว่าท่าทีของเธออ่อนลงเล็กน้อย

“ถึงมาก็ไม่มีประโยชน์ สำนักงานเขตจะปิดแล้ว”

จี้จิ่นซิวเลิกคิ้วมองประตูด้านหลังเธอ เขาพูดด้วยเสียงทุ้ม “จะจดทะเบียนสมรสกับฉันจริงเหรอ? คิดดีแล้วเหรอ?”

ถังหนิงไม่ยอมแพ้เขา “พี่ยังไม่กลัวเลย แล้วฉันจะกลัวอะไรล่ะ?”

เธอคิดว่าคนที่สมควรกลัวคือจี้จิ่นซิวต่างหาก

เพราะเขากับจี้หานเป็นพี่น้องกัน

“ใจกล้าดีนิ”

นัยน์ตาจี้จิ่นซิวฉายแววชื่นชมเล็กๆ แบบที่แทบจะมองไม่ค่อยเห็น เขาจับข้อมือเธอแล้วเดินไปข้างใน

ถังหนิงช็อกไปแล้ว ไป......ไปจริงเหรอ?

เธอชะงักปลายเท้าทันที จี้จิ่นซิวหันมามองเธอ เขาเลิกคิ้วขึ้น “ทำไม กลัวหรือไง?”

ถังหนิงลังเลเล็กน้อย “ทำไมพี่ถึงแต่งงานกับฉันล่ะ?”

ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ชอบเธอ

จี้จิ่นซิวหัวเราะพรืด “ยังไงก็ต้องแต่งไม่ใช่เหรอ? แทนที่จะเสียเวลาไปหาคนอื่น สู้เลือกคนที่คนในบ้านถูกใจดีกว่า”

ถังหนิงไม่ถามอะไรอีก

อาจเป็นเพราะสองตระกูลสนิทสนมกันมานาน

พ่อ แม่ รวมถึงคุณท่านตระกูลจี้จึงถูกใจเธอมาก

เขาทำแบบนี้ก็ไม่แปลก

......

ไม่ถึงสิบนาที

ทั้งสองคนเดินออกมาจากสำนักงานเขต ในมือมีทะเบียนสมรสคนละหนึ่งใบ

เห็นเธอมองทะเบียนสมรสอย่างเหม่อลอย เสียงเย็นชาของจี้จิ่นซิวดังขึ้น “เสียใจตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ ถึงเข้าไปหย่าตอนนี้ ก็ต้องรอหนึ่งเดือน”

พูดไม่เป็นมงคลเลย!

เพิ่งแต่งก็พูดเรื่องหย่าแล้ว ใครจะหย่าไม่ทราบ?

ถังหนิงกลอกตามองบนใส่เขา แต่พูดด้วยเสียงสุภาพ “พี่จี้อย่าเสียใจทีหลังก็พอ”

เธอเดินลงบันได จู่ๆ จี้จิ่นซิวยื่นมือมารวบตัวเธอเข้าไปกอด

ใบหน้าถังหนิงแนบอยู่ที่อกเขา แม้เธอจะสูง 167 เซนติเมตร แต่ก็ยังเตี้ยกว่าเขาเยอะ

กลิ่นหอมของไม้ซีดาร์บนตัวจี้จิ่นซิวอบอวลอยู่ในจมูกถังหนิง ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด

ใบหน้าแดงเถือก

“เธอจะไปไหน?” เสียงทุ้มของจี้จิ่นซิวดังขึ้นบนศีรษะเธอ

ผ่านไปนานกว่าถังหนิงจะสงบจิตสงบใจได้ เธอปรับลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ “กลับบ้านไง”

“เพิ่งแต่งงาน จะแยกกับสามีแล้วเหรอ?”

จี้จิ่นซิวก้มมองเธอ เห็นแพขนตาดำขลับของเธอขยับขึ้นลง ใบหน้าขาวแดงระเรื่อ หน้าตาใสซื่อแต่มีความเซ็กซี่ บุคลิกดูสูงส่ง รวมกันแล้วมีเสน่ห์ดึงดูดใจมาก

“.....ฉันลืมไป”

ถังหนิงเงยหน้าขึ้นมา สบตากับสายตาของเขาที่กำลังจ้องเธออยู่ เธอไม่ทันสังเกตบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในดวงตาเขา

จี้จิ่นซิวละสายตาด้วยท่าทีเรียบเฉย จากนั้นก็ปล่อยเธอ “ตามฉันมา”

พอพูดจบ เขาเดินลงบันไดไปก่อน ถังหนิงไม่ได้คิดอะไร จึงเดินตามเขาไป