บทที่ 5

คำพูดของถังหนิงทำให้คุณท่านถังเหลือเชื่อมาก หลังจากถามย้ำอยู่หลายครั้ง เขาหัวเราะดังกว่าเดิม

“โอเค แต่งแล้วก็ดี ว่างๆ พาเขากลับมากินข้าวกับปู่ด้วย”

ถังหนิงขานรับอย่างว่าง่าย “โอเคค่ะปู่”

หลังจากวางสาย ประตูห้องนอนเปิดออก

จี้จิ่นซิวเดินเข้ามาในห้องนอน ขายาวๆ ก้าวมาข้างหน้าเธอ

บุคลิกดูดีมีชาติตระกูล คิ้วคมเข้ม ตาเป็นประกาย หน้าตาดีมาก

ถังหนิงสะดุ้งโหยง เงยหน้ามองเขา “พี่กลับมาแล้วเหรอ”

จี้จิ่นซิวขานรับ เสียงแหบเล็กน้อย “เราเพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ ฉันก็เลยกลับมากินข้าวกับเธอไง”

จู่ๆ ถังหนิงรู้สึกอบอุ่นในใจ “ขอบคุณนะ”

เมื่อก่อนตอนคบกับจี้หาน นัดกินข้าวกันดิบดี แต่เขาก็ให้เธอรอเก้ออยู่ที่ร้านอาหารตั้งหลายชั่วโมง

หลังจากนั้นถึงรู้ว่าจี้ซินหนิงโทรเรียกเขาไป

จี้ซินหนิงแค่จามเล็กน้อย จี้หานก็รีบพาเธอไปโรงพยาบาลด้วยความเป็นห่วง

ถังหนิงคือคนที่โดนเขาทิ้งเสมอ

เธอโกรธ แถมยังโดนจี้หานตำหนิว่าเธอหาเรื่องและคิดเล็กคิดน้อย

ถังหนิงเลิกคิด

เธอปิดโน้ตบุ๊กแล้ววางไว้ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง จากนั้นลุกขึ้นแล้วยิ้มบางๆ ให้เขา “แต่พี่ไม่จำเป็นต้องกลับมากินข้าวกับฉันก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก”

มันเป็นเพียงการแต่งงานสายฟ้าแลบที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์

“กลับมากินข้าวกับเธอเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”

จี้จิ่นซิวจ้องเธอแล้วพูดเสียงอ่อนโยน “ฉันบอกแล้วไงว่าต้องการชีวิตคู่แบบที่ใช้ชีวิตและหลับนอนด้วยกัน”

ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของถังหนิง แต่เธอไม่ได้คิดอะไรมากมาย

เธอรู้ว่าจี้จิ่นซิวมีความเป็นผู้ใหญ่และสุขุม ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับเธอหรอก จึงพยักหน้าหงึกๆ “โอเค ฉันไปล้างมือก่อน เดี๋ยวลงไปกินข้าวกับพี่”

เธอเดินไปที่ห้องน้ำ

จี้จิ่นซิวมองตามเธอไป มองดูแผ่นหลังของเธอ แววตาเขายิ่งลึกซึ้ง

......

ที่ห้องอาหารชั้นล่าง ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน แสงไฟสีขาวนวลส่องลงมาบนตัวพวกเขา

หนุ่มหล่อสาวสวย เป็นภาพที่อบอุ่นหัวใจจริงๆ

บนโต๊ะมีอาหารหลายอย่าง เป็นอาหารที่ถังหนิงชอบทั้งนั้น

คิดไม่ถึงว่าพวกเขาชอบกินอะไรเหมือนๆ กัน

ถังหนิงนั่งอย่างสุภาพเรียบร้อย กินอาหารไปเงียบๆ

ทันใดนั้น

จี้จิ่นซิวคีบซี่โครงหมูทอดใส่จานเธอ “ของที่เธอชอบ กินเข้าไปเยอะๆ”

ถังหนิงเงยหน้าอย่างงุนงง “พี่รู้ได้ยังไงว่าฉันชอบกิน?”

“เรื่องที่ฉันอยากรู้ ไม่มีอะไรยากหรอก”

ดวงตาดำขลับของจี้จิ่นซิวจ้องหน้าเธอ เสียงทุ้มและราบเรียบ ท่าทางดูปกติมาก “เราเป็นสามีภรรยากัน ฉันจะพยายามเรียนรู้เรื่องของเธอให้มากขึ้น”

ประโยคนี้ทำให้ถังหนิงอยากร้องไห้

ถ้าอยากทำความรู้จักใครสักคนจริงๆ มีวิธีตั้งเยอะแยะมากมาย

จนถึงตอนนี้จี้หานยังจำไม่ได้เลยว่าเธอชอบกินอะไร ชอบดื่มอะไร

เธอแพ้มะม่วง

แต่จี้หานดันสั่งสาคูมะม่วงนมสดให้เธอ

นั่นคือสิ่งที่จี้ซินหนิงชอบกิน

“จี้จิ่นซิว......” เสียงของถังหนิงแหบเล็กน้อย จี้จิ่นซิวขานรับอย่างอ่อนโยน “ว่าไง”

ถังหนิงจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรวบรวมความกล้าถามว่า “พี่เกลียดฉันไม่ใช่เหรอ? ทำไมอยู่ดีๆ ถึงดีกับฉันขนาดนี้ล่ะ?”

เกลียดเหรอ?

ที่แท้เธอคิดอย่างนี้มาตลอดสินะ

ความเคร่งขรึมในดวงตาจี้จิ่นซิวค่อยๆ หายไป เขายกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “สามีทำดีกับภรรยา ก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ถังหนิงไม่ได้คำตอบจึงจะยอมแพ้ ทว่าได้ยินคำพูดร้ายกาจจากจี้จิ่นซิวอีกครั้ง “อีกอย่างเมื่อก่อนเธอโง่มาก โง่จนทำให้คนเกลียด”

ถังหนิง “......”