บทที่ 6

ถังหนิงหัวร้อนขึ้นมาทันที โดนเขาแกล้งจนหน้าแดงถึงหู เธอขบริมฝีปากแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นไปจุ๊บแก้มเขาหนึ่งที

“พอใจแล้วใช่ไหม?”

เธอจุ๊บเสร็จแล้วจะเดินออกไป

ดวงตาของจี้จิ่นซิวค่อยๆ เบิกกว้าง ความเย็นชาราวกับน้ำแข็งในดวงตาเริ่มจางหาย

เขายื่นมือไปรวบตัวเธอมากอดอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ล็อกท้ายทายของเธอ เขาก้มหน้าลงมา ลมหายใจอุ่นที่มีความเย้ายวนรดลงบนใบหน้าเธอ “ทีเดียวจะพออะไร?”

เมื่อพูดจบ จี้จิ่นซิวก้มหน้าลงมาอีก ริมฝีปากบางกำลังจะสัมผัสริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอ ลมหายใจทั้งสองผสานกัน

สายตาเขาเร่าร้อน เหมือนสัตว์ป่าที่จ้องเหยื่อมานานแล้ว

ถังหนิงกลั้นหายใจ

แก้มร้อนผ่าว รู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาแล้ว จะขาดอากาศหายใจตายแล้ว ในที่สุดจี้จิ่นซิวก็ปล่อยเธอ

ถังหนิงใจเต้นแรงมาก มองเขาด้วยตาฉ่ำวาวเหมือนมีหยาดน้ำตาคลออยู่ในดวงตา ราวกับแมวน้อยโดนรังแกจนสะบักสะบอม

เธอถามเสียงอ่อน “งั้นพี่ตกลงแล้วใช่ไหม?”

สายตาจี้จิ่นซิวดูสงบนิ่ง เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ฉันต้องทำตามความต้องการของคุณนายอยู่แล้ว”

พอเขาพูดจบ ถังหนิงละสายตาออกจากเขา จากนั้นวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อกี้เธอรู้สึกว่าในร่างกายร้อนแบบแปลกๆ เหมือนมีปฏิกิริยาบางอย่าง......

จี้จิ่นซิวเห็นเธอวิ่งหนีออกไป เขาอดหัวเราะไม่ได้ สายตามีความลึกซึ้งกว่าเดิม

ปกติยัยเด็กนี่เหมือนลูกแมวจรขู่ฟ่อๆ แต่จริงๆ เป็นลูกแกะที่โดนคนอื่นรังแกง่ายๆ

สิ่งที่เห็นภายนอกเป็นเพียงแค่เกราะป้องกันตัวของเธอ

......

หลังผ่านไปสองวัน ถังหนิงพาจี้จิ่นซิวกลับมาที่ตระกูลถัง

“ปู่”

ถังหนิงใส่ชุดกระโปรงสีอ่อน ยืนตัวตรงเรียบร้อยอยู่ข้างหน้าคุณท่านถัง เธอพูดแนะนำว่า “นี่คือจี้จิ่นซิวที่ฉันเคยเล่าให้ปู่ฟัง”

คุณท่านถังมองจี้จิ่นซิวที่อยู่ข้างเธอ เขาพยักหน้าแล้วยิ้มอย่างพอใจ “อืม ไม่เลวนะ”

จี้จิ่นซิวหน้าตาหล่อเหลา ดูดีมีชาติตระกูล สุขุมและมีมารยาท “คุณปู่ นี่คือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ”

เฉินปินทยอยเอาของขวัญเข้ามาวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกไป

บนโต๊ะเต็มไปด้วยของบำรุงราคาแพงกับเหล้าชั้นดี

เห็นได้ชัดว่าตั้งใจเลือกของขวัญมาเป็นอย่างดี

คุณท่านถังใส่เสื้อคอจีนสีแดงเข้ม เขาหัวเราะเสียงดัง “นายแต่งงานกับหนิงหนิง เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจขนาดนั้นหรอก”

“ต้องมีของขวัญอยู่แล้วครับ ยังไงก็ต้องทำตามธรรมเนียมปฏิบัติ” คำพูดคำจาของจี้จิ่นซิว แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี

คุณท่านถังมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าครั้งนี้ถังหนิงเลือกถูกคนแล้ว

ตอนนั้นถังหย่วนซานพ่อของถังหนิงป่วยหนัก กังวลว่าจะไม่มีใครดูแลถังหนิงในอนาคต เลยฝากฝังเธอให้จี้หย่งคังดูแล เขาเป็นเพื่อนสนิทและหุ้นส่วนทางธุรกิจที่รู้จักกันมาหลายปี ถึงขนาดที่อยากให้เกี่ยวดองกันโดยการแต่งงานด้วย

ตอนนั้นถังหนิงอายุสิบแปดปี เธอเริ่มคบหาดูใจกับจี้หาน

ก่อนถังหย่วนซานจะสิ้นใจ เขาบอกให้เธอกับจี้หานดูแลกันดีๆ

จี้หานให้สัญญาต่อหน้าถังหย่วนซาน บอกว่าเขาจะรักถังหนิงตลอดชีวิต

คิดไม่ถึงว่าทั้งสองตระกูลยังแต่งงานกันตามเดิม

แต่เจ้าบ่าวเปลี่ยนจากน้องชายเป็นพี่ชายอย่างจี้จิ่นซิว

คุณท่านถังสั่งเธอว่า “หนิงหนิง เธอไปจุดธูปไหว้ย่ากับพ่อแม่เธอที่ศาลบรรพบุรุษสิ ฉันขอคุยกับจิ่นซิวหน่อย”

ถังหนิงมองจี้จิ่นซิวอย่างเป็นกังวล เธอไม่ยอมตอบปู่สักที

ปู่ชอบทำให้คนอื่นลำบากใจ

จี้หานโดนเขาทำให้ลำบากใจหลายต่อหลายครั้ง นอกจากหวาดกลัวปู่แล้ว ยังไม่ลงรอยกับปู่ด้วย

หลายวันมานี้ถังหนิงกับจี้จิ่นซิวได้อยู่ด้วยกัน แม้เขาปากร้ายเป็นบางครั้ง แต่เป็นคนใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ มาก ถือว่าเป็นสามีที่ใช้ได้เลยล่ะ

อีกอย่างเราแต่งงานสายฟ้าแลบ ถังหนิงไม่อยากทำให้เขาเดือดร้อน

คุณท่านถังเห็นแล้วพูดแซวว่า “ยัยเด็กนี่ กลัวฉันแกล้งสามีเธอหรือไง?”

ถังหนิงหน้าแดงทันที

จี้จิ่นซิวหัวเราะเบาๆ หันไปพูดกับเธอว่า “ไม่เป็นไรหรอก ฉันคุยเล่นกับปู่สักพัก เธอไปเถอะ”

ถังหนิงพยักหน้าแล้วไปที่ศาลบรรพบุรุษ

ถังหนิงจุดธูปไหว้ แล้วเอาผ้าสะอาดเช็ดป้ายวิญญาณของแม่