บทที่ 10: คุณคิดว่าฉันเป็นอะไร

ยูโดร่า จอร์จสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหมุนที่จับประตู

เมื่อเธอก้าวเข้าไปข้างใน เธอสังเกตเห็นโต๊ะขนาดใหญ่จำนวนมากอยู่กลางห้อง ชายคนนั้นเอนหลังพิงโต๊ะ

“คุณเกรนเจอร์!” ยูโดร่าพูดขึ้น

“อ๊ะ! คุณอยู่นี่” เสียงของอามอสสงบและไม่แยแสมาก

ในทางกลับกันความเฉยเมยในเสียงของอามอสทำให้ยูโดร่าประหม่ามากขึ้น

"อย่าวิตกไป นั่งลงสิ" อามอสกล่าวขณะที่เขาหันไปหาโดร่า เขาช่างน่าทึ่งเหมือนที่เธอเห็นเขาเมื่อวานนี้

และโดยเฉพาะดวงตาของเขา หากคุณจ้องดูพวกมันนานพอ การจ้องมองเหมือนจะสามารถทะลุผ่านจิตวิญญาณของคุณได้

"ไม่เป็นไร!" ยูโดร่าวางเอกสารไว้บนโต๊ะ "นี่คือข้อเสนอของแพนทอม กรุ๊ป กรุณาดูให้ดี"

"ไม่ต้องรีบร้อน!" อามอสไม่แม้แต่จะเหลือบมองเอกสารบนโต๊ะ เขาเดินไปรอบ ๆ โต๊ะและไปทาง ยูโดร่า

เมื่อเขาเข้าใกล้เธอนั้น ร่างสูงของเขาดูน่ากลัวมาก ทุกย่างก้าวที่เขาเดินไปหาเธอ ยูโดร่ารู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอสั่นสะท้านขณะที่เธอก้าวถอยหลัง

“ทำไมดูเหมือนเมื่อคืนคุณนอนไม่ค่อยหลับ”

"อา?" ยูโดร่ากำลังสับสน 'เขาหมายความว่าอย่างไร' เธอคิดกับตัวเอง

“เฟลิกซ์ปฏิบัติต่อคุณไม่ดีนักใช่ไหม”

“คุณกำลังพยายามจะพูดอะไร คุณเกรนเจอร์ไม่สำคัญหรอกว่าเฟลิกซ์จะปฏิบัติต่อฉันดีหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับคุณหรือกับโครงการ?”

“แน่นอน มันเกี่ยวกับโปรเจ็กต์!”

อามอสตอบอย่างใจเย็น "ถ้าไม่ใช่สำหรับคุณ แพนทอม กรุ๊ป จะไม่มีโอกาสแม้แต่จะประมูลโครงการนี้"

ยูโดร่าไม่รู้ตัวว่าเธอเดินไปที่มุมห้องทำงาน โดยที่หลังของเธอตกลงไปพิงกำแพง ไม่มีทางอื่นที่จะหลบหนีได้ อีกครั้งที่เธอถูกผู้ชายคนนั้นทำให้จนมุมจนต้องพิงผนัง เขาสูดกลิ่นของเธอ

มันเป็นกลิ่นที่ทำให้เขามึนเมา

ยูโดร่ารู้ดีถึงเจตนาของชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ - มือของเธอเอื้อมไปที่หน้าอกของเขาโดยสัญชาตญาณเพื่อผลักเขาออกไป