บทที่ 14: ฟังที่ฉันพูด

ผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าเฟลิกซ์ดูไม่ได้โกรธมาก เธอจึงอ้อนวอนเขาอย่างเขินอาย “ฉันไม่ต้องการที่จะขอโทษ เฟลิกซ์ ฉันไม่ต้องการ”

"ขอโทษ!" เฟลิกซ์ก็ตะคอกใส่เธอทันที

มือของผู้หญิงคนนั้นสั่นและเธอรู้ว่าเธอล้ำเส้น เธอโค้งคำนับยูโดร่าทันที "ฉันขอโทษ"

ริมฝีปากของยูโดร่ากลายเป็นรอยยิ้ม “ไม่สำคัญสำหรับฉันว่าคุณต้องการออกไปเล่นข้างนอกมากแค่ไหน แต่อย่างน้อยคุณควรมีมาตรฐานบางอย่าง ถ้าคุณรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร ผู้หญิงประเภทนี้จะสร้างปัญหาให้คุณในอนาคตเท่านั้น”

ยูโดร่าหันหลังกลับและเข้าไปในห้อง

ผู้หญิงคนนั้นจ้องเขม็งไปที่การถอยกลับของยูโดร่า และหันกลับมาหาเฟลิกซ์ “เฟลิกซ์ ฉันเจ็บขามาก ฉันไม่สนใจ คุณต้องทำอะไรกับเธอ”

เฟลิกซ์ก้าวถอยหลังเล็กน้อยแล้วพิงกำแพง แววตารังเกียจปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

เขาสัมผัสได้ถึงเลือดที่เดือดพล่าน เมื่อเขานึกถึงท่าทีที่เหยียดหยามของยูโดร่าต่อเขาก่อนหน้านี้

เธอเป็นเพียงผู้หญิงที่ต่ำต้อย เธอช่างกล้าที่คิดว่าจะดูถูกเขา เพียงเพราะเธอออกไปทำงานมาระยะหนึ่งแล้ว

“เฟลิกซ์...”

“โอเค ผมจะทำ!” เฟลิกซ์พูดอย่างเย็นชา ผู้หญิงคนนั้นกอดแขนของเฟลิกซ์ด้วยความยินดี “ฉันรู้ เฟลิกซ์ คุณคือคนที่ดีที่สุดสำหรับฉัน”

เมื่อได้ยินดังนั้นเฟลิกซ์ก็เย้ยหยัน “จริงเหรอ เจ้าจะฟังที่ฉันพูดไหม”

“แน่นอนฉันจะฟังคุณ ฉันเต็มใจทำทุกอย่างที่คุณต้องการให้ฉันทำ!”

“ก็บอกแล้วไงว่าไปให้พ้น!” เฟลิกซ์พูดเบาๆ หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะอย่างเชื่องช้า “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?”

"ไปให้พ้น!" เขาตะโกน

ผู้หญิงคนนั้นสั่นเพราะอารมณ์ของเขา เพราะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เฟลิกซ์เลยสะบัดมือออกอย่างไม่อดทนแล้วหันหลังเดินจากไป

......

ยูโดร่าพักผ่อนไม่เพียงพอ เพราะเมื่อคืนนี้เธอทำงานจนดึกดื่น หัวของเธอเริ่มปวดตุบๆ ในเช้าวันรุ่งขึ้น

ผู้ช่วยของเธอนำกาแฟหนึ่งแก้วมาให้เธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ผู้จัดการจอร์จ โครงการเมื่อคืนนี้ได้รับการอนุมัติแล้ว วันนี้เรามีลูกค้าอีกราย และเรามีนัดกันที่โรงแรมโรสวิลล์ซิตี้ตอนบ่ายแก่ๆ"

“ลูกค้าคนนี้มาจากไหน” ยูโดร่าถามด้วยความสงสัย