บทที่ 15: ผมคิดถึงคุณจนแทบคลั่ง

"อะไร?"

รอยยิ้มของประธานฮอเรซกว้างขึ้น "ไม่มีอะไรหรอก ยังไงพวกเราก็มาที่นี่กันเล่นๆ เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น" เขาเอื้อมมือออกไปและจับมือของยูโดร่า

ยูโดร่าสะดุดข้างหลัง ขณะที่เธอดึงมือออก “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”

“คุณมาถึงนี่แล้ว เรามาสนุกกันเถอะ” ประธานฮอเรซลุกขึ้นจากที่นั่งและค่อยๆ เดินเข้าหาเธอ

“คุณไม่อยากคุยเรื่องธุรกิจกับฉันเหรอ ไม่ต้องกังวล ฉันจะเซ็นสัญญานี้อย่างแน่นอน แต่ก่อนหน้านั้น เรามาสนุกกันก่อนดีกว่า!” เขาคว้ายูโดร่าและตรึงเธอไว้บนโซฟา

ความแข็งแกร่งของเขากำลังเอาชนะเธอ ขณะที่ยูโดร่าดิ้นรนอย่างช่วยไม่ได้ภายใต้กำมือของเขา เธอจะสู้กับเขาได้อย่างไร โดยเฉพาะคนที่ใหญ่อย่างเขา

“คุณคนสวย ผมคิดถึงคุณแทบบ้า”

“คุณทำแบบนี้ไม่ได้!” ยูโดร่าต่อสู้อย่างสิ้นหวัง “คุณกำลังละเมิดกฎหมาย! ฉันจะฟ้องคุณ”

“ฟ้องผมเหรอ?” ประธานฮอเรซหัวเราะอย่างน่ากลัว "เรามาที่นี่เพื่อพูดคุยเรื่องธุรกิจ นอกจากนี้เราก็เป็นผู้ใหญ่พอที่จะตัดสินใจเรื่องนี้ได้ จะผิดกฎหมายอย่างไร?"

เขาดึงคอเสื้อของยูโดร่าอย่างหยาบๆ

ประธานฮอเรซเหลือบมองดูผิวสีซีดของหญิงสาว ลมหายใจของเขาเริ่มหนักอึ้ง เขาไม่สามารถต้านทานความปรารถนาภายในที่เพิ่มขึ้นของเขาได้ ในขณะที่เขาจ้องมองไปที่ผู้หญิงที่มีเสน่ห์ตรงหน้าเขา มือของเขาค่อย ๆ เลื่อนไปที่หน้าอกของยูโดร่า

ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ยูโดร่ายกมือขึ้นและเกาใบหน้าของชายคนนั้น ประธานฮอเรซสะดุดถอยหลังขณะเช็ดเลือดออกจากบาดแผลสดบนใบหน้า เพื่อหนึจากเขายูโดร่าใช้โอกาสนี้วิ่งออกจากห้อง

ไม่มีใครอื่นในทางเดินของโรงแรม

ข้างหลังเธอ ประธานฮอเรซวิ่งออกจากห้องไปแล้วและกำลังไล่ตามเธออยู่ เขาตะคอกใส่เธอด้วยความโกรธ “บัดซบ ผมจะทรมานคุณ เมื่อจับคุณได้!”

ยูโดร่าสังเกตเห็นประตูบานหนึ่งของห้องส่วนตัวตรงโถงทางเดินถูกแง้มไว้ เธอรีบผลักประตูเปิดและกระโดดเข้าไปในห้อง

"ช่วยด้วย! โปรดเรียกตำรวจให้ฉันด้วย! มีคนกำลังไล่ตามฉันอยู่" ยูโดร่าอ้อนวอน