ตอนที่ 11 แม่ที่ดีที่สุดในโลก

ซูขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ นางใบ้คนนี้ไม่ยอมถอยเลย! เธอคิดในใจ “คนรับใช้ที่อยู่รอบๆ เห็นเธอผลักแอมเบอร์ลงไปในสระ ยังจะหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองอยู่อีกเหรอ”

คนพวกนี้อยู่ในห้องโถงด้านหน้าที่ไกลจากตรงนี้ตอนแอมเบอร์ตกลงไปในสระ พวกเขามีญาณทิพย์เหรอ เธอไม่แม้แต่จะหาคำโกหกที่น่าเชื่อถือมากกว่านี้ด้วยซ้ำ เรเชลคิดในใจ เธอปิดปากเงียบ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อข้อแก้ตัวที่ไร้สาระเช่นนี้

บรรยากาศตึงเครียดอยู่พักหนึ่ง พวกเบอร์ตันจงใจบอกว่ากล้องวงจรปิดเสีย เรเชลเลยไม่สามารถขอดูบันทึกกล้องวงจรปิดได้ ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยและอ่อนโยนก็ดังมาจากด้านหลังพวกเขา “ผมพิสูจน์ได้ว่าเธอไม่ได้ผลักผู้หญิงอีกคน”

เรเชลตะลึงเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นใคร เขาคือ… คุณหมอปีเตอร์สไม่ใช่เหรอ

ชายหนุ่มร่างเพรียวเดินเข้ามาหาพวกเขาและไปยืนข้างซู เขาพูดว่า "ผมกลับมาแล้วครับแม่"

ซูยิ้มด้วยความยินดีทันทีแล้วกอดแขนลูกชายของเธออย่างเสน่หา “ลูกต้องกลับมาในบ่ายวันนี้ไม่ใช่เหรอจูเลียน ทำไมถึงกลับมาก่อนล่ะ”

จูเลียนตอบพร้อมยิ้มว่า “อันที่จริง ผมกลับมาได้ครึ่งเดือนแล้วครับ ผมไปฝึกงานอยู่ที่โรงพยาบาลมาระยะหนึ่งแล้ว ตอนแรกผมกลับมาวันนี้เพื่อที่จะเซอร์ไพรส์คุณแม่ แต่ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นฉากนั้น” ขณะที่เขาพูดถึงเรื่องนี้ สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่แอมเบอร์ และรอยยิ้มของเขาก็จางลง “ผมเห็นชัดว่าคุณตกลงไปในสระน้ำเอง แล้วทำไมถึงมากล่าวหาว่าคุณฮัดสันเป็นคนผลักคุณลงไปล่ะ”

ทุกคนตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แอมเบอร์สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยและกัดริมฝีปาก “ฉัน… ฉัน… ฉันรู้สึกเหมือนเรเชลผลักฉัน บ-บางที… ฉันอาจคิดผิด”

นางดันแคนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ซูก็สั่งให้เงียบทันทีด้วยการชำเลืองมอง เธอรู้ดีว่าลูกชายของเธอดื้อรั้นเพียงใด ตอนนี้เมื่อเขาได้เห็นแล้ว ความตึงเครียดคงจะเพิ่มขึ้นอีกถ้าคนอื่นยังโกหกต่อไป เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอจึงหันไปมองเรเชลอย่างไม่พอใจ “เธอกับแอมเบอร์เป็นพี่น้องกัน หล่อนไม่ใช่คนนอก ดังนั้นการเข้าใจผิดเล็กน้อยคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”