ตอนที่ 12 มุ่งมั่นที่จะชนะใจเขา

หลังจากที่จัสตินกลับมา ซูก็อธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและแสดงความเห็นเล็กน้อย เขาทำเพียงชำเลืองมองเรเชลซึ่งยืนอยู่ตรงมุมบ้านโดยไม่พูดอะไรทั้งนั้น ถึงกระนั้น เรเชลก็ไม่ได้ผิดหวังเพราะเธอก็คิดไว้อยู่แล้ว

ในทางกลับกัน แอมเบอร์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะในใจ นี่แสดงว่าเขาไม่ได้สนใจเรเชลเลยน่ะสิ เธอคิดในใจ เธอเดินเข้าไปหาจัสตินพร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าและยื่นกาแฟที่ทำเองให้เขา “ดื่มกาแฟสักหน่อยนะคะจัสติน คุณยุ่งมาทั้งวันแล้ว มาดับกระหายด้วยกาแฟแก้วนี้นะคะ”

เธอแปลกใจมากเพราะจัสตินปฏิเสธและพูดว่า “ไม่จำเป็น นี่ก็ดึกแล้ว คุณควรจะกลับบ้านไปได้แล้ว”

แอมเบอร์ยิ้มค้าง เธอจงใจทำตัวน่ารักและแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจว่าจัสตินต้องการไล่เธอออกไป “ฉันอยากเรียนรู้จากคุณเพื่อที่จะได้เอาความรู้ไปช่วยพ่อจัดการบริษัทของเขาในอนาคต จัสตินคะ ฉันทำอย่างนั้นได้ไหม”

โดยปกติแล้ว ผู้ชายคงไม่กล้าที่จะปฏิเสธคำวิงวอนของหญิงสาวที่สวยและสง่างามเช่นนี้ แต่จัสตินหรี่ตาลง “ถ้าคุณไม่กลับไปตอนนี้ก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก” รอยแผลเป็นบนใบหน้าทำให้เขาดูน่ากลัวมากเมื่อมองใครอย่างเย็นชา

เมื่อเห็นอย่างนั้น สีหน้าของแอมเบอร์ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอรีบฉีกยิ้มด้วยท่าทีสงบเพื่อเอาตัวรอดจากความอับอาย “ก็ได้ค่ะ ไม่เป็นไร ฉันรู้ว่าคุณกลัวว่าพ่อจะเป็นห่วงฉันใช่ไหม คุณพูดแบบนี้ก็เพื่อตัวฉันเองและฉันก็เข้าใจค่ะจัสติน ถ้าอย่างนั้น ฉันจะกลับบ้านก่อน ไว้วันหลังจะมาใหม่นะคะ” เธอยังคงยิ้มอยู่ตอนออกมา แต่ใบหน้าของเธอก็เคร่งขรึมทันทีที่เธอออกมาจากที่นั่น ก่อนจะออกมา เธอเหลือบมองที่ประตูของคฤหาสน์เบอร์ตันด้วยสายตาที่มุ่งมั่น

หลังจากแอมเบอร์กลับไป เรเชลก็ถือถ้วยชาเอิร์ลเกรย์ที่ชงแล้วไปวางไว้บนโต๊ะของจัสติน เธอรู้ว่าจัสตินชอบชงชาทุกครั้งที่เขากลับมาจากทำงาน นั่นเป็นเหตุผลที่เขาปฏิเสธที่จะดื่มกาแฟที่แอมเบอร์ชงให้ อย่างไรก็ตาม ร่างกายของเธอก็เกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาคมของเขาที่จ้องมาที่เธอแม้จะก้มหัวอยู่ก็ตาม

“ทำไมถึงมาอยู่แถวนี้ล่ะ”

เรเชลเม้มปากและเงยหน้ามองเขา จากนั้นเธอก็เอาฝ่ามือทั้งสองประกบกันแล้วเอาไปไว้ตรงระหว่างคอกับไหล่เพื่อทำท่าทางการนอน คุณจะนอนแล้วไม่ใช่เหรอ

เธอเพียงถามคำถามทั่วไป แต่เห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นเข้าใจเธอผิด จัสตินขมวดคิ้วและถามว่า “คุณอยากนอนกับผมเหรอ”

เรเชลนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัวอย่างแรง