ตอนที่ 13 คุณเป็นคนใจดี

รถของจูเลียนเป็นรถอินฟินิตี้สีเทา ภายนอกดูไม่หวือหวาและให้ความรู้สึกอ่อนโยนและสงบเหมือนกับความรู้สึกที่จูเลียนมอบให้เรเชล มันค่อนข้างตรงกันข้ามกับจัสติน เพราะชายที่ไร้ความรู้สึกคนนั้นมักจะขับรถไมบัคสีดำ รถหรูมูลค่ากว่า 20 ล้านที่ดึงดูดสายตาของฝูงชน ทำไมจู่ๆ ฉันถึงนึกถึงเขานะ เรเชลคิดในใจ เธอกัดริมฝีปากล่างด้วยความขุ่นเคืองและมองออกไปนอกหน้าต่าง

ทันทีที่รถขับออกไปจากประตูคฤหาสน์เบอร์ตัน ขณะเดียวกันนั้นซูก็กลับมาพร้อมกับนางดันแคน นางดันแคนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “คุณหญิงคะ นั่นใช่รถของนายน้อยปีเตอร์สหรือเปล่า”

ซูพยักหน้า “มีอะไรเหรอ”

นางดันแคนตอบอย่างลังเลว่า “ดิฉันเห็น… นายหญิงเรเชลนั่งอยู่ในรถ”

ใบหน้าของซูขรึมขึ้น “แน่ใจนะว่าไม่ได้มองผิด”

นางดันแคนพยักหน้าอย่างจริงจัง “ไม่ผิดแน่ค่ะ นายหญิงเรเชลนั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้โดยสาร และนายน้อยปีเตอร์สก็กำลังพูดคุยอย่างสนุกสนานกับเธอ”

ซูเงียบไปและเหลือบมองไปที่ด้านนอกประตูด้วยแววตาที่หมองหม่น “ไปสืบมาว่าพวกเขารู้จักกันได้ยังไง”

เรเชลกับจูเลียนรีบไปที่ห้องของคุณยายเธอทันทีที่มาถึงโรงพยาบาล เมื่อเธอไปถึงหน้าประตู เรเชลก็ได้ยินคุณยายกำลังหัวเราะ เธอมองผ่านประตูกระจกเห็นพยาบาลกำลังเล่าเรื่องตลกให้คุณยายฟัง เมื่อมองดูรอยยิ้มที่อ่อนโยนของคุณยาย เธอก็รู้สึกอบอุ่นในใจ

เรเชลผลักประตูให้เปิด ตาของคุณยายเป็นประกายเมื่อเงยหน้าขึ้นมาและเห็นเธอ “เร!” เมื่อเธอเห็นว่าเธอเริ่มอ่อนไหว เรเชลก็รีบเดินเข้าไปหาและช่วยพยุงเธอ จากนั้นก็ส่ายหัวและทำท่าทาง ยายเพิ่งจะดีขึ้นนิดหน่อยนะคะ เพราะฉะนั้นยังลุกออกจากเตียงไม่ได้ ยายควรพักผ่อนอีกสักหน่อยนะ

ยายของเรเชลทำได้แค่เออออไปกับเธอและนอนลงบนเตียง เธอตอบกลับพร้อมยิ้มว่า “ยายสบายดี อันที่จริงยายรู้สึกแข็งแรงมากเลยล่ะ”

เรเชลปอกแอปเปิ้ลให้คุณยายพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยน จากนั้นเธอก็ตักใส่ชามด้วยช้อน ใส่ส้อมเล็กๆ ที่เธอนำติดตัวมาด้วยไว้ในชาม แล้วยื่นให้คุณยายของเธอ