ตอนที่ 15 ความยุ่งยากที่ไม่พึงประสงค์

โลกหมุนไปรอบๆ เรเชล ขณะที่เธอพบว่าตัวเองกำลังถูกจัสตินตรึงไว้บนโซฟา ดวงตาของเขาเฉียบแหลมราวกับจะทะลุเข้าไปในจิตใจของคนได้ “คุณกล้าดียังไงถึงวางแผนจับจูเลียนหรือทุกคน จุดประสงค์ของคุณคืออะไร จะสร้างความบาดหมางระหว่างเราหรือจะทำให้ผมเสียหน้างั้นเหรอ หรือคุณจงใจจะแก้แค้นซูเพราะเกลียดเธอ”

เรเชลไม่สามารถขยับได้เลยขณะที่จัสตินจับข้อมือของเธอไว้แน่น เธอตื่นตระหนกทันที เขาต้องการจะทำอะไรกันแน่! เธอคิดในใจ

จัสตินค่อยๆ ลูบคิ้วและตาของเธอด้วยนิ้วโป้ง “ดวงตาคู่นี้ของคุณช่างดูสดใสและงดงามอะไรเช่นนี้ แต่น่าเสียดายที่พวกมันแปดเปื้อนเพราะเจตนาร้ายและความสกปรกของคนที่ไม่ยอมหยุดเพื่อให้ได้สิ่งที่เธอต้องการ จะมีผู้หญิงรูปงามและไร้เดียงสาอยู่ในตระกูลฮัดสันได้อย่างไร”

น่าแปลกที่น้ำเสียงของเขาไม่ตรงกับความเกลียดชังที่แสดง ความเกลียดชังเหรอ เรเชลไม่เข้าใจว่าความเกลียดชังของเขามาจากไหน เธอพยายามสุดกำลังที่จะหลุดจากเงื้อมมือของเขา และปากของเธอก็เปิดและปิดอยู่ซ้ำๆ ขณะพูดว่า “ปล่อยฉัน… ปล่อยฉัน…”

อย่างไรก็ตาม จัสตินจับเธอไว้แน่นจนทำให้เธอเจ็บ ขณะกำลังคิดว่าเธอใช้ชีวิตอย่างกังวลใจใน คฤหาสน์เบอร์ตันมาได้อย่างไรในช่วงสองสามวันที่ผ่าน และการที่เขาดูถูกเธอในตอนนี้อีก ความคับข้องใจทั้งหมดของเธอก็ประเดประดังอยู่ข้างใน ขณะที่เธอดิ้นรน รายงานทางการแพทย์ที่ออกโดยโรงพยาบาลก็หลุดออกจากกระเป๋าของเธอ โดยมีประวัติทางการแพทย์ของคุณยายเธออยู่

จัสตินหยิบรายงานขึ้นมาดูแล้วก็นิ่งไปครู่หนึ่ง เธอไม่ได้โกหกเหรอนี่ เขาคิดในใจ จากนั้นเขาก็ก้มมองผู้หญิงที่อยู่ใต้ล่างเขาซึ่งร้องไห้ไปเรียบร้อยแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอหลั่งน้ำตาต่อหน้าเขา และเธอก็ร้องไห้โดยไม่ส่งเสียงใดๆ ขณะที่น้ำตาก็ไหลลงมาที่หางตาอย่างเงียบๆ ด้วยเหตุผลบางอย่าง ความโกรธในตอนแรกของเขาก็หายไปอย่างอธิบายไม่ได้ “คราวนี้ผมจะปล่อยคุณไป ถ้าผมเห็นคุณเข้าใกล้จูเลียนมากเกินไปอีกในครั้งหน้า ผมจะขังคุณไว้” เขากล่าว

สามคำสุดท้ายที่เขาพูดทำให้เรเชลตัวสั่นไปทั้งตัว หลังจากที่เขาจากไป เธอก็หยิบรายงานทางการแพทย์ขึ้นมาอย่างสั่นๆ และเก็บมันไว้ ท้ายที่สุดเธอก็หลับตาลงอย่างแรงและมีเสียงร้องแหบแห้งดังมาจากลำคอของเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเธอไม่มีทางเลือก เธอก็หวังว่าจะไปให้ไกลคฤหาสน์เบอร์ตัน และไม่ต้องเจอจัสตินอีก!

เช้าวันรุ่งขึ้น เรเชลตื่นขึ้นพร้อมกับตาที่บวมจากการร้องไห้ เธอจงใจหลบหน้าจูเลียนตั้งแต่คืนก่อน ทุกครั้งที่เธอบังเอิญเจอเขา เธอจะแสร้งทำเป็นไม่เห็นเขา เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย เธอไม่แม้แต่จะลงไปชั้นล่างจนกว่าจูเลียนจะออกไป

ในทางกลับกัน ซูรู้สึกโกรธมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าจูเลียนกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้พูดเพราะผิดหวัง เธอจึงเดินตรงไปหาเรเชลและเตือนว่า “ไม่ว่าจุดประสงค์ของเธอคืออะไร แต่คราวหน้าอย่าเข้าใกล้ลูกชายของฉันอีก เข้าใจฉันไหม!"

เนื่องจากเธอไม่มีเจตนาจะโต้เถียงกับหญิงชรา เรเชลจึงพยักหน้าและกำลังจะเดินออกมา แต่ซูตะคอกเสียงแข็งและพูดว่า “หยุดอยู่ตรงนั้นซะ!”