ตอนที่ 3 ออกไปด้วยตัวเอง

ในขณะเดียวกัน คฤหาสน์ฮัดสันก็ดังก้องไปด้วยเสียงเชียร์และเสียงหัวเราะ แอมเบอร์ที่เกิดมาพร้อมรูปลักษณ์อันสง่างามน่าเหลือเชื่อ เธอกอดแขนเจฟรี่ย์แล้วอ้อนวอนราวกับเป็นเด็กที่โดนตามใจจนเสียคน “พ่อคะ ซื้อมาเซราตีให้หนูหน่อยได้ไหมคะ ครอบครัวเราได้เงินมาจากตระกูลเบอร์ตันตั้ง 10 ล้าน เราไม่ต้องกังวลเรื่องเงินอีกต่อไปแล้วค่ะ!”

เจฟรี่ย์นั่งอยู่บนเก้าอี้และกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ เมื่อได้ยินเธอพูด เขาจึงหันมาและมองเธออย่างขุ่นเคือง “ยังจะมีหน้ามาขอรถหรูอีกเหรอ ลูกปฏิเสธที่จะแต่งงานเข้าตระกูลเบอร์ตันตอนถูกขอ พ่อไม่รู้จริงๆ ว่าลูกคิดอะไรอยู่ ตระกูลเบอร์ตันรวยขนาดนี้ ลูกจะได้ทุกสิ่งที่ต้องการหากแต่งงานเข้าตระกูลนั้น”

แอมเบอร์ย่นจมูกด้วยท่าทางดูถูกเหยียดหยาม "พ่อคะ! จัสติน เบอร์ตันหน้าตาน่าเกลียดมากและว่ากันว่าเขามีบุคลิกแปลกประหลาด แค่นึกถึงเขาหนูก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว หนูจะไม่มีวันตกลงแต่งงานกับเขาเด็ดขาด! เรเชล นางใบ้ที่ถูกทิ้งคนนั้นก็แต่งงานกับเขาแทนหนูไปแล้วไม่ใช่เหรอ” เธอท้วงก่อนจะหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กลอกตาและยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่หนูยินดีที่จะแต่งงานถ้าได้แต่งกับจูเลียน ปีเตอร์ส ว่ากันว่าเขาจะได้เป็นแพทยศาสตร์บัณฑิตในฝรั่งเศส เป็นชายหนุ่มรูปหล่อและมีอนาคต ซึ่งใกล้เคียงกับคนในอุดมคติของหนูเลย”

สุดท้ายแล้วเธอก็เป็นแก้วตาดวงใจของฉัน เพราะฉันตามใจเธอตั้งแต่เธอยังเด็ก ฉันไม่สามารถบังคับให้เธอแต่งงานกับคนที่เธอไม่ชอบได้ แต่เธอกลับกลายเป็นคนไร้เหตุผลมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อโดนตามใจ เจฟรี่ย์คิดในใจ เขาจิ้มที่จมูกของแอมเบอร์แล้วตอบว่า “จูเลียน ปีเตอร์สเป็นลูกชายของซู ปาร์แฮม ไม่ใช่ทายาทของตระกูลเบอร์ตัน เขามีอะไรพิเศษนักหนา นอกจากนี้ จัสติน เบอร์ตันคงจะไม่ถูกหลอกง่ายๆ หรอก พ่อจะหาคนมาแทนเธอได้ที่ไหนในระยะเวลาอันสั้นนี้ถ้าไม่ใช่หล่อน”

แอมเบอร์เงยหน้าขึ้นอย่างดูถูก “ถึงเธอจะไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อแทนที่หนู มันก็ต้องมีคนอื่นอยู่ดี บางทีเธออาจจะกระตือรือร้นอยากจะแต่งงานเข้าตระกูลเบอร์ตันก็ได้! คนใบ้ที่พูดไม่ได้ควรรู้สึกขอบคุณที่มีโอกาสแต่งงานกับตระกูลที่ร่ำรวยนะคะ!”

เจฟรี่ย์ทำเพียงแค่ยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเขาบังคับให้เรเชลแต่งงานกับจัสตินโดยเอาเรื่องเงินช่วยชีวิตยายของเธอมาอ้าง แต่เจ้าหญิงตัวน้อยของเขาไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม้ว่าเรเชลจะเป็นลูกสาวของเขาเหมือนกัน แต่คนใบ้ที่ถูกทิ้งไว้ที่หมู่บ้านบนภูเขาอันไกลโพ้นมาหลายปีก่อนที่จะกลับมารื้อฟื้นความสัมพันธ์กับเขา ไม่มีทางเทียบได้กับลูกสาวอันเป็นที่รักที่ถูกตามใจและให้ความรักมาตั้งแต่เด็ก ยิ่งไปกว่านั้น เรเชลไม่สามารถสร้างความรุ่งโรจน์ให้กับตระกูลฮัดสันได้เหมือนกับแอมเบอร์

ขณะที่พ่อและลูกสาวกำลังคุยกันอย่างมีความสุข ทางบริษัทก็โทรมา หลังจากที่เจฟรี่ย์รับสาย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที "คุณว่าไงนะ ไม่มีเงินทุนจากตระกูลเบอร์ตันเหรอ เป็นไปไม่ได้!” จากนั้นใบหน้าของเขาก็เริ่มเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคนที่อยู่อีกฝั่งพูดอะไรบางอย่าง

แอมเบอร์ที่นั่งอยู่ใกล้เจฟรี่ย์ เธอหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินว่าเงินที่ควรจะถึงมือพวกเขาหายไปแล้ว “เราจะทำยังไงดีคะคุณพ่อ”