ตอนที่ 4 สิ่งไหนสำคัญกว่ากัน

หลังจากเรเชลใช้เวลาทั้งเช้าไปกับการทำงานบ้าน เธอก็คอแห้งและต้องการดื่มน้ำสักหน่อย ขณะที่เธอเดินผ่านที่เลี้ยวตรงบันได เธอก็บังเอิญไปได้ยินคนรับใช้สองคนแอบพูดถึงเธออย่างลับๆ

คนรับใช้คนแรกพูดว่า “ฉันได้ยินมาว่าแอมเบอร์ ฮัดสันสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากต่างประเทศ เธอไม่ได้แค่สวยอย่างเดียวนะ แต่เธอยังเต้นเก่งอีกด้วย แล้วเธอยังเคยชนะการประกวดแข่งเต้นหงส์ขาวแห่งริเวอร์เดลเมื่อปีที่แล้วอีกด้วย”

คนรับใช้อีกคนตอบว่า “อย่างนั้นเองเหรอ แล้วดูผู้หญิงที่นายน้อยจัสตินแต่งงานด้วยสิ พูดก็ไม่ได้และหงอตลอดเวลา นอกจากนี้ เธอยังแต่งงานเข้าตระกูลเบอร์ตันโดยไม่มีงานแต่งอีกด้วย ไม่มีศักดิ์ศรีเอาซะเลย เป็นนายหญิงแบบไหนกันนะ”

“ถึงนายน้อยจัสตินจะมีรอยแผลเป็นบนใบหน้า แต่เขาก็เป็นคนที่มีความสามารถยอดเยี่ยม นอกจากนี้เขายังร่ำรวยและมีอำนาจอีก หญิงใบ้คงจะไม่มีโอกาสได้เป็นภรรยาของเขาหรอก ไม่คิดอย่างนั้นเหรอ”

“โอ้ เธอพูดถูก ฉันได้ยินมาว่าคนใบ้อย่างเธอถูกนิยามว่าเป็นคนพิการระดับสาม”

ความพิการระดับสาม… ดวงตาของเรเชลสั่นไหว ความจริงแล้วเธอไม่ได้เป็นใบ้โดยกำเนิด ไฟไหม้ครั้งใหญ่ทำให้คอของเธอเสียหายตอนอายุได้ 10 ขวบ แต่พ่อของเธอไม่เต็มใจที่จะจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อส่งเธอไปรักษาที่ต่างประเทศ ดังนั้นการรักษาพยาบาลของเธอจึงล่าช้าครั้งแล้วครั้งเล่า เธอไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอะไรตอนเธอยังเด็ก และจนกระทั่งโตขึ้น เรเชลก็ตระหนักได้ว่ามันเป็นเพียงเพราะเธอไม่ใช่ลูกสาวอันเป็นที่รักที่เติบโตมาพร้อมพ่อของเธอ แต่เธอเป็นคนนอกที่ถูกพาไปอยู่กับตระกูลฮัดสันกลางคัน

ดังนั้นความคิดเห็นเหล่านี้จึงไม่มีผลกับเธอเลย เธอยิ้มอย่างไม่สนใจและกำลังจะหันหลังกลับและจากไปแต่เสียงที่เยือกเย็นและแข็งกร้าวดังมาจากด้านนอกว่า “ใครอนุญาตให้นินทาเรื่องของตระกูลเบอร์ตันตามอำเภอใจ”

คนรับใช้หญิงชราสองคนหันกลับมามองอย่างรวดเร็วและเห็นจัสตินที่ดูเย็นชา ซึ่งสามารถแช่แข็งคนให้ตายได้เพียงใช้สายตาอย่างเดียว เขาหรี่ตามองไปที่คนรับใช้ พวกเขาต่างตื่นตระหนกและอ้อนวอนเขาโดยพูดว่า “เราจะไม่ทำอีกแล้วค่ะท่าน! เราผิดไปแล้ว! เราจะไม่ปริปากอีกต่อไป! ปล่อยพวกเราไปเถอะนะคะท่าน!”

อย่างไรก็ตาม จัสตินยังคงดูเย็นชาและไม่ขยับไปไหนเลย แฟรงกี้ เบ็คแฮม ผู้ช่วยของเขาที่ตามหลังมา ก้าวไปข้างหน้าและพูดกับคนรับใช้ทั้งสองว่า “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป คุณทั้งคู่ไม่ต้องมาทำงานอีกแล้วนะครับ”

คนรับใช้ทั้งสองก็ทรุดลงทันที

ทันใดนั้น จัสตินก็มองมาทางเรเชล หลังจากเหลือบมองคราบสกปรกบนมือของเธอและผ้ากันเปื้อนที่เอว เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมคุณถึงมาทำอะไรแบบนี้ คุณเป็นนายหญิงของบ้านนะ”

เรเชลงุนงงกับน้ำเสียงที่เขาใช้ถาม เขาไม่รู้จริงๆ เหรอว่าซูเป็นคนสั่งให้ฉันทำ