ตอนที่ 5 เขาปล่อยเธอไปจริงเหรอ

ฝ่ามือของเรเชลมีเหงื่อออกเล็กน้อยเพราะยังประหม่าอยู่บ้าง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ดันประตูให้เปิดออก

ภายในห้องมืด เธอส่องทางโดยใช้โทรศัพท์มือถือ เดินไปที่โต๊ะแล้วตาเหลือบไปเห็นลิ้นชักใต้โต๊ะ เมื่อเปิดลิ้นชัก เธอก็เห็นซองจดหมายสีแดงที่มีคำว่า 'ทรัพย์สิน' ตามที่คาดไว้

จากนั้นเธอก็หยิบซองจดหมายขึ้นมา รู้สึกสับสนเล็กน้อยว่าทำไมเอกสารสำคัญเช่นนี้ถึงไม่ถูกล็อกไว้ แล้วเธอก็นึกบางอย่างออกอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขณะที่เธอกำลังจะออกไปจากห้อง จู่ๆ ไฟก็เปิดขึ้นพร้อมเสียงกริ๊ก “กำลังหาสิ่งนี้อยู่หรือเปล่า” เมื่อน้ำเสียงเย็นชาและไร้อารมณ์ของชายคนนั้นดังขึ้น เธอก็ทำซองจดหมายในมือตกลงกับพื้นด้วยความตกใจ

ในตอนนี้ จัสตินกำลังถือซองจดหมายฉบับเดียวกันอยู่ ในขณะที่ซองจดหมายที่เรเชลทิ้งลงกับพื้นเปิดออก ซองจดหมายนี้ว่างเปล่าเหรอ เธอคิดในใจอย่างตกใจอย่างมาก

ดวงตาที่ลุ่มลึกของจัสตินนั้นสงบและเป็นสีดำสนิท แต่พวกมันเป็นเหมือนทะเลก่อนเกิดพายุพร้อมคลื่นที่มองไม่เห็นใต้ผิวทะเล “เจฟรี่ย์ ฮัดสันบอกให้คุณมาเอาไปใช่ไหม”

เรเชลหายใจถี่ขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขารู้ความจริงมาโดยตลอดและกำลังรอจับฉันในห้องทำงานเหรอ เมื่อรู้อย่างนี้ เธอก็รู้สึกเย็นวาบเข้าไปในกระดูกสันหลัง!

ทันใดนั้น เขาก็ก้าวเข้ามาหาเธอ รูม่านตาของเธอหดลง และรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังเหยียบย่ำหัวใจของเธอทุกย่างก้าวที่เขาเดิน ในที่สุด เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเรเชลและมองลงไปยังใบหน้าตึงเครียดของเธอ “คุณกล้าหาญกว่าที่ผมคิดนะ” เขาพูด แม้ว่าไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังเยาะเย้ยหรือชมเชยเธอกันแน่

เรเชลยิ้มเยาะในใจ เธอไม่ได้กล้าหาญ แต่เธอก็แค่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เธอไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่ในการอธิบายให้ชายแสนฉลาดคนนี้ฟัง ยิ่งเธอพยายามอธิบายตัวเองมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งดูเหมือนเธอแก้ตัวมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งจะพลาดมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้น สิ่งเดียวที่เธอทำได้คืออยู่เงียบๆ

ทันใดนั้น น้ำเสียงของจัสตินก็บาดลึกถึงทรวง “ในฐานะภรรยาในนามของผม คุณขโมยความลับทางการค้าของตระกูลเบอร์ตัน ถ้าผมโทรหาตำรวจตอนนี้ คุณจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุก” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่มีหมายเลข 110 ปรากฏอยู่บนหน้าจอออกมา นิ้วหัวแม่มือของเขาเลื่อนไปเหนือปุ่มโทร และดูเหมือนว่าเขากำลังจะกดมันในไม่ช้า

เรเชลเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็วเพราะเธอไม่สามารถคงความเงียบได้อีกต่อไป อย่างไรก็ตาม จัสตินยังคงเฉยเมย “ตอนนี้กลัวแล้วเหรอ”

เรเชลเม้มริมฝีปากสุดแรงจนหน้าเธอไม่มีเลือดหมุนเวียน ถ้าฉันเข้าคุก วันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณยาย

เมื่อเห็นว่าเธอดูน่าสมเพชเพียงใด จัสตินก็ถามอย่างเยาะเย้ยว่า “อยากให้ผมปล่อยคุณไปไหม”