ตอนที่10 ครอบครัวข้ายังอยู่

“เจ้าเห็นความรักของข้าที่มีต่อเจ้า เป็นเรื่องล้อเล่นเช่นนั้นรึ! เจ้ามองข้าที่รักเจ้า เฝ้ารอเจ้ามานานนับสิบปี คือความหน้าหนาอย่างนั้นหรือ เหอะๆ ข้าไม่ยักรู้ว่าตัวเอง กลายเป็นคนแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

คำพูดตัดพ้อของอ๋องหนุ่ม ไม่ได้ทำให้ใจของหญิงสาวอ่อนลงแม้แต่น้อย เพราะภาพการตายของทุกคนในบ้าน มันฝังอยู่ในหัวของนางไม่เคยเสื่อมคลาย แค่รอวันที่นางจะทำให้คนตรงหน้า และทหารชั่วช้าของเขา ที่ทำร้ายมารดาเลี้ยงและน้องสาวของเขา ได้ชดใช้มันอย่างสาสม

“ข้าเป็นทหารยอมเผชิญโลกมาไม่น้อย สิ่งที่เห็นล้วนหลากหลายรูปแบบ ข้าย่อมมองออกว่าสิ่งใดแท้จริง สิ่งใดเสแสร้ง วันนี้ข้าเดินทางมาไกล ย่อมอยากอยู่กับครอบครัว หวังว่าท่านอ๋องจะเข้าใจนะเจ้าคะ”

เป็นการไล่ที่ถือว่าสุภาพมากแล้ว ในความคิดของหญิงสาว หากไม่เพราะเขายังไม่ถึงคราวแสดงธาตุแท้ นางจะทำสิ่งใดโดยพลการก็คงดูไม่เหมาะสมนัก ปล่อยให้เหยื่อดิ้นต่อไป ไม่ช้าก็ก้าวพลาดเข้าสู่กับดักของนางเอง ข้าจะให้เจ้าตายช้าๆ ทรมานกว่าครอบครัวของข้านับหมื่นเท่า จิ้งหยวน

“ข้าหวังว่าท่านแม่ทัพใหญ่ จะลองทบทวนอีกครั้ง อย่างไรข้าต้องขอตัวก่อน”

เมื่อถูกไล่ถึงขนาดนี้แล้ว อ๋องหนุ่มก็จำต้องล่าถอย แต่ก็มิวายจะหันไปพูดกับบิดาของหญิงสาว ว่าให้คิดให้ดีๆ กับการหักหน้าเขาเยี่ยงนี้

“ข้าไม่ส่ง ท่านอ๋องเดินดีๆ”

ลั่วเจิ้งคัง เอ่ยกับคนที่เดินสะบัดแขนเสื้อจากไป ด้วยท่าทางกรุ่นโกรธ นี่คือด้านที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ในตัวของอ๋องจิ้งหยวน เพราะที่ผ่านมาเข้าเห็นเพียงความสุภาพอ่อนโยน ไม่หยิ่งทะนงในอำนาจ แต่วันนี้มันกลับต่างออกไป มิใช่ที่วาจาแต่เป็นสายตาที่ฉายชัดออกมา

“มานั่งนี่มาลูกรัก เจ้าดูคล้ำไปมากเลยนะรู้ไหม”

ท่านแม่ทัพใหญ่ จูงมือบุตรสาวให้มานั่งลง ก่อนจะใช้มือจับปลายคางของนาง และดันให้หันขวาทีซ้ายที ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มากกว่าจะโกรธเคือง

“ข้าเป็นทหารนะเจ้าคะ จะให้ขาวใสราวหิมะได้อย่างไรกัน”

“พี่หญิง! ท่านกลับมาแล้วจริงๆ หรือ ข้าคิดถึงพี่หญิงเหลือเกิน”

ลั่วอันผิง วิ่งเข้ามาหยุดยืนต่อหน้าพี่สาว ด้วยท่าทางยินดีและนางยังคงไม่ยอมนั่งลง แต่โยกตัวไปมาเหมือนรออะไรอยู่

“มานี่ยัยตัวแสบ”

แม่ทัพสาวลุกขึ้นยืน ก่อนจะอ้าแขนออกกว้าง เพื่อรอรับร่างน้องสาว ที่โถมเข้ามาเต็มกำลัง ทว่าความแข็งแกร่งของแม่ทัพสาว แรงน้อยๆ ของคุณหนูเล็กสกุลลั่วน่ะหรือ จะทำให้ร่างนั้นซวนเซได้

“ข้าคิดถึงพี่หญิงกับพี่ใหญ่เหลือเกิน ทำไมครานี้พี่ใหญ่ไม่มาด้วยเจ้าคะ”