ตอนที่9 คนหน้าหนา

“มิใช่เรื่องที่ท่านอ๋องต้องมาตัดสินใจแทนข้า ครอบครัวเห็นงามในเรื่องใด ข้าก็ไม่จำเป็นต้องตั้งแง่”

แม่ทัพสาวยังคงมีน้ำเสียงเย็นชาดังเดิม แววตาที่นางมองไปที่เขา มันไม่ได้มีคำว่ารักใคร่หรืออาวรณ์ใดๆ หลงเหลืออยู่ หากเขาจ้องมองเข้าไปในแววตานางให้ลึกกว่านี้ จะเห็นเพียงความชิงชังเท่านั้น

“ทำไมกัน! ท่านด้วยท่านแม่ทัพใหญ่ ไยจึงคิดมอบบุตรสาวไว้ในมือคนพิการ สภาพตัวเขายังเอาไม่รอด จะเอาสิ่งใดมาดูแลอันเอ๋อร์ได้”

อ๋องหนุ่มหันไปต่อว่าบิดาของหญิงสาว และนั่นเองที่ทำให้แม่ทัพสาวสะบั้นความอดทน คนชาติชั่วผู้นี้ มีสิทธิ์อันใดมากล่าวโทษบิดาของนางกัน

“ท่านอ๋องโปรดระวังวาจาด้วย เรื่องของครอบครัวข้า ย่อมต้องผ่านการหารือกันมาเป็นอย่างดีแล้ว และยังไม่ถึงคราวที่คนนอกจะเข้ามายุ่ง”

หญิงสาวขยับขึ้นมาเผชิญหน้า กับบุรุษหน้าหนาตรงหน้า อย่างไม่คิดที่จะถอยหนี ไยนางต้องกลัวคนแบบนี้ด้วย การที่เขายินยอมทำทุกอย่างในตอนนี้ มิใช่เพราะรักในตัวนาง แต่เป็นเพราะเขาวาดหวังถึงกองทัพสกุลเชี่ย

“แต่ข้าไม่เห็นด้วย เรารักกันมาตั้งหลายปี ทำไมจึงเป็นเขาที่เจ้าเลือก”

แม่จะรู้สึกหน้าชาต่อการถูกด่าทอ ว่าเขาสอดเรื่องของบ้านคนอื่น แต่ถ้าเขาถอยเพียงก้าว ทุกอย่างที่ทุ่มเทมามันจะเหลืออะไรอยู่เล่า

“รัก! หึๆ ท่านอ๋องคิดอะไรอยู่เจ้าคะ ข้าอายุเท่าไหร่กันในตอนนั้น จะรู้จักความรักหนุ่มสาวได้อย่างไรเจ้าคะ”

เสียงหัวเราะในลำคอของนาง ช่างบาดลึกความรู้สึกของอ๋องหนุ่มยิ่งนัก นางจงใจทำให้เขาอับอายมิรู้จบสิ้น ตอนหลังปักปิ่นเขาก็แสร้งไม่สะทกสะท้าน หาข้อแก้ต่างว่านางยังเด็ก คงเพียงอยากออกไปท่องเที่ยวให้สนุก แต่วันนี้นางยังอาจหาญหักหน้าเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เจ้าเคยบอกข้า ว่าหลังปักปิ่น จะแต่งงานกับข้า ไยเจ้ากลับทรยศ...”

“เงียบเถอะ!”

เมื่อได้ยินคำนั้นจากปากของอ๋องหนุ่ม หญิงสาวเอ่ยตัดบทเสียงกร้าว คำ...คำนี้มันควรเป็นนางที่ต้องพูด เขากล้าดีอย่างไรมาลำเลิกเรื่องเก่าๆ หากเป็นเมื่อก่อนนางคงซึ้งใจ แต่ไม่ใช่นางในตอนนี้ ที่นางรู้ทุกความชั่วช้าของเขาแล้ว ขนาดสกุลเชี่ยไม่ได้ควบคุมกองทัพแล้วแท้ๆ ในตอนนั้น เขาก็ไม่คิดละเว้นแม้แต่ทารกน้อยคนหนึ่ง