ตอนที่8 การเผชิญหน้า

“อันเอ๋อร์!”

บุรุษทั้งสอง เรียกชื่อของผู้มาใหม่พร้อมๆ กัน ทว่าความรู้สึกนั้นแตกต่างกันยิ่งนัก โดยเพราะสำหรับอ๋องจิ้งหยวน เขารู้สึกตนเองด้อยกว่าหญิงสาว ที่เคยอ่อนโยนบอบบาง ทว่าเวลานี้นางกลับดูองอาจสูงสง่าไม่ต่างจากบุรุษยอดนักรบ

ใบหน้าที่เคยหวานละมุน มันกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและกร้าวกระด้าง ดวงตาที่เคยสุกใส แปรเปลี่ยนเป็นคมเฉี่ยวประดุจเหยี่ยวนักล่า ทำให้อ๋องหนุ่มต้องฝืนกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างฝืดเคือง

“อันเอ๋อร์คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ ข้าต้องขออภัยที่เสียมารยาท สอดแทรกการสนทนาเมื่อครู่ หวังว่าท่านพ่อกับท่านอ๋องจะไม่ถือสานะเจ้าคะ”

หญิงสาวที่เปลี่ยนเป็นชุดของสตรี เดินเข้ามาหยุดอยู่ต่อหน้าของบิดา ก่อนจะย่อกายลงอย่างมีอ่อนน้อม ทว่าความองอาจของนางหาได้ลดน้อยลงไปเลย

ท่านแม่ทัพใหญ่รีบยื่นมือไปประคองบุตรสาว ให้ยืนขึ้นด้วยความรักและคิดถึง ก่อนจะรั้งร่างของบุตรสาวเข้ามากอดเอาไว้แน่น ท่านแม่ทัพใหญ่น้ำตาเอ่อคลอ ด้วยความดีใจ ที่คนเป็นลูกกลับบ้านมาอย่างปลอดภัย

“พ่อดีใจเหลือเกินที่เจ้ากลับมา”

“ตาเฒ่าขี้แย ข้าอยู่ตรงนี้อีกนานเชียวล่ะ”

หญิงสาวหยอกเย้าบิดา ด้วยคำพูดที่มักมีให้กันเฉพาะในครอบครัว ซึ่งพี่ชายของนางก็ชอบที่จะพูดกับคนเป็นพ่อเช่นนี้ ในยามที่จะต้องห่างกันหรือนานปีจะได้พบหน้าสักครั้ง แล้วบิดาหลั่งน้ำตาเช่นในตอนนี้

“แม่กับน้องสาวเจ้ารึ! คงกำลังวุ่นวายกับการเตรียมขนมของโปรดเจ้าอยู่”

สองพ่อลูกพูดคุยหยอกเย้ากัน เหมือนกับใครอีกคนเป็นเสมือนอากาศธาตุอย่างไรอย่างนั้น

“คังอัน เป็นเจ้าจริงๆ หรือ...”

อ๋องจิ้งรีบผุดลุกขึ้น ตั้งใจที่จะเข้าไปสวมกอดหญิงสาว ด้วยใจที่คิดถึง ทว่าเขาต้องนิ่งค้างเมื่อแม่ทัพใหญ่ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา พร้อมกันตัวบุตรสาวไปยืนอยู่ด้านหลัง

“ท่านอ๋องโปรดสำรวมด้วย บุตรสาวข้ามิใช่สตรีไร้เกียรติ