ตอนที่7 กล่าวหา

ครึ่งเดือนต่อมา ณ จวนสกุลลั่ว

ท่านแม่ทัพชรากำลังนั่งเผชิญหน้า กับแขกที่เขาไม่ได้เชื้อเชิญ และดูเหมือนการมาของคนตรงหน้า จะไม่ได้เป็นมิตรเท่าใดนัก แต่กระนั้นท่านแม่ใหญ่ ก็ยังคงต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี ด้วยมารยาทของเจ้าบ้าน

“ข้าอยากรู้ว่าทำไม ท่านแม่ทัพใหญ่ ต้องรับการสู่ขอจากสกุลหยาง ทั้งที่ข้ารอนางมาตั้งหลายปี สกุลลั่วทำแบบนี้มาเห็นแก่หน้าข้าเลยหรืออย่างไร”

อ๋องจิ้งหยวน เอ่ยถามบิดาของหญิงสาวที่เขาหมายตา อย่างไม่คิดที่จะอ้อมค้อม น้ำเสียงที่เขาใช้กับเจ้าบ้าน มันแฝงไปด้วยความขุ่นเคือง

เรื่องเมื่อครั้งที่เขาถูกปฏิเสธการขอหมั้น ยังไม่กระจ่างแก่ใจ ครานี้นางกับตอบรับการแต่งงานจากคนไร้ค่า โดยไม่แม้แต่จะสนใจว่าเขารอนางมานานแค่ไหน

นางเลือกที่จะหันหลังให้แก่การแต่งงานกับเขา ก้าวสู่กองทัพ จนเวลาก็ล่วงเลยมานับสิบปี แทบจะเรียกว่าผ่านวัยของเรือนของหญิงชั้นสูงมาแล้ว พอนางคิดว่าต้องแต่ง ใครมาสู่ขอก็ตอบรับเลยอย่างนั้นรึ! น่าตายนัก!

“ท่านอ๋องเองก็มีคนรักอยู่แล้วมิใช่หรือ ไยยังต้องวนเวียนเฝ้ารออันเอ๋อร์อยู่อีกเล่า”

ท่านแม่ทัพใหญ่เอ่ยถามอ๋องหนุ่ม ที่ไม่ยอมแต่งภรรยาเอกเข้าจวนเสียที หากจะว่ากันตามจริง เขาเองก็ไม่ได้รังเกียจ ต่ออ๋องตราตั้งผู้นี้ เพราะอย่างไรสกุลจิ้งก็มีคุณงามความดีมาหลายรุ่น

และหากจะว่ากันตามความจริงแล้ว ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจบุตรสาวเช่นกัน ว่าทำไมจึงหันหลังให้แก่ชายที่นางปักใจรักมาตั้งแต่เยาว์วัย

บุตรสาวคนโตเลือกที่จะละทิ้งความสุขสบาย และตำแหน่งชายาเอกเอาไว้เบื้องหลัง ก้าวสู่กองทัพที่มีแต่อันตรายและความลำบาก แต่เมื่อลูกเห็นดีเช่นไร เขาที่เป็นพอย่อมไม่คิดขัดขวาง แม้ลึกๆ จะห่วงนางมากก็ตามที

“นางเป็นได้เพียงแค่ชายารองเท่านั้น ไหนเลยจะเทียบกับคังอันได้”

เป็นคำตอบที่ทำให้ท่านแม่ทัพลั่ว ถึงกับตวัดสายตามอง นี่อ๋องจิ้งตั้งใจให้คนที่รักเป็นรอง ส่วนบุตรสาวของเขาคือความเหมาะสมให้เป็นเอก เหอะ! คิดจะให้บุตรสาวของเขาอยู่อย่างชอกช้ำใจ ไม่มีวันเสียล่ะ

“สกุลลั่วเราไม่รับอนุ และถ้าบุตรสาวของข้า ต้องแต่งออกไปแล้วระทมใจ ข้าก็ไม่เห็นงามด้วย”

แม่ทัพใหญ่ตอบกลับด้วยน้ำเสียง ที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองเช่นกัน ถึงเขาจะมีภรรยาสองคนแต่ใช่จะมีพร้อมกัน อดีตภรรยาก็คือมารดาของเยี่ยนคังและคังอันตายไปแล้วหลายปี