ตอนที่6 ยินดี

“ที่นี่คือเรือนของผู้นำคนต่อไป ใครก็ตามที่เข้ามาเพื่อทำลายความสงบ โจวเชามีสิทธิ์ที่จะกำราบ อำนาจนนี้เป็นคำสั่งของข้า ส่วนเจ้ากับลูกรักของเจ้า มีเรื่องอะไรกับทายาทหรือ จึงได้มารบกวนเขา ทั้งที่พระอาทิตย์เพิ่งพ้นขอบฟ้า”

ชายชราประกาศกร้าวถึงอำนาจ ที่มอบให้แก่โจวเชา อีกทั้งยังย้อนถามถึงการมาเยือนที่เรือนนี้ ของลูกสะใภ้ด้วยน้ำเสียงตำหนิ

“ไยท่านปู่ลำเอียง...” หยางเฮ่อหลง แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

“หุบปาก! ใครสอนให้เจ้าสอดแทรกการสนทนาของผู้อื่น แค่หมัดเดียวข้าว่ามันยังไม่พอกระมัง”

ชายชราตวาดหยางเฮ่อหลงเสียงกร้าว สายตาที่มองไปยังชายหนุ่ม ไร้ซึ่งความรักใดๆ ทั้งสิ้น มันแตกต่างจากสายตาที่มองหยางเหยาเหอ และลูกหลานคนอื่นๆ

“ท่านแม่”

หยางเฮ่อหลงรีบเรียกมารดา พร้อมแสดงถึงความหวาดกลัว ต่ออำนาจของผู้เป็นปู่ ด้วยเขารู้ดีว่าถ้าท่านปู่ลงมือเอง เขาจะต้องลำบากไปนานนับเดือนทีเดียว

“ข้าเป็นแม่ของเหยาเกอ การที่ข้ามาเยี่ยมเยียนลูกของตัวเอง มันผิดนักหรือเจ้าคะ”

ฮูหยินน้อยหยาง เชิดใบหน้าขึ้นสูงอย่างทะนง พร้อมตั้งคำถามกับพ่อสามี

“ไม่ผิด! ถ้าเจ้าคิดเช่นนั้นจริงๆ แต่จากที่ข้ายืนฟังมาตั้งแต่ต้น จนถึงตอนนี้ ตรงไหนหรือที่แม่มาหาลูกด้วยความห่วงใย”

ฉีเหนียนเหนียน จนด้วยคำพูด เมื่อนางไม่ได้คิดจะมาเยี่ยมบุตรชายคนโตอย่างที่ปากพูด แต่นางมาเพราะห่วงว่าบุตรชายคนรอง จะได้รับความเดือดร้อน จากคนไร้ค่าที่กุมอำนาจในมือ มากกว่านาง และลูกชายอันเป็นที่รักเสียอีก

“ข้าสอนลูกไม่ดีเองเจ้าค่ะ ข้าจะอบรมเขาให้มากขึ้น เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

เมื่อไม่อาจที่จะต่อกรกับพ่อสามีได้ นางจึงเลือกที่จะพาบุตรชายกลับไปก่อน เพราะถ้ายังอยู่ต่อแม้พียงเสี้ยวนาที พ่อสามีอาจทำสิ่งใดกับลูกของนางอีก

“ต่อไปถ้าข้าหรือทายาทไม่อนุญาต อย่าได้เข้ามาที่เรือนนี้ แม้แต่ครึ่งก้าว โดยเฉพาะเจ้าหยางเฮ่อหลง เจ้ายังไม่คู่ควรที่จะเข้าใกล้หลานชายข้า”

“แล้วข้ามิใช่หลานหรือขอรับ”

ชายหนุ่มตะโกนออกมาด้วยความคับแค้นใจ เพราะเขาไม่เคยถูกมองว่าเป็นสายเลือดของสกุลหยางเลย แม้แต่บิดาก็ยังเลือกที่จะไม่สนใจเขา ต่างกับเจ้าสวะหยางเหยาเกอ ที่ได้รับการพะเน้าพะนอ และมีอำนาจเหนือทุกคนในจวน