ตอนที่5 หยางเหยาเกอ

“คุณชายขอรับ นายท่านบอกว่าจะให้นายท่านรับภรรยาขอรับ”

พ่อบ้านโจวพูดด้วยน้ำเสียงเริงร่า เมื่อนึกถึงการที่ผู้เป็นนาย มีสตรีมาคอยดูเอาใจใส่

“หึๆ ใครกันจะมายอมทิ้งทั้งชีวิต ให้กับคนพิการเยี่ยงข้าเล่า หรือท่านลุงเบื่อหน่ายที่จะดูแลข้าแล้ว” ในตอนท้ายประโยค ชายหนุ่มแสร้งเย้าพ่อบ้านโจว

“ข้าน้อยย่อมไม่เคยเบื่อหน่ายคุณชายขอรับ ส่วนว่าที่ฮูหยินน้อยนั้น คือท่านแม่ทัพหญิงลั่วคังอันขอรับ”

พ่อบ้านโจวแม้จะรู้ว่าคือคำหยอกเย้า แต่เขาก็ไม่เคยคร้านที่จะตอบกลับ ในทุกครั้งว่าเขายินดีเป็นที่สุด ต่อการดูแลนายน้อย

ทว่าสำหรับชายหนุ่มบนเตียง เมื่อได้ยินชื่อของคนที่เขาคะนึงหา ชายหนุ่มกำผ้าปูที่นอนแน่น เพื่อลดความตื่นเต้น มันจะเป็นไปได้อย่างไร ที่สตรีมากด้วยสามารถ อีกทั้งรูปโฉมงดงามขนาดนั้น จะโน้มกายลงมาร่วมหมอนกับคนไร้ค่าเยี่ยงเขา

“นางคงคิดจะใช้ข้า เป็นเพียงตัวช่วยกระมัง”

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน เมื่อนึกถึงความเป็นจริง ว่าอ๋องจิ้งหยวน มีคนรักเป็นบุตรตรีรองเจ้ากรมการคลัง ข่าวที่บุตรสาวสกุลแม่ทัพ เลือกที่จะหันหน้าเข้าสู่เส้นทางทหาร หลังปักปิ่นเพียงข้ามวันเท่านั้น พร้อมทั้งประกาศตัดสัมพันธ์กับจวนอ๋อง

เมื่ออ๋องจิ้งหยวนไม่ยอมรามือ นางจึงคิดเลือกเขามาเป็นตัวช่วย หากจะกล่าวว่านางเห็นแก่ตัว ก็คงไม่ผิดสักนิด หาไม่แล้วสตรีที่มีเพียบพร้อมในทุกด้านเยี่ยงนาง จะเลือกเขา...ที่เป็นแค่คนพิการไปทำไมกัน

“แล้วอย่างไรขอรับ หากเรามองให้เป็นผลประโยชน์ เรื่องนี้นับว่าดีไม่น้อย อีกอย่างใช่ว่าเราเป็นฝ่ายไปทาบทาม แต่เป็นแม่ทัพชราเดินทางมาเอ่ยปากด้วยตนเอง”

พ่อบ้านโจวกลับมองในทางที่ดี เพราะการมีกองกำลังของแม่ทัพลั่วหนุนหลัง คุณชายของเขา ก็ไม่ต้องกังวลถึงอำนาจในมือจะสั่นคลอน

“ทำไมต้องเป็นข้า”

ชายหนุ่มยังมองไม่เห็นถึงความเป็นไปได้ ที่หญิงสาวจะเจาะจงมาที่ตัวเขา หรือนางเห็นว่าเขาจะควบคุมได้ง่ายอย่างนั้นหรือ!

“ท่านแม่ทัพลั่วบอกว่ามีเพียงคุณชายเท่านั้น ที่คู่ควรต่อการเดินเคียงข้างนางขอรับ”

“ฮึ! นางกำลังมองข้าเป็นตัวตลก” ชายหนุ่มทำเสียงในลำคอ อย่างประชดประชันตนเอง

“คุณชายคือว่าที่ผู้นำตระกูล มีตรงไหนที่ด้อยกว่านางเล่าขอรับ”

“ใช่! มีตรงไหนเจ้าด้อยไปกว่านางกัน! คนไร้ค่ากับสตรีที่ทำตัวไร้ความเป็นกุลสตรี ก็เหมาะสมกันดี”