ตอนที่2 ภาพในอดีต

จวนสกุลลั่ว

เสียงการต่อสู้ดังขึ้นเป็นระยะ หลังประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท และมีทหารจากจวนอ๋องจิ้งหยวน ยืนขวางทางอยู่ด้านนอก ท่านแม่ทัพชราผู้เป็นเจ้าของบ้าน ถือดาบยืนอยู่กลางลานบ้านอันกว้างขวาง ด้วยใบหน้าที่ย้อมไปด้วยสีเลือด ชายชราขบกรามแน่นด้วยความคลั่งแค้น

เพราะคนที่ลงมือต่อครอบครัวของเขา คือสามีของบุตรสาว ชายที่เขาฝากทั้งชีวิตของลุกและกองทัพสกุลเชี่ยของภรรยา ที่เป็นสินเดิมของบุตรสาว ซึ่งเวลานี้มันตกอยู่ในมือของลูกเขย

สายตาที่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ มองไปที่หน้าเรือน สถภาพของบุตรสาวนั้น ช่างนาเวทนายิ่งนัก อ๋องจิ้งทำเหมือนนางเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งไปได้อย่างไร คนเป็นพ่อเยี่ยงเข้าหรือจะทนกับภาพเช่นนี้ได้

แม่ทัพชรากระชับดาบในมือแน่น ก่อนจะขยับก้าวเพื่อไปช่วยเหลือบุตรสาว เขไม่เคยโกรธนางที่เลือกคนผิด แต่โกรธตัวเองที่ไม่ได้มองคนผู้นั้นให้ดีพอ แต่กลับยินดีส่งบุตรสาวให้แก่คนชั่วด้วยมือตนเอง

ฟิ้ว! ฉึก! ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพชรา เซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะทรุดลงคุกเข่าโดยมีดาบในมือช่วยยันกาย มิให้ล้มลงไป แม่ทัพชราข่มกลั้นทุกความเจ็บปวดบนกายเอาไว้ ทว่าใจนั้นร้าวรานเหลือแสน

“ไม่นะ! ท่านพ่อ! ปล่อยข้านะ! ท่านพ่อ!!”

หญิงสาวในชุดที่ย้อมไปด้วยสีเลือด ดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากพันธนาการ เพื่อเข้าช่วยเหลือบิดา ลำคอที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่เส้นใหญ่ คอยรั้งมิให้นางไปที่ไหนได้อย่างใจหวัง หยิงสาวกรีดร้องแทบขาดใจเมื่อเห็นสภาพของผู้เป็นพ่อ

ก่อนที่โซ่ในมือของทหารจากจวนอ๋อง จะหลุดออกจากมือเขา ซึ่งนั้นคือคำสั่งของอ๋องจิ้งหยวน ที่ต้องการให้รสชาติความตาย ของภรรยาและครอบครัวพ่อตา ดูมีสีสันมากขึ้น เรียวปากหนายกยิ้มหยันต่อสภาพราวสุนัขของภรรยา นางหงส์ผู้สง่างาม ยามนี้เป็นได้แค่สัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง ที่รอวันตายก็เท่านั้น

“หาตัวลั่วอันผิงเจอหรือยัง”

อ๋องจิ้งหยวน ถามทหารที่วิ่งกลับมารายงาน ถึงการติดตามหาตัวของลั่วิงอัน บุตรสาวคนเล็กของแม่ทัพชรา เขาต้องการให้ครอบครัวลั่ว ได้อยู่กันพร้อมหน้า แม้จะรู้สึกเสียดายความงามของลั่วอันผิง ที่มิแพ้พี่สาวของนาง ทั้งที่กำเนิดจากคนละมารดา

“ยังขอรับ”

“หานางให้พบ ข้าจะให้พวกเจ้าได้สนุกกับนางอย่างเต็มที่”