ตอนที่3 สูญสิ้น

“ฮ่าๆ ภรรยารัก เจ้าไม่เดินไปหาท่านพ่อตาของข้าเล่า ไยคลานเหมือนสุนัขเช่นนี้ มันไม่สมศักดิ์ศรีของบุตรสาวแม่ทัพใหญ่สองสกุลเลยนะ”

อ๋องจิ้งหยวน ก้าวมาหยุดยืนข้างใบหน้าบวมช้ำของภรรยา โดยมีร่างอ้อนแอ่นของนางอันเป็นที่รัก ยืนแนบชิดมิห่างกายอยู่ พร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก ราวกับความตายของคนสกุลลั่ว เป็นเสมือนเรื่องบันเทิงใจของสตรีผู้นี้ก็มิปาน

ลั่วคังอันกัดฟันแน่น นางยังคงพยายามตะเกียกตะกายไปหาบิดา โดยไม่แม้แต่จะสนใจคนที่ยืนอยู่ข้างๆ สายตา แค่ชายเสื้อของเขาที่ขยับไหวมาให้เห็น นางก็รู้สึกอยากที่จะอาเจียนออกมาแล้ว

“ท่านอ๋อง ช่วยสงเคราะห์นางหน่อยสิเจ้าคะ พาหัวของบิดานางมาตรงนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ นางจะได้ไม่ต้องเสียเวลาคลานไป อิอิ!”

คำพูดของหญิงสาวอันเป็นที่รักของสามี ทำให้ตลอดร่างที่เจ็บร้าว สั่นเทาไปทั้งกาย ดวงตาคู่งามที่นองไปด้วยน้ำตา จ้องมองไปที่บิดาด้วยความห่วงใย

“ไม่!!! อ๊าก!!! ท่านพ่อ!!”

หญิงสาวคำรามลั่นราวสัตว์บาดเจ็บ เมื่อบัดนี้ศีรษะของบิดา ถูกบั่นขาดออกจากร่าง หญิงสาวดวงตาเหลือกค้าง ด้วยความตะลึงงัน ตุบ! ศีรษะของชายชรา ถูกนำมาโยนลงต่อหน้าของหญิงสาว

มืออันสั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปประคองใบหน้า ของบิดาเอาไว้ด้วยความรัก สองข้างแก้มอาบไปด้วยน้ำตา ชายที่ไม่เคยทำร้ายนางสักครั้ง บัดนี้ต้องมาตายเพราะความโง่งมของนาง

“อ๊ากกก!!! ท่านพ่อ!! ข้าขอโทษ ฮือๆๆ เพราะข้าคนเดียว ข้ามันโง่ที่หลงเชื่อคนชั่ว ข้าทำลายพวกท่านทุกคน ท่านพ่อ!!”

หญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้นหินอันเย็นเยียบ กอดศีรษะบิดาเอาไว้แนบอก ร่างที่เคยสง่าบัดนี้คดคู้อยู่อย่างน่าเวทนายิ่งนัก แสงไฟที่ค่อยๆ ลุกลามเลียจวนแม่ทัพอันหญิงใหญ่ ค่อยๆ ที่จะโหมกระหน่ำขึ้นเรื่อย ๆ

“กรี๊ด!!! ปล่อยข้านะ!”

ลั่วคังอันลืมตาโพลงในทันที เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของน้องสาว นางพลิกกายมองไปตามที่มาของเสียง ภาพที่ทำให้หญิงสาวด้านชาไปทั้งกายและใจ มือที่สั่นเทาจากความเจ็บปวด

เอื้อมลงไปยังลูกธนูที่เสียบอยู่ที่ขา ก่อนจะดึงมันออกมาสุดกำลัง และนั่นเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ สำหรับคู่รักที่ยืนมองทุกอย่างอยู่ ลั่วคังอันเอาแรงมาจากไหนกัน

ไม่มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ทว่าหญิงสาวกลับตะเกียกตะกายลุกขึ้น ด้วยขาอันสั่นเทา ก่อนจะใช้ทุกความคลั่งแค้นพาตัวเอง พุ่งไปหาน้องสาว