บทที่5 เอาใจ

ช่วงพลบค่ำของวันรุ่งขึ้น

เฉียวเหวยอีที่สวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนและรองเท้าส้นสูง เดินเข้าห้องหมายเลข 188 ของร้านอาหารเจียงจิ่งที่เฉียวเจิ้งกั๋วบอกกับเธอ

เธอยืนอยู่ที่ประตู ดวงตาของเธอสอดส่องไปที่ฝูงชนอย่างตั้งใจ

เธอเห็นผู้จัดการของบริษัทเฉียวเจิ้งกั๋วที่ชื่อว่าลุงหวังกวักมือเรียกเธอ เธอเดินไปหาและพูดทักทายเบา ๆ ว่า "ขออภัยค่ะลุงหวัง พอดีรถติดนิดหน่อย"

ลุงหวังยิ้มอย่างติดใจอะไร และคืนนี้เฉียวเจิ้งกั๋วแนะนำเขาให้เธอรู้จักเป็นพิเศษ

ขณะนั้น...เขาหันไปแนะนำชายตรงหน้าว่า “ผู้จัดการเซียว นี่คือคุณหนูคนโตตระกูลเฉียวของเราที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อวานนี้”

ชายคนนั้นมองขึ้นและลงที่เฉียวเหวยอี อารมณ์ที่ไม่พึงประสงค์ที่เกิดจากการมาสายของเธอถูกพัดพาไปเมื่อเธอเห็นรูปลักษณ์ของเธอ

เฉียวเหวยอียื่นมือขวาออกอย่างลวก ๆ "สวัสดีค่ะ ผู้จัดการเซียว"

ผู้จัดการเซียวอายุเพียงสามสิบต้น ๆ เท่านั้น แม้ว่าเขาจะอายุยังไม่มากแต่ก็ถือได้ว่าเป็นคนที่มีหัวและหน้าตาดีในเมืองเจียงเฉิงด้วยอิทธิพลของตระกูลเซียว

ในช่วงเวลานี้พวกเขากำลังหารือเกี่ยวกับโครงการความร่วมมือด้านภาพยนตร์และโทรทัศน์กับบริษัทตระกูลเฉียว อันที่จริงตามภูมิหลังของตระกูลเฉียวนั้นยังห่างไกลจากที่จะหารือเกี่ยวกับความร่วมมือกับพวกเขา ดังนั้นสิ่งที่เรียกว่านัดบอดในวันนี้หมายถึงทุกคนคงจะรู้ดีอยู่แก่ใจ

เดิมทีผู้จัดการเซียวไม่ได้มองเฉียวเหวยอีด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าเฉียวเหวยอีนิ่งขึ้นกว่าปีก่อน ๆ และมีเสน่ห์อย่างอธิบายไม่ถูก ถ้าไม่บอกว่าเธอคือเฉียวเหวยอี เขาคงจำไม่ได้

“ไม่เจอกันตั้งนาน ผมลืมคุณหนูไปซะแล้ว” ผู้จัดการเซียวยิ้มให้เฉียวเหวยอีเล็กน้อย

ในขณะที่เขาพูด เขาจ้องลงไปที่มือเฉียวเหวยอีที่ยื่นออกมา และมองอย่างคลุมเครือโดยไม่แตะต้องเธอ "ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นคุณหนูเฉียว ยังเต้นรำไม่เป็นด้วยซ้ำนะครับ"

เฉียวเหวยอีรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าเขาคุ้นเคยนิดหน่อย เธอนึกขึ้นมาได้ว่าตอนที่เธออยู่ในคฤหาสน์ตระกูลลี่ อันถงพาเธอไปดินเนอร์หลายครั้ง เขาขอให้เธอเต้นรำแต่เธอปฏิเสธ