บทที่4 มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้แก่ตระกูลเฉียว

เฉียวเหวยอีเหลือบมองไปที่เด็กน้อยในอ้อมแขนของลี่เย่ถิง เด็กชายตัวขาวคิ้วคมริมฝีปากบางและจมูกโด่ง ซึ่งเกือบจะเหมือนเขาโดยสมบูรณ์

เขามีลูกแล้ว

แต่เมื่อลองนับอายุดูแล้วลี่เย่ถิงน่าจะอายุสามสิบปีในปีนี้ เป็นเรื่องปกติที่จะมีลูกในวัยนี้

“แล้วหมวกล่ะ?” หลี่เย่ถิงสังเกตเห็นว่าความสนใจของผู้คนที่อยู่ใต้ลิฟต์นั้นอยู่ที่ลูกชายของเขา และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วก้มศีรษะลงเพื่อถาม

ซุ่ยซุ่ยดึงหมวกแก๊ปขนาดเล็กออกจากแขนของเขาอย่างไม่เต็มใจ ราวกับว่าเขาไม่ต้องการสวมมัน

“พ่อสัญญากับลูกแล้วไม่ใช่เหรอ?” ลี่เย่ถิงบีบมืออ้วนของซุ่ยซุ่ย เอาหมวกออกจากมือแล้วรีบสวมมันปิดกั้นใบหน้าเล็ก ๆ ของเขา

"สายไหม! " สายตาของซุ่ยซุ่ยถูกขวาง แต่เขาสามารถมองเห็นร้านขนมสายไหมและอดไม่ได้ที่จะชี้อย่างตื่นเต้น

“ลูกไม่ได้รับอนุญาตให้กินน้ำตาลในตอนกลางคืนนะ” คิ้วของลี่เย่ถิงขมวดเป็นก้อน

เด็กคนนี้เลี้ยงยากจริง ๆ ทั้งโง่และดื้อ เขาจะสูญเสียจิตวิญญาณเมื่อเห็นของหวานเหมือนกับแม่ของเขาเมื่อยังเป็นเด็ก

"จะเอา! " ซุ่ยซุ่ยเริ่มงอแง พลางทำหน้ามุ่ยและน้ำตารื้นอย่างรวดเร็วและเขากำลังจะร้องไห้ราวกับว่าเขาทำผิด

เขาไม่ได้กินขนมมาหลายวันแล้ว และเริ่มกังวลใจเมื่อนึกถึงรสชาติหวาน ๆ

หลี่เยถิงไม่พูดอะไร เขาพิจารณาครู่หนึ่งแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และขอให้ผู้คุ้มกันที่อยู่ตรงหน้าซื้อมาให้ แม้ว่าเขาจะต้องการดวงดาวบนท้องฟ้าก็ตาม ลี่เย่ถิงก็จะ เอามาให้

ในขณะที่หันกลับไป ลี่เย่ถิงก็เหลือบไปเห็นร่างบางที่คุ้นเคย

เขาสะดุ้งและมองไปทางนั้น แต่ร่างของเธอได้หันเข้ามุมไปแล้วและหายไปอย่างรวดเร็ว

......

หนึ่งชั่วโมงต่อมาเฉียวเหวยอีที่นั่งอยู่ที่มุมร้านกาแฟบนชั้นสามโดยไม่มีใครอยู่ใกล้หน้าต่างมองเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดอยู่ข้างหน้าเธอ มือขวาของเธอกวนน้ำแข็งในแก้วโดยไม่รู้ตัว