บทที่ 11

เขามองเธออย่างไม่เชื่อสายตา ดูเหมือนเธอจะบ้าไปแล้ว

“ว่ายังไงคะ คุณคิดว่ายังไง ตกลงไหม”

ญาสุมินทร์เลิกคิ้วขึ้น เธอพยายามยั่วยุเขา

เศรษฐเสถียรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา “ตกลง”

เขาเดินไปที่ประตูทำท่าจะออกไปจากห้อง ญาสุมินทร์คว้าแขนเขาไว้แล้วถามว่า "คุณจะไปไหน"

"ข้างล่าง"

เขาสะกิดเธอด้วยความรังเกียจ

“เกมยังไม่เริ่ม” เศรษฐเสถียรกล่าว

"ยังมีเวลาอีกสามวันก่อนจะถึงวันอาทิตย์ คุณไม่จำเป็นต้องรีบร้อน"

ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้อง จู่ๆ ญาสุมินทร์ก็ร้องออกมาด้วยความกลัว "ว้าย! อะไรอยู่บนเตียงคุณ"

เศรษฐเสถียรหันไปมองตามสัญชาตญาณ ชั่วพริบตา ญาสุมินทร์ก็หันไปหาเขาแล้วเงยหน้าขึ้นจูบริมฝีปากเขาทันที

สมองของเศรษฐเสถียรว่างเปล่าไปชั่วขณะ ราวกับว่าสติปัญญาและไอคิวที่เขามีลอยหายออกไปนอกหน้าต่างหมดแล้ว

สิ่งที่เขาสัมผัสได้มีเพียงริมฝีปากของญาสุมินทร์ มันช่างนุ่ม ละมุนเยี่ยงสายไหม นุ่มนวลราวกับจะละลายไปกับไออุ่นของลมในฤดูร้อน เธอขยับริมฝีปากเล็กน้อย ราวกับใบเมเปิ้ลที่พยายามเกาะกิ่งไม้ให้แน่นที่สุดก่อนที่จะปลิวจากต้น ริมฝีปากเธอยังคงประกบริมฝีปากเขาอยู่ นิ้วมืออันอ่อนโยนของเธอลูบขมับเขาอย่างอ่อนโยน เศรษฐเสถียรรู้สึกเหมือนกำลังฝัน เธอช่างเหมือนนางฟ้าตกสวรรค์ที่มาพร้อมปีกบนหลังของเธอ

สำรวจแล้วสำรวจอีก จนพันกันนัวเนีย เช่นเดียวกับแม่เหล็กขั้วตรงข้ามที่หันเข้าหากันแล้วพันกันแน่นราวกับถักเปีย

สัมผัสของญาสุมินทร์ทำให้เศรษฐเสถียรขาดสติและอดไม่ได้ที่จะหลับตา เขาเริ่มจูบเธอกลับโดยไม่รู้ตัว