บทที่ 14

ญาสุมินทร์ถอดกำไลออกส่งให้เศรษฐเสถียรพร้อมกับพูดว่า "อย่าลืม ทำตัวดีๆก็แล้วกัน!"

เขารับกำไลไปพร้อมกับถามอย่างกวนๆว่า "ยังไงล่ะ คุณทำให้ผมดูได้ไหม ผมยังไม่เคยพาผู้หญิงกลับบ้านมาก่อนเลย"

เธอลดเสียงลง “คุณไม่จำเป็นต้องทำอะไรมาก แค่สร้างภาพว่าเราเป็นคู่รักที่รักกันก็พอ”

เศรษฐเสถียรยิ้มหยัน “ดูเหมือนว่า คุณไม่เพียงแค่หลงตัวเอง แต่ยังชอบโอ้อวดเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองอีกด้วย การที่คุณขอให้ผมแกล้งทำเป็นรักคุณทั้งๆ ที่ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณเลย คุณไม่รู้สึกอายบ้างเหรอ”

ญาสุมินทร์ไม่ได้สนใจคำพูดประชดประชันของเขานัก ในความรู้สึกของเธอ พวกเขาสองคนต่างก็เป็นคนประเภทเดียวกัน

พอกลับมาถึงห้อง ญาสุมินทร์ก็นั่งทบทวนตารางสอนของวันรุ่งขึ้น พอถึงเวลา 21.45 น. เธอจึงเก็บหนังสือแล้วหยิบชุดนอนเตรียมตัวอาบน้ำ

อุปนิสัยทุกอย่างของเธอล้วนดี มีวินัย ทั้งยังเป็นคนตรงต่อเวลา

เมื่อเดินไปถึงห้องน้ำ จู่ๆเธอก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงที่ดังขึ้น "หยุดอยู่ตรงนั้น!"

เธอหันไปมองชายผู้เกียจคร้านและแสร้งทำเป็นหลับ เธอถามว่า "เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ"

"คุณกำลังจะทำอะไร" เขาถาม

เธอตอบเสียงเรียบ “ฉันกำลังจะอาบน้ำ”

“ใครบอกว่าคุณว่าคุณสามารถใช้ห้องน้ำห้องนี้ได้”

ญาสุมินทร์ เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจและพูดว่า "ที่นี่มีห้องน้ำแค่ห้องเดียว ฉันจะไปที่ไหนได้อีก"

"ไปใช้ห้องน้ำห้องข้างๆ ไป!"

เธอไม่อยากจะเชื่อ “ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันย้ายไปอยู่ห้องข้าง ๆ ได้ไหม วิธีนี้จะช่วยเราไม่ต้องวุ่นวายมากนัก ฉันจะได้ไม่รบกวนคุณ”

“ห้องถัดไปเป็นห้องรับแขก คุณเป็นแขกงั้นเหรอ”

ญาสุมินทร์ย้อนถาม “ถึงฉันจะไม่ใช่แขก แต่ในสายตาคุณ ฉันก็ไม่ใช่คนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

เศรษฐเสถียรลุกขึ้นพูดอย่างเกียจคร้าน “รู้ตัวก็ดี!”