บทที่ 13

“ขอบพระคุณค่ะคุณแม่ แต่หนูคงรับกำไลนี้ไว้ไม่ได้”

ญาสุมินทร์ปฏิเสธอย่างสุภาพ ไม่ใช่เพราะเธอกลัวสายตาพิฆาตของเศรษฐเสถียร แต่เธอรู้สึกว่ามรดกชิ้นนี้เป็นของขวัญที่ล้ำค่าเกินกว่าจะรับไว้ได้ อีกอย่าง เธอก็เพิ่งจะเข้ามาเป็นสะไภ้อย่างเต็มตัวได้เพียงไม่กี่วันเท่านั้น

แม้เธอจะมีเลือดปีศาจอยู่ในตัว แต่อย่างน้อยเธอก็ยังมีมโนธรรมเยี่ยงนางฟ้าอยู่บ้าง

"ทำไมล่ะ"

สีหน้าของมิลาดูผิดหวัง เธอคิดว่าเพราะคำพูดของเศรษฐเสถียรจึงทำให้ญาสุมินทร์ปฏิเสธเธอ

“หนูเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ หนูคิดว่าหนูยังไม่คู่ควรกับมัน คุณแม่เก็บเอาไว้ก่อนแล้วค่อยมอบให้หนูเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมดีกว่าค่ะ” ญาสุมันทร์ค่อยๆอธิบาย

ความเครียดของเศรษฐเสถียรค่อยๆผ่อนคลายลง คำตอบที่น่าพึงพอใจของญาสุมินทร์ทำให้เขาพอใจ

“มันไม่เกี่ยวหรอกว่าของมีค่าหรือไม่มีราคา ฉันถือว่าหนูเป็นลูกสะใภ้ของฉัน ถึงแม้ว่า...”

เธอเหลือบมองลูกชายของเธอแล้วฝืนพูดว่า “ถึงแม้ว่าหนูจะทนกับการแต่งงานแบบนี้ไม่ได้แล็วก็จากไปในที่สุด ฉันก็จะไม่โทษหนู ทีนี้มันก็ขึ้นอยู่กับหนูแล้วล่ะว่าอยากจะรับมันไว้หรือไม่” เธอสรุปอย่างมั่นคง

มิลายืนกรานที่จะสวมกำไลให้ญาสุมินทร์ ตอนแรกเธอรู้สึกตะขิดตะขวงใจ แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธมิลาได้อีก เมื่อเห็นว่าเธอมีความมุ่งมั่นเพียงใด

เธอรู้เจตนาของมิล่าดี มิลาอยากให้เธออยู่กับครอบครัวนี้ไปตลอดชีวิตเฉกเช่นเดียวกับกำไล

ญาสุมินทร์กลับไปที่ห้องของเธอพร้อมกับกำไลที่บ่งบอกถึงสถานะลูกสะใภ้ของศรีอมรรัตน เธอรู้ดีว่าต้องมีคนรอพิพากษาเธออยู่แน่นอน

เป็นไปตามคาด ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที เศรษฐเสถียรก็ทุบประตูห้องแล้วตะโกน "ญาสุมินทร์ ออกมานี่!"

ญาสุมินทร์ ไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากขาดสติสัมปชัญญะอย่างสิ้นเชิง นี่เป็นครั้งแรกที่เศรษฐเสถียรเรียกชื่อเต็มของเธอ เธอถึงกับขนหัวลุก

เธอเปิดประตูและถามช้าๆ "มีอะไรเหรอคะ"

"เอามาให้ผม"