บทที่ 9

แสงอาทิตย์อัสดงละมุนตา ไม่สว่างจ้าเกินไปจนทำให้ตาพร่า อีกทั้งยังให้ความรู้สึกอบอุ่น

หลังจากที่ญาสุมินทร์สอนเสร็จแล้ว จึงกลับไปที่คฤหาสน์ ห้องนั่งเล่นอันกว้างขวางนั้นว่างเปล่า เธอเดินตรงไปยังห้องลับของเธอ จากนั้นเธอก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

เศรษฐเสถียรทำอย่างที่เขาพูดไว้จริงๆ เขาเปลี่ยนเตียง เมื่อวานเป็นเตียงสีขาว ตอนนี้กลายเป็นสีดำ เธอเดินรอบเตียงสามรอบ นึกไม่ออกว่าอะไรทำให้ผู้ชายคนหนึ่งเกลียดผู้หญิงมากขนาดนี้...

ถึงเธอจะแตะต้องเตียงเขา เขาก็สามารถเปลี่ยนผ้าปูที่นอนได้ นี่ถึงขนาดซื้อใหม่เลยเหรอ คนอะไรแปลกชะมัด มิน่าเขาถึงหย่าร้างหลายครั้ง

ญาสุมินทร์ หายใจเข้าลึก ๆ หันหลังกลับเข้าไปในห้องลับของตน เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เธอก็ลงไปชั้นล่างอีกครั้งเห็นทิพย์มณีนั่งอยู่บนโซฟา จู่ๆ ญาสุมินทร์ ก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้น บางทีเธออาจหาข้อมูลบางอย่างจากทิพย์มณีได้เพราะน้องสะใภ้ของเธอคนนี้เป็นคนตรงไปตรงมา

“สวัสดีจัะ ทิพย์มณี”

ญาสุมินทร์ทักทายเบาๆ ทิพย์มณีที่กำลังจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ของเธอก็เงยหน้าขึ้นแล้วตอบอย่างหวานแหววว่า "อ้าว พี่ญาสุมินทร์"

“คุณแม่ไปไหนเหรอ”

“คุณแม่ไปเขาราชา” ทิพย์มณีพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไปขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ประทานลูกสะใภ้ที่ดีให้ค่ะ”

ญาสุมินทร์ยิ้มแล้วนั่งลงข้างทิพย์มณี เธอมองไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น และถือโอกาสถาม “พี่ขอถามอะไรทิพย์หน่อยได้ไหม”

"ได้สิ มีอะไรเหรอคะ"

ทิพย์มณีเป็นคนง่ายๆ สบายๆ

“ทำไมพี่ชายของคุณถึงแต่งงานแล้วหย่าบ่อยจัง”

ทิพย์มณีถอนหายใจแรงเวอร์จนน่าขำ

“ทำไมพี่สะใภ้ที่แต่งเข้ามาใหม่ทุกคนต้องถามทิพย์ด้วยคำถามเดียวกันหมด”