บทที่ 8

เมื่อเห็นอาหารเช้าอันโอชะที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างเรียบร้อย ญาสุมินทร์ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดในใจ

เธอไม่เคยมีโอกาสได้ร่วมทานอาหารบนโต๊ะอาหารในบ้านธารธาราเลย

ญาสุมินทร์ถูกพาเข้ามาอยู่ในตระกูลธารธารา ตั้งแต่อายุ 9 ขวบ พวกเขามองเธอเหมือนผีไม่มีญาติ ไม่เคยชวนเธอทานอาหารร่วมกัน และในทางกลับกัน เธอก็จะไม่เคยเข้าร่วมกับพวกเขาด้วยมีศักดิ์ศรีของตัวเอง หลายปีต่อมา หลังจากที่เธอเติบโตขึ้นและได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคกระเพาะอย่างรุนแรง เธอจึงตระหนักได้ว่าศักดิ์ศรีไม่ใช่สิ่งที่ควรค่าแก่การปกป้อง เพราะจะไม่มีใครรู้สึกเห็นใจเธอเลย

เธอเก็บทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นทั้งหมดไว้คนเดียว

มิลาเห็นญาสุมินทร์ตัวแข็งทื่อจึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ทำไมหนูไม่กินล่ะ ไม่สบายหรือเปล่า”

"ปะ...เปล่าค่ะ" ญาสุมินทร์ดึงตัวเองกลับมาและเริ่มตักอาหารทาน

อาหารนั้นยังอุ่นและน่ารับประทาน อุ่นพอๆ กับความรักที่ครอบครัวศรีอมรรัตนมอบให้เธอ

มิลาหันไปหาเศรษฐเสถียรและพูดว่า "เดี๋ยวลูกก็ต้องไปเยี่ยมครอบครัวของญาสุมินทร์กับน้องแม่ได้บอกให้พ่อบ้านเตรียมของบางอย่างที่จะนำไปฝากทางโน้นไว้แล้ว"

"ผมไม่มีเวลา" เศรษฐเสถียรรีบปฏิเสธอย่างไม่แยแส

ไททัส ศรีอมรรัตนขมวดคิ้ว “แกไม่ควรเอาเวลายุ่งเป็นข้ออ้างและเสียมารยาทแบบนี้!”

“คุณพ่อครับ นี่เป็นการแต่งงานครั้งที่เจ็ดของผม เราไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามประเพณีทุกอย่างเหมือนการแต่งงานครั้งแรกก็ได้นี่ครับ ถ้าเขาอยากไปเยี่ยมครอบครัวของเขา เขาก็ไปเอง มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่ครับ"

"นี่แก... ." ไททัส วางช้อนส้อมแล้วตะคอกเศรษฐเสถียรอย่างโกรธจัด "นี่เป็นการแต่งงานครั้งแรกของญาสุมินทร์ แกทำกับเขาแบบนี้ได้ยังไง"

“คุณพ่อคะ ไม่เป็นไรค่ะ” เมื่อเห็นว่าการถกเถียงเริ่มรุนแรง ญาสุมินทร์ก็พยายามคลี่คลายสถานการณ์ทันที “ครอบครัวของหนูเขาไม่สนใจหรอกค่ะ ไม่เป็นไร อีกอย่างหนูต้องไปทำงานด้วยค่ะ”

"ทำงาน?" มิลาถามด้วยความสงสัย “หนูทำงานอะไร”

ญาสุมินทร์อยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เธอลืมไปว่ามีกฎมากมายในครอบครัวที่ร่ำรวยที่เธอเกี่ยวข้องด้วยนี้ ดังนั้นมิลาอาจจะรับอาชีพของลูกสะใภ้ไม่ได้

เธอควรปรึกษาเรื่องนี้กับเศรษฐเสถียรก่อน

ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจึงทำได้เพียงตอบตามความจริงว่า "หนูเป็นครูมัธยมปลายค่ะ"

“อ๋อ เป็นครู มิน่าล่ะ หนูถึงดูเป็นคนมีการศึกษาและสุภาพ” มิลาพูดด้วยรอยยิ้มเธอไม่สะทกสะท้านเลย