บทที่ 7

ชายสูงอายุที่นั่งข้างหน้าเธอคือพ่อของเศรษฐเสถียร คุณท่านไททัส ศรีอมรรัตน

เมื่อไททัสได้ยินคำที่ญาสุมินทร์เรียก เขาก็ถามด้วยความประหลาดใจ "หนูเรียกฉันว่าอะไรนะ"

“คุณพ่อค่ะ” เธอทวนอีกครั้ง คราวนี้เบาลง กลัวว่าเธอจะทำให้เขาไม่พอใจ

"ดี! ดี! เยี่ยมเลย!" เขาหัวเราะคิกคักและรีบหยิบถ้วยน้ำชา

ญาสุมินทร์หยิบชาอีกถ้วยแล้วยื่นให้ มิลา “ุคุณแม่คะ น้ำชาค่ะ”

มิลามีความสุขพอๆ กับไททัส เธอดื่มชาแล้วจับมือญาสุมินทร์ "รู้ไหม หนูเป็นคนแรกที่รับเราเป็นพ่อแม่ของหนูเอง"

จากนั้นเธอก็มองไปที่บุตรชายและพูดอย่างมีความสุขว่า "ฉันไม่คิดว่าพระเกจิบนเขาราชาจะทำนายได้แม่นยำขนาดนี้ วันนี้ฉันต้องไปสวดมนต์เพื่อตอบแทนพระคุณท่าน"

“อย่าเพิ่งดีใจกันเร็วนักเลยครับ ไว้ดูกันอีกสามเดือนหลังจากนี้” น้ำเสียงของเศรษฐเสถียรเย็นชาและเยือกเย็น

เขาเหลือบมองญาสุมินทร์ ด้วยสายตาที่เย็นชาและเย็นยะเยือกไปพร้อมกัน จากนั้นก็ขึ้นไปชั้นบน

มิลามองตามหลังบุตรชายไปอย่างตำหนิ แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธออารมณ์เสียแม้แต่น้อย เธอดึงญาสุมินทร์ให้นั่งข้างๆเธอและถามเสียงเบาว่า "เมื่อคืนนี้หนูมีความสุขไหม"

เธอก้มศีรษะลงแล้วตอบด้วยเสียงเบาว่า “เอิ่ม...ก็ดีค่ะ”

"เธอสองคนได้...?" ดวงตาของมิลาเป็นประกาย เธอมองเข้าไปในดวงตาของญาสุมินทร์และพูดว่า "ฉันเห็นเธอสองคนจูบกัน"

ญาสุมินทร์ไม่รู้จะพูดอะไร

เธอควรจะตอบคำถามยังไงดี

เธอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ ซึ่งเธอได้เสียจูบแรกของเธอไปพร้อมกับมีดวงตาคู่หนึ่งแอบมองอยู่ด้านนอกประตู

ณ เวลานั้น เธอไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการวิ่งเอาหัวชนกำแพงให้ตายไปเลย

ญาสุมินทร์หน้าแดงและยิ่งก้มหน้าต่ำลง

โชคดีที่มีเสียงร่าเริงและอ่อนหวานดังขึ้น ช่วยชีวิตเธอจากความอับอายสุดขีด

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณพ่อ คุณแม่ และคุณพี่สะใภ้ของทิพย์!” ทิพย์มณี ศรีอมรรัตนวิ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้วทักทายทุกคน

"อรุณสวัสดิ์จ้ะ!" ญาสุมินทร์เงยหน้าขึ้นและตอบอย่างร่าเริง

มิลามองเธอด้วยรอยยิ้มและไม่ได้ถามต่อ