บทที่ 6

สิ่งที่ญาสุมินทร์ทำได้มีเพียงยืนนิ่งและรอคำสั่งของเขาตามหน้าที่

อีกด้านหนึ่งของห้อง เศรษฐเสถียรกำลังนอนอยู่บนเตียงของเขาอย่างสบายอารมณ์

“คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมเลือกเอง มีแนวโน้มว่าครอบครัวของผมจะมาดูเรา ดังนั้นคุณต้องอยู่ในห้องนี้”

“อยู่ในห้องนี้ ให้ยืนอยูแบบนี้น่ะเหรอคะ” ญาสุมินทร์มองเขาอย่างงุนงง

จิตใจเขาทำด้วยอะไร เธอพึมพำภายใต้เสียงหายใจของเธอ

คู่บ่าวสาวเขาอยู่ด้วยกันแบบนี้ที่ไหนกันเล่า

“คุณเศรษฐเสถียร อย่างน้อยคุณควรให้ฉันนั่งไม่ได้เหรอคะ” ญาสุมินทร์ชี้ไปที่โซฟาแล้วถามอย่างระมัดระวัง “ขอฉันนั่งตรงนั้นได้ไหม”

เมื่อเห็นว่าเศรษฐเสถียรไม่คัดค้าน เธอจึงหันหลังเดินไปที่โซฟา

แต่พอเธอจะก้าวขา ก็รู้สึกว่ามีแขนมากระชากเอวของเธอไปกอดอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกหัวหมุนติ้วๆไปชั่วขณะ

เมื่อรู้สึกตัว เธอก็เห็นว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงโดยมีเศรษฐเสถียรนอนทับอยู่บนตัวเธอ

ใบหน้าอันหล่อเหลาของชายผู้นี้อยู่ห่างจากเธอเพียงสองนิ้ว ใกล้จนพวกเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

“นี่ นี่คุณคิดจะทำอะไร” เลือดในกายญาสุมินทร์สูบฉีด ใบหน้าของเธอแดงก่ำ

“ผมบอกว่าครอบครัวของผมอาจจะมาดูเรา” เศรษฐเสถียรตอบชัดเจน

ญาสุมินทร์พูดเสียงต่ำอย่างโกรธเคืองว่า “ถึงพวกเขาจะมา เราก็นั่งกันได้ คุณทำแบบนี้ หมายความว่ายังไง คุณเพิ่งบอกฉันว่าคุณไม่ชอบผู้หญิง แต่มาตอนนี้คุณกลับฉวยโอกาส... คุณเศรษฐเสถียร นี่คุณกลับคำอย่างนั้นเหรอ”

"ดูนั่นสิ" เขากระซิบที่ข้างหูเธอ แขนยังคงกอดรัดตัวเธอ

เศรษฐเสถียรขยับไปทางขวาเล็กน้อย

ญาสุมินทร์มองตามไปและพบว่าประตูซึ่งเดิมปิดอยู่นั้นถูกเปิดออกเล็กน้อย โดยมีตาคู่หนึ่งกำลังแอบมองอยู่...

“นี่เรียกว่ามาดูเหรอคะ”

ไม่ใด้มานับจำนวนคน แต่เป็นการจับผิดว่าพวกเขาสนิทสนมกันจริงหรือไม่

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอรู้สึกราวกับว่าเธอถูกจับได้ว่ากำลังมีชู้ ญาสุมินทร์รู้สึกอับอายมากและอยากหาที่ซ๋อน

ยิ่งไปกว่านั้น ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ตรงหน้าเธอยิ่งเข้าใกล้มากขึ้นไปอีก ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบโต้ ริมฝีปากอันเย็นเยียบของเศรษฐเสถียรก็สัมผัสกับริมฝีปากเธอ เขาจูบเธอแผ่วเบา

นี่คือจูบแรกของเธอ...

คนที่เธอเรียกว่า"สามี" กลับไม่มีความรู้สึกแม้แต่นิดเดียว เขาทำสิ่งนี้เพียงเพื่อเป็นการแสดงเท่านั้น

ดวงตาของญาสุมินทร์เบิกกว้าง ท่าทางที่นิ่งสงบและความใจเย็นที่เธอภาคภูมิใจมาตลอดหายไปอย่างสิ้นเชิง