บทที่ 5

คนๆนี้น่าจะโตในสุสาน

การตกแต่งแบบนี้อาจจะเป็นเพราะรสนิยมที่แปลกประหลาดก็เท่านั้น

"เข้าไปห้องของคุณ" เศรษฐเสถียรชี้ไปที่ภาพวาดบนผนังทันที

"..." ญาสุมินทร์พูดติดอ่าง "นะ...แน่ใจนะว่าไม่ใช่แค่ภาพวาด"

“พลิกมัน” เศรษฐเสถียรสั่งขณะถอดเสื้อคลุมออกอย่างสบายๆ

ญาสุมินทร์ไม่ถามอะไรมากไปกว่านี้ เธอเดินไปที่ภาพวาดทิวทัศน์ขนาดใหญ่และสังเกตเห็นว่าไม่ได้ตอกหมุดลงบนกำแพง เธอเอื้อมมือไปพลิกมันตามที่เขาบอก

ด้านหลังภาพวาดทิวทัศน์มีประตูเชื่อมไปยังห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง ที่มีหน้าต่างบานเล็กเพียงบานเดียว มันดูน่าสังเวชจริงๆ

ญาสุมินทร์รู้สึกสับสน แต่เธอยังคงวางเฉยพร้อมกับถามเขา “นับจากนี้เราจะนอนแยกห้องกันใช่ไหมคะ ฉันจะต้องนอนที่นี่ใช่ไหม”

อดีตภรรยาของเขาได้รับการปฏิบัติเช่นนี้เหรอ? ญาสุมินทร์คิดในใจ

เธอนึกภาพออกว่าพวกเขาเศร้าและผิดหวังเพียงใดเมื่อเปิดประตูเข้ามาครั้งแรก

พวกเธอไม่ใช่ภรรยาของเขา แต่เป็นของที่ถูกซ่อนจากคนภายนอก

แน่นอนว่าเธอก็คือหนึ่งในนั้น

“ถึงตอนนี้ยังไม่เข้าใจอะไรอีกเหรอ?” เศรษฐเสถียรพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน “อีกอย่าง คุณไม่ควรอยู่ในห้องผมเกินครึ่งวินาทีเว้นแต่ว่าจำเป็น เวลาเดียวที่คุณจะอยู่ที่นี่ได้คือเวลาที่ต้องผ่านประตูออกไป อย่าคิดแม้แต่จะแตะต้องสิ่งของในนี้ โดยเฉพาะเตียงของผม” แน่นอนว่าน้ำเสียงของเขาดูเกียจคร้าน เพราะนี่เป็นครั้งที่เจ็ดแล้วที่เขาพูดแบบนี้

เศรษฐเสถียรชี้ไปที่เตียงสะอาดขนาดใหญ่ข้างหลังเขาและเน้นว่า “ห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด”

"... คุณเป็นโรคกลัวเชื้อโรคเหรอคะ" จัสมินสงสัย

“ผมก็แค่เบื่อสิ่งมีชีวิตที่น่าขยะแขยงอย่างคุณ” เศรษฐเสถียรตอบ

"น่าขยะแขยง? แล้วสิ่งที่คุณทำระหว่างสามีและภรรยาล่ะ" ญาสุมินทร์เสริม

“ผมจะไม่แตะต้องเส้นผมของคุณแม้แต่เส้นเดียว ต่อให้คุณจะเปลือยกายต่อหน้าผมก็เถอะ” เศรษฐเสถียรกล่าว “คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงหย่ากับพวกเขาทั้งหกคน นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่ง ไหนบอกผมสิ ว่าจะมีผู้หญิงคนไหนที่จะทนอยู่อย่างคับข้องใจในการใช้ชีวิตอย่าง 'แม่หม้าย' ในขณะที่แต่งงานกับสามีที่ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ”

ญาสุมินทร์ไม่ตอบ

จู่ๆ เธอก็นึกถึงคำพูดของแม่ได้ ผู้หญิงไม่ควรเสียหัวใจแม้ว่าเธอจะต้องเสียสละร่างกายก็ตาม