บทที่ 4

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ถือสาเขาหรอกค่ะคุณหญิง” เธอตอบ.

มิล่ายิ้มจนปากแทบจะฉีกถูกหู ท่าทางพอใจมาก

เพียงเท่านี้ ญาสุมินทร์ก็ได้รับความเอ็นดูจากมิลาอย่างง่ายดาย มิลาส่งเธอกลับบ้านในวันนั้น

ก่อนที่ญาสุมินทร์จะก้าวเข้าไปในบ้าน ครอบครัวของเธอก็รู้ข่าวกันแล้ว

“ญาสุมินทร์ เธอนี่โชคดีนะ” ดารณีพูดเสียงดัง "ครอบครัวศรีอมรรัตนเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองภูเก็ต! ในอนาคตหากได้ดีแล้วก็อย่าลืมพวกเราล่ะ นี่เป็นโอกาสดีที่ลินดามอบให้เธอนะ!"

ญาสุมินทร์ยิ้มเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตอบกลับ

ได้ดีงั้นเหรอ?

ลินดาให้โอกาสนี้กับฉันงั้นเหรอ?

พวกเขาช่างไร้ยางอายสิ้นดี ญาสุมินทร์คิดในใจ

ถึงกระนั้น เธอก็ไม่ต้องการโต้เถียงกับพวกเขา วันหนึ่ง เธอจะเหยียบย่ำคนที่เคยเหยียบย่ำเธอ!

ญาสุมินทร์ตั้งใจแน่วแน่ ว่าอีกไม่นานเธอต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับแม่ของเธอให้ได้

ณ โรงแรมเอ็มเพอเรอร์ ในงานเลี้ยงวิวาห์ของเศรษฐเสถียรกับญาสุมินทร์...

“นี่เป็นการแต่งงานครั้งที่เจ็ดของเขา ฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะอยู่ในตระกูลศรีอมรรัตนได้นานแค่ไหน”

“แถมยังหน้าตาสะสวยอีกด้วย น่าสงสาร”

“ผู้หญิงพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นพวกเห็นแกเงิน มีอะไรให้น่าสงสารกัน”

ญาสุมินทร์สงบเงียบท่ามกลางบทสนทนาที่ไม่ค่อยจะเบาสักเท่าไหร่ของบรรดาแขกเหรื่อในงานแต่งงาน

เธอนั่งลงตรงบริเวณสำหรับพักผ่อนพร้อมกับชื่นชมไวน์แดงในมือ

ทันใดนั้น หญิงสาวแรกรุ่นคนหนึ่งก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธอ เธอดูใสซื่อบริสุทธิ์และไร้เดียงสามาพร้อมกับรอยยิ้มอันแสนหวานบนใบหน้าอันอ่อนเยาว์ของเธอ ดวงตากลมโตของเธอกระจ่างสดใส

“สวัสดีค่ะ พี่สะใภ้ที่รัก ทิพย์มณี น้องสาวของพี่เศรษฐเสถียรค่ะ” ทิพย์มณียื่นมือไปหาญาสุมินทร์ “ทิพย์รีบกลับทันทีที่ทราบข่าว แต่ก็ยังช้าไปหน่อย”

ญาสุมินทร์ จับมือทิพย์มณีและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ต้องขอโทษด้วยนะคะ พวกเราดำเนินงานกันเร็วไปหน่อย"

เพียงแค่แวบแรก ญาสุมินทร์ก็ชอบหญิงสาวผู้ไร้เดียงสาแต่ตรงไปตรงมาคนนี้มาก

“ทิพย์มณี พี่ชายของคุณแต่งงานนานที่สุดแค่ไหน?” ญาสุมินทร์กระซิบถามทิพย์มณีด้วยความสงสัย