บทที่ 3

"คุณชื่ออะไร" เศรษฐเสถียรถาม

"ญาสุมินทร์"

“คุณออกไปได้แล้ว”

ญาสุมินทร์ไม่ได้ออกไปในทันที

เธอจ้องหน้าเขาตรงๆ แล้วถามว่า "คุณจะเลือกฉันไหม"

“ทำไมผมต้องเลือกคุณ บอกเหตุผลมาสิ” ริมฝีปากของเศรษฐเสถียรโค้งได้รูป และดูเหมือนเขาจะสนใจในความมั่นหน้าของเธอ

“ฉันมั่นใจมากว่าฉันสามารถเป็นภรรยาคนที่เจ็ดและคนสุดท้ายของคุณได้”

“ภรรยาคนสุดท้ายของผมงั้นเหรอ” เศรษฐเสถียรยิ้มเยาะ “ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าอวดดีกับผมขนาดนี้”

“ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูสิ เว้นแต่คุณจะกลัวว่าฉันจะทำได้จริงๆ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เศรษฐเสถียรก็หัวเราะเยาะออกมา ฟังดูน่ากลัว “ในเมื่อคุณแน่ใจ ผมก็จะให้โอกาสคุณเพราะเห็นว่าคุณมีความกล้าหาญ แต่จำไว้ ว่าไม่ว่าผมจะเลือกใคร ผมก็จะไม่มีทางรักผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด”

หลังจากพูดจบ เศรษฐเสถียรก็ลุกขึ้นเดินออกประตูไป

ญาสุมินทร์ ถอนหายใจยาว ขอบคุณดาวนำโชคของตนเอง เธอลุกขึ้นและตามเขาไป

เมื่อพวกเขาปรากฏตัว ทุกคนที่อยู่นอกประตูต่างจับจ้องมาที่เธอและเศรษฐเสถียร

“นายน้อย ตัดสินใจได้แล้วหรือครับ” ผู้ดูแลงานเลี้ยงพูดอึกอักเมื่อเห็นเศรษฐเสถียรออกมาจากห้องรับแขก

“ใช่ คนนี้แหละ” เศรษฐเสถียร พยักหน้าเล็กน้อย ชี้ไปที่ญาสุมินทร์

เท่านั้นแหละ ในห้องนั่งรอก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาแทบจะทันที ญาสุมินทร์ ทำให้เหล่าบรรดาหญิงสาวทั้งหลายตื่นตระหนกและโกรธเคือง

“หล่อนมีดีอะไร คุณเศรษฐเสถียรถึงได้เลือกหล่อน” หนึ่งในนั้นคร่ำครวญออกมา

“นั่นญาสุมินทร์ ธารธาราไม่ใช่เหรอ หล่อนจะดีไปกว่าฉันได้ยังไง ถ้าฉันเข้าไปก่อน ฉันต้องเป็นคนที่ถูกเลือกแน่” อีกคนเยาะเย้ย

"นั่นน่ะสิ ทำไมหล่อนถึง..." อีกคนก็ตกใจจนพูดไม่จบประโยค

“สิ่งที่นายน้อยเลือก ไม่ควรจะเป็นที่สงสัยหรือถูกตั้งคำถาม” ผู้ดูแลงานเลี้ยงยิ้มและกล่าวว่า "ขอเชิญทุกท่านเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงครับ"

จากนั้น ก็หันไปพูดกับเศรษฐเสถียรและญาสุมินทร์ว่า "นายน้อยครับ คุณหญิงบอกว่าหากนายน้อยเลือกคู่หมั้นได้แล้ว ให้พาไปที่ห้องโถงใหญ่เพื่อพบคุณหญิงได้เลยครับ”

เศรษฐเสถียรหันหลังกลับและเดินตรงไปยังห้องโถงใหญ่