ตอนที่10 ส่งคืน

จวนสกุลจ้าง

เสียงร้องโหยหวน ราวสัตว์บาดเจ็บดังก้อง เรียกให้คนทั้งจวนตื่นจากการหลับใหล นายท่านจ้าง รีบวิ่งออกมายังหน้าเรือนใหญ่

“ท่านพ่อ...ท่านพ่อโปรดช่วยข้าด้วย”

นายท่านจ้าง พร้อมกับภรรยา และทุกคนในบ้าน ต่างมองไปยังต้นเสียง

“ลูกพ่อ!”

ชายชราถลาเข้าหาบุตรชาย สภาพที่เห็นในตอนนี้ ยากนักที่เขาจะทำใจยอมรับได้

“ใครทำเจ้า!”

แม้จะพอเดาได้ว่าใคร แต่ก็อยากได้ฟังจากปากบุตรชาย นิ้วสั่นระริก ค่อยๆ ชี้ไปยังร่างสูงในชุดสีดำทมิฬ ใบหน้าบุรุษร่างกำยำ ล้วนสวมหน้ากาก

“อำมหิตนัก! เขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของข้า แต่พวกเจ้าอาจหาญทำลายเขา”

“แล้วอย่างไร...ทายาทเพียงคนเดียว แล้วอย่างไร!”

คำถามในตอนท้าย ดุกร้าว จนคนฟังไหวสะท้านในอก บรรดาสตรีในจวน ต่างก้มหน้า หลบสายตาราวปีศาจ ในยามแสงจากคบไฟขยับไหวตกกระทบ

“เขาทำผิดอะไร พวกเจ้าถึงทำกับราวมิใช่คน”

“ไม่ถามเขาดูเล่า ถ้าฟังจากปากข้า มันจะน่าอับอายมากกว่ากระมัง”

“เป็นพวกเจ้าที่ต้องอับอาย น้องชายเจ้า!”

เมื่ออยู่ในอ้อนกอดของบิดา จ้างเสิ่นจึงปากกล้าขึ้นมาทันที ทว่า...

“หึๆ ข้ามีวิธีทำให้น้องข้า หายจากความอับอาย แต่เจ้าและสกุลจ้าง มั่นใจใช่ไหม ว่าจะแบกรับมันได้”

“เสิ่นเอ๋อร์...เจ้าทำสิ่งใดกัน”

นายท่านจ้างหันมาคาดคั้นบุตรชาย จ้างเสิ่น เสหลบสายตาบิดา ความเจ็บปวดบนกาย หาเท่าความอับอายที่อยู่เบื้องหน้า หากเขาบอกบิดาไป ผลที่ตามมา ไม่ใช่แค่เขาที่ต้องแบกรับ แต่รวมไปถึงมารดา ที่ไม่รู้เห็นสิ่งดับเขา จะต้องพลอยรับผลการกระทำนี้ไปด้วย

“ข้าแค่...แค่...”

“แค่อะไร!”

ชายชราถามบุตรชายเสียงกร้าว เขาที่เป็นบิดา มีหรือจะไม่รู้จักนิสัยของลูก อาการอ้ำอึ้ง ทั้งยังหลบสายตา ชัดเจนอยู่แล้วว่า เรื่องนี้ต้องร้ายแรง หาไม่แล้ว สภาพของบุตรชาย คงจะมิเป็นเยี่ยงนี้

“ท่านพ่อ ข้าเจ็บยิ่งนักขอรับ”