ตอนที่9 เรามาดูกัน

“พี่ชายเจ้า ไม่มีวันทนกับคำของผู้คนได้ ฮ่าๆ เขาไม่มีวันอยู่ต่อไปได้ ถ้าคนทั้งเมืองรู้เรื่องนี้ อ๊าก!!!”

“หึๆ ขนาดเจ้าแหกปากร้องเสียงดัง ข้ายังทำให้เขาหลับได้อย่างมีความสุข เรื่องแค่นี้...เจ้าคิดว่า ข้าจะทำให้เขา ลืมมันไม่ได้เลยหรือ…”

“สกุลจ้าง ไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่”

“เช่นนั้นเรามาดูกัน ว่าเขาจะปล่อยข้า หรือคิดแข็งข้อต่อข้า พี่ใหญ่...รบกวนท่านแล้ว”

ประตูเปิดออกกว้าง ก่อนแสงสว่างจะเจิดจ้า ด้วยคบไฟหลายอันในมือของทหารติดตาม แม่ทัพหนุ่มก้าวเข้ามาภายในห้อง ใบหน้าของเขาเรียกได้ว่ามืดครึ้ม เสียจนคนมองหนาวสะท้าน

หมับ! ครื๊ด!! ร่างบอบช้ำของจ้างเสิ่น ถูกลากไปด้วยมือขุนพลข้างกาย แม่ทัพหนุ่มสบตาน้องสาว ไม่มีคำถามหรือคำพูดใด หลุดออกมาจากปากของเขา เพราะความเสียใจ มันจุกอยู่ที่ลำคอ

“คนผิดหาใช่ท่าน...พี่ใหญ่ แต่เป็นคนที่กระทำ ต่อครอบครัวของเราต่างหากที่ผิด และสมควรได้รับผลกรรมทั้งหมด”

หญิงสาวปลอบใจพี่ชาย สกุลชู ตกอยู่ภายใต้อำนาจของผู้อื่น เพราะทายาทอายุยังน้อย ทั้งยังแยกย้ายกันเติบโต หากจะว่าใครลำบากและทรมานกว่าใครเพื่อน คงหนีไม่พ้นชูจ้านกง

“เจ้าพักผ่อนเถอะ ที่เหลือพี่จัดการเอง”

มือหนาบีบที่ไหล่มนครั้งหนึ่ง ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากห้องไป สกุลจ้างต้องชดใช้ ต่อสิ่งที่ทำกับน้องชายของเขา บาดแผลใดจะลึก เท่าบาดแผลทางใจเล่า

“หยุดก่อน...”

ชูจ้านเจ๋อ เรียกคนของตน ที่กำลังลากร่างของจ้างเสิ่น ให้หยุดรอเขาก่อน ร่างสูงก้าวไปหยุดเบื้องหน้าของจ้างเสิ่น

“พวกเจ้าต้องชดใช้!”

“ถูกแล้ว...และเจ้าก็ต้องชดใช้เช่นกัน”

“อ๊ากกก!!”

เท้าหนาเหยียบลงไป ยังส่วนล่างของจ้างเสิ่น แรงกดที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น ได้สร้างความเจ็บปวดอันแสนสาหัส ให้แก่จ้างเสิ่นยิ่งนัก ดวงตาดุกร้าว หาได้แสดงความเมตตา ต่อคนที่พยายามดิ้นรนหาทางรอด

“นับจากนี้เจ้าคงกลายเป็นคนพิการ สิ่งนี้ก็ย่อมไม่จำเป็นต้องใช้งาน ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้เจ้าเอง”

“มะ...ไม่นะ...พวกเจ้ามันวิปลาสไปทั้งบ้าน ต่ำช้า พวกสาระเลว ไม่!!!”