บทที่ 100 อยากให้เจ้าพูดเรื่องแต่งงาน

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เทียนซิ่วเหนียงกลับไปบ้านแม่ของเธอ เธอก็รีบเข้าไปในบ้านทันที

“ท่านแม่คะ ท่านรีบเรียกกลับมานะ มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า?” เธอถาม

นางจ้าว แม่ของเธอกำลังเย็บผ้าห่ม และเมื่อนางเห็นเธอมา นางก็หยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่และมองดู “ลูกเอ๋ย อย่าตกใจไป ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน ข้าแค่อยากจะพูดเรื่องแต่งงานของน้องชายคนที่สองของเจ้า เขาอายุมากขึ้น ยิ่งเขาตั้งตัวได้เร็วเท่าไร ข้ากับพ่อของเจ้าก็จะสบายใจได้เร็วเท่านั้น”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เทียนซิ่วเหนียงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตบหน้าอกของเธอ เทน้ำใส่แก้วแล้วดื่มไปสองสามจิบ “ท่านทำให้ข้ากลัว และท่านก็รีบเรียกกลับหา ข้าคิดว่า มีเรื่องด่วนเกิดขึ้นที่บ้าน !”

นางจ้าวยิ้มและพูดว่า “เหตุการณ์ใหญ่ในชีวิตน้องชายเจ้าไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนเหรอ?”

เทียนซิ่วเหนียง พยักหน้าเล็กน้อยแล้วนั่งลงข้างๆ เธอ “จริงสิ เห็นด้วยกับสิ่งที่ท่านพูดท่านพูด บางทีน้องอาจมีคนที่ชอบอยู่ก็ได้”

นางจ้าวเม้มริมฝีปากและยิ้ม เห็นได้ชัดว่าพอใจกับหญิงสาวมาก “ข้าชอบหญิงสาวจากตระกูลเจียงในหมู่บ้านต้าซิง”

“หมู่บ้านต้าซิง? นั่นไม่ใช่หมู่บ้านภรรยาของน้องชายคนที่สามของข้าใช่ไหม?” เทียนซิ่วเหนียง พูดด้วยความประหลาดใจ

“ใช่แล้ว นั่นคือเหตุผลที่ข้ามาขอให้เจ้ากลับบ้าน เมื่อเจ้ากลับไปที่บ้านสามีของเจ้า ให้ถามภรรยาน้องชายที่สามของเจ้า เพื่อดูว่าผู้หญิงคนนี้จากตระกูลเจียงเป็นอย่างไร ตระกูลเจียงมีฐานะร่ำรวย และมีผู้ชายหลายคนชื่นชมผู้หญิงคนนี้ หากข้าสามารถขอนางแต่งงานได้ โดยมีท่านลุงมากมายคอยช่วยเหลือ ครอบครัวเป่าเกินของเราจะมีชีวิตที่เรียบง่ายอย่างแน่นอน”

นี่เป็นครั้งแรกที่เทียนซิ่วเหนียงได้ยินเกี่ยวกับตระกูลเจียง แต่จากสิ่งที่แม่ของเธอพูด เธอก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

“ท่านแม่ ถ้าตระกูลเจียงดีอย่างที่ท่านแม่พูด ทำไมพวกเขาถึงจะมองครอบครัวของเราล่ะ”

ดังสุภาษิตที่ว่า ลูกชายไม่คิดว่าแม่ของเขาน่าเกลียด และสุนัขก็ไม่คิดว่าครอบครัวของเขายากจน แต่ผู้คนก็ควรตระหนักรู้ในตนเองด้วย

ผู้คนมักจะโค้งคำนับเพื่อขอแต่งงานกับลูกสะใภ้และเงยหน้าขึ้นเมื่อลูกสาวแต่งงาน แม้ว่าเธอจะรู้สึกอยู่เสมอว่าครอบครัวของเธอดี แต่ครอบครัวของเธอก็ยากจนเช่นกัน

หลังจากอยู่อู๋ต้าเฉิงก็ตระหนักว่าน้องชายของเขาไม่มีข้อได้เปรียบใด ๆ ที่จะอวดจริงๆ เขากะล่อน เขามีความสามารถไม่มาก เขาเพียงต้องการขโมยและเล่นกลอุบายหลอกลวงเท่านั้น

นางจ้าวจ้องมองเธอ “เหตุใดเจ้าจึงแต่งงานกับตระกูลอู๋มาสองสามปีแล้วและเจ้าไม่ได้ดูถูกครอบครัวของตัวเองด้วยซ้ำ เจ้าเคยพูดแบบนั้นเรื่องครอบครัวของเจ้าเองแบบนั้นบ้างไหม?”

เทียนซิ่วเหนียงไม่มีอะไรจะพูดกับแม่ของเธอ ดังนั้นเธอจึงพูดตรงๆ: “ท่านเป็นเหมือนนางพญาที่ขายแตงและโอ้อวดตัวเอง โดยปกติแล้ว ข้าอยากให้เป่าเกินมีภรรยาที่ดีด้วย ดูครอบครัวอื่นๆ ก่อนอย่าพึ่งด่วนตัดสินใจ หากไม่เห็นด้วย ถ้าอยากลองดูจริงๆ ให้จ้างคนหาคู่มาที่บ้านก่อน อย่าหุนหันพลันแล่นจนเกินไปเกรงว่าจะเสียหน้าทั้งครอบครัว”

แม้ว่าสิ่งที่เธอพูดจะสมเหตุสมผล แต่นางจ้าวก็ไม่ชอบที่จะได้ยิน

“เจ้ายังเป็นลูกสาวของข้าอยู่เหรอ? ทำไมถึงพูดสิ่งที่ดูเหมือนคนอื่นทะเยอทะยานและทำลายชื่อเสียงแบบนั้นล่ะ? ครอบครัวของเราเป็นอย่างไร? เข้ามาอยู่ในครอบครัวของเรานางจะโชคดี!”

เมื่อเห็นว่าแม่ของเธอไม่ฟัง เทียนซิ่วเหนียงก็ถอนหายใจ “ช่างเถอะ ข้าเตือนแล้ว ถ้าท่านเสียหน้าจริงๆ อย่ามาหาข้าแล้วร้องไห้ ข้าไม่อยากได้ยินเรื่องนี้อีก”

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ไปหาเจ้า แค่ฟังข้าและช่วยข้าสืบว่าผู้หญิงคนนั้นจากตระกูลเจียงเป็นอย่างไร เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องอื่นใดอีก ถ้านางเป็นคนดีจริงๆ ข้าจะหาทางทำให้นางแต่งงานให้ได้!”

เมื่อเห็นว่ายืนกรานที่จะทำเช่นนี้ เทียนซิ่วเหนียงก็พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “เอาล่ะ ข้าจะกลับไปถามให้”

ในที่สุดเธอก็ออกมาที่บ้านพ่อแม่ แต่เธอก็ไม่รีบร้อนที่จะกลับไป ช่วยแม่สามีทำงานทั้งๆที่ยังหัววันลคิดว่าจะไม่กลับไปบ้านแม่สามีจนกว่าพระอาทิตย์จะตกดิน

เมื่อเธอกลับถึงบ้าน ซูจิ่วเย่ว์และอู๋ซีหยวนก็กลับมาแล้ว

ซูจิ่วเย่ว์กำลังนั่งล้างผักอยู่ใต้ชายคาและเตรียมอาหารเย็นวันนี้