บทที่ 99 เจ้าดูอ้วนขึ้นแล้ว

ซูจิ่วเย่ว์รู้ว่าพี่สะใภ้คนที่สองจะพูดแบบนี้ แต่เป็นเรื่องที่เถียงไม่ได้ว่าเธอไม่ได้ทำงานมาหลายวัน มันดูไม่มีเหตุผลนิดหน่อย เธอจึงปิดปากและแกล้งทำเป็นนกกระทาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลิวซุ่ยฮวา ที่ยืนอยู่ข้างซูจิ่วเย่ว์ขัดจังหวะเธอ: “เอาล่ะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว แม่ของจิ่วหยาป่วย และเธอก็ไม่ได้กลับไปเพื่อหนีอะไร หากมีบางสิ่งในครอบครัวของเจ้าทำให้เจ้าไม่สามารถกลับมา เจ้าคิดว่าอย่างไง เจ้ารู้สึกดีไหม? ผู้คนต่างมีปัญหาเป็นของตัวเอง แล้วถ้าเจ้าเป็นมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งมักจะทะเลาะกันในทุกรายละเอียด ดังนั้นเจ้าไม่ใช้เวลาทั้งวันไปกับทำเรื่องไร้สาระแบบนี้เหรอ?”

เทียนซิ่วเหนียง พึมพำสองสามคำแล้วไม่พูดอะไร เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูดกลับหลิวซุ่ยฮวาก็ไม่ปฏิเสธ แต่พูดว่า: “พรุ่งนี้จะเป็นวันตรุษจีนปีที่ยี่สิบแปด ให้เอ๋อร์เฉิงหยุดเผาถ่านและกลับบ้านพักผ่อน บังเอิญว่าพรุ่งนี้จะมีสมาคมเล็กน้อย ไปในเมืองเพื่อซื้อประทัดแล้วกลับมาเลยแล้วกัน”

เทียนซิ่วเหนียงเป็นคนจู้จี้จุกจิก ดังนั้นเธอจึงไม่เต็มใจที่จะซื้อสิ่งนี้ “ทำไมถึงซื้อของที่สิ้นเปลืองล่ะ? ในความคิดของข้า มันจะดีกว่าที่จะซื้อเมล็ดพืชและถั่วคั่วเพื่อให้เด็ก ๆ ได้กินเป็นของว่าง"

หลิวซุ่ยฮวาจ้องมองเธอ “เจ้ารู้อะไรไหม! กฎเกณฑ์ที่บรรพบุรุษสืบทอดมานั้นสมเหตุสมผล เมื่อเราบอกลาสิ่งเก่าและต้อนรับสิ่งใหม่ สิ่งเลวร้ายเหล่านั้นจะต้องหวาดกลัว! ข้าจะไม่กล้าปิดกั้น โชคลาภของครอบครัวเราในปีหน้า อยากกินขนมทั้งวัน แต่ข้าไม่ว่าเจ้าด้วยซ้ำว่าช่วงนี้น้ำหนักขึ้นมาก”

ชาวนาอ้วนเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่ง และเทียนซิ่วเหนียงไม่คิดว่าการอ้วนเป็นสิ่งไม่ดี

“นั่นก็เพราะอาหารเราดี เกี่ยวอะไรกับขิงว่างกัน?” เทียนซิ่วหหนิง พึมพำ

เธอไม่รู้สึกว่าครอบครัวของเธอมีโชคไม่ดี แม้ในปีภัยพิบัติเช่นนี้ ครอบครัวของเธอก็ยังไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้า ในทางกลับกัน พวกเขาได้รับอะไรมากมาย มีอะไรเลวร้ายกว่านี้ที่ต้องกลัวไหม? หญิงชราชอบทำให้ตัวเองเกิดความกลัว

เธอเม้มปากไม่กล้าพูดมากเพราะแรงกดดันจากแม่สามีเธอแค่คิดว่าจะไปตลาดพรุ่งนี้เพื่อซื้อประทัดให้น้อยลงนั้นคือการรับมือ

เงินที่ประหยัดได้จะนำไปใช้ซื้อขนม และเด็กๆ จะมีกินขนมได้ไม่มากนักเมื่อโตขึ้น พี่สะใภ้คนโตตั้งครรภ์และจำเป็นต้องหลีกเลี่ยงอาหาร ส่วนลูกสะใภ้คนที่สามไม่ชอบกินแบบนั้น สุดท้ายก็ลงเอยในกระเป๋าของตัวเองทั้งหมดไม่ดีหรือ?

เทียนซิ่วเหนียงมีแผนที่ดีอยู่ในใจ แต่เธอไม่คาดคิดว่าเมื่อถูกขอให้ไปที่เมืองในวันรุ่งขึ้นหลิวซุ่ยฮวาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอไป

เธอกระทืบเท้าด้วยความโกรธ “ทำไม ถึงเป็นครอบครัวของลูกคนที่สามอีกแล้ว! นางได้พักผ่อนเยอะแล้ว นางควรทำงานที่บ้านไม่ใช่หรือ?”

ซูจิ่วเย่ว์เองก็รู้สึกกระดากอายเล็กน้อย และพูดเชิงรุกว่า “ช่างมันเถอะ ให้พี่สะใภ้คนที่สองไป แล้วข้าจะไปแกะและซักผ้าปูที่นอนที่บ้านแล้วกัน”

หลิวซุ่ยฮวาหัวเราะและพูดว่า “คราวนี้เจ้าโทษข้าไม่ได้จริงๆ ไม่ใช่ว่าข้าไม่ยอมให้เจ้าไป แต่เป็นแม่ของเจ้าที่ส่งข้อความขอให้เจ้ากลับไป ข้าไม่ รู้ว่ามันคืออะไรถ้าไม่มีอะไร แผนกลับก็เข้าเมืองเหมือนเดิม”

เทียนซิ่วเหนียง ลังเล เพื่อให้เธออยู่ที่บ้านสามีอย่างสะดวกสบาย ครอบครัวของแม่เธอจะไม่ส่งข้อความถึงเธอ ครั้งนี้ เมื่อมีคนส่งข้อความมา มันแสดงให้เห็นว่ามีบางสิ่งที่สำคัญจริงๆ

หลังจากคิดเช่นนี้ ในที่สุดเธอก็ละทิ้งโอกาสที่จะไปเมืองด้วยกัน และพูดอย่างเศร้าโศก: “ถ้าอย่างนั้นให้ครอบครัวที่น้องสามตามไป แล้วข้าจะกลับไปบ้านพ่อแม่ของข้า”

ในท้ายที่สุดซูจิ่วเย่ว์และอู๋ซีหยวนก็ขี่ม้าไปที่เมืองหนิวโถว ในเวลานี้ เมืองนี้เต็มไปด้วยสินค้าปีใหม่

หลังจากซื้อสิ่งที่แม่สามีบอกเธอ ซูจิ่วเย่ว์คิดว่าพี่สะใภ้คนที่สองกำลังคิดที่จะกินขนม ดังนั้นเธอจึงจ่ายเงินบางส่วนจากกระเป๋าของเธอเอง

แม้ว่าพี่สะใภ้คนที่สองจะไม่ให้อภัย แต่ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานางก็ทำงานหนักมาก แต่เธอกลับกลายเป็นคนเกียจคร้านแทน

นางแค่ทนทุกข์ทรมานจากปากของนางเอง แต่ลึกๆนางก็ไม่ได้แย่ แต่นางชอบที่จะสนใจบางสิ่งมากเกินไป

อู๋ซีหยวนมีความสุขมากที่เห็นซูจิ่วเย่ว์ซื้อขนมมากมาย "ภรรยาข้า เจ้าซื้อให้ซีหยวนหรือเปล่า?”

ซูจิ่วเย่ว์มองเขาด้วยรอยยิ้ม และแทนที่จะพูดตรงๆ กลับถามว่า: “มีอาหารมากมาย ซีหยวนจะกินทั้งหมดคนเดียวได้หรือ?”

อู๋ซีหยวนเกาหลังศีรษะ คิดอย่างจริงจังอยู่นาน แล้วพยักหน้า “ข้าคิดว่าไม่เป็นไร! แต่ข้าแน่ใจว่ากินไม่ได้หลังกินข้าวแล้ว ท่านแม่ของข้าต้องโกรธ”