บทที่ 98 มีคนตามเรามา

ก่อนถึงวันตรุษจีนไม่กี่วัน ซูจิ่วเย่ว์ไม่มีเหตุผลที่จะไม่กลับไป เธอจึงลุกขึ้นและบอกลาเธอว่า "ท่านแม่คะ ข้าอยู่บ้านมานานแล้ว ข้าเกรงว่าแม่สามีจะกังวล ดังนั้นข้าจะกลับไปวันนี้เลย รอวันที่สองของปี จะกลับมาหาท่านอีกครั้ง”

นางจังกลับมามีสติอีกครั้งและพูดว่า: “ไปเถอะ ไปกันเถอะ ถึงเวลากลับแล้ว ถึงแม่สามีของเจ้าเป็นคนอารมณ์ดี แล้วคนอื่นล่ะจะไม่ตำหนิเจ้าใช่ไหม?”

นี่พูดจริงนะ ปีใหม่งานยุ่งสุดๆ เธออยู่บ้านแม่ ไม่กลับแล้วมันจะไม่ทำให้คนคิดว่าเธอขี้เกียจหรอกเหรอ?

แม้ว่าเธอจะกลับไป เธอก็คงจะถูกพี่สะใภ้คนที่สองไม่ชอบอย่างแน่นอน แต่จะให้เธอใจร้ายถึงบ้านไปในสภาพแบบนี้ได้อย่างไร

“ไว้ข้าจะอธิบายให้แม่สามีฟังเมื่อข้ากลับไป”

ซูจิ่วเย่ว์พาซีหยวนออกไป และเธอก็จากไปอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่เหมาเหมาและคนอื่น ๆ กำลังเล่นอยู่ในบ้าน เธอแกล้งทำเป็นเอามันเทศแห้งที่แม่บอกให้เธอเอากลับไป เธอพาหงหงออกจากบ้านแม่ของเธออย่างเงียบ ๆ

จริงๆ แล้วอู๋ซีหยวนไม่ค่อยสบายที่อยู่ที่นี่ ตระกูลซูในตอนนี้ เครื่องนอนในตระกูลซูนั้นแข็งและไม่สบายที่จะอุ่นร่างกาย เมื่อแม่ของเขาบอกเขาว่าอย่าสร้างปัญหากับภรรยาเมื่อออกมาข้างนอก เขาก็อดทน

พวกเขาทั้งสองรีบเดินทางกลับโดยคิดว่าจะกลับไปให้เร็วที่สุด

ซูจิ่วเย่ว์ขมวดคิ้วและคิดว่าจะบอกแม่สามีของเธออย่างไร เรื่องราวที่บ้านเหล่านี้พูดมากเกินไปไม่ได้

ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆอู๋ซีหยวนก็เลื่อนต่ำมาที่หูของเธอและกระซิบว่า “ภรรยาข้า ดูเหมือนจะมีคนตามมาอยู่ที่ข้างหลังของเรา”

ซูจิ่วเย่ว์ต้องการมองย้อนกลับไปโดยไม่รู้ตัว เธอหันศีรษะไปครึ่งทาง แต่ก็โดนขัด

เมื่อมองดูนกตัวน้อยที่บินอยู่ข้างๆ เธอก็เดาได้ว่านี่เป็นเพียงสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่แจ้ง ให้พวกเขาทราบ

“เจ้ารู้ไหมว่ามีคนติดตามมามีกี่คน?” เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอนั่งหลังตรงแข็งทื่อเล็กน้อย

“สองคน”

ตอนนี้ซูจิ่วเย่ว์รู้สึกถึงความไร้พลังในการต่อสู้กับผู้อื่น แม้ว่าเธอจะรู้ว่าคนสองคนนี้มีเจตนาไม่ดี แต่ก็ทำอะไรไม่ได้กับเรื่องนี้

ควรกลับบ้านตอนนี้หรือหนีดี? อย่างไรก็ตาม เนื่องจากคู่ต่อสู้สามารถตามความเร็วของหงหงได้ เขาจึงอาจไม่ใช่นักต่อสู้ธรรมดา ๆ ยากที่จะบอกว่าจะหลบหนีได้หรือไม่

ในเวลานี้อู๋ซีหยวนพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาดูระงับและตื่นเต้นเล็กน้อย “พวกเขากำลังต่อสู้กัน!”

“การต่อสู้เริ่มขึ้นแล้วเหรอ!”

“ใช่แล้ว คนที่อยู่ข้างหลังเขาตามทัน และคนข้างหน้าก็หยุดเขาไว้ และพวกเขาก็เริ่มต่อสู้กัน”

หัวใจที่สิ้นหวังของซูจิ่วเย่ว์กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ปรากฎว่าคนสองพวกที่ไล่ล่าพวกเขาไม่ใช่คนในพวกเดียวกัน รอบๆ ตัวพวกเขามีคนปกป้องพวกเขาอยู่เสมอเหรอ?！

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ใจของเธอก็เปิดออกทันที “ไปกันเถอะ! กลับบ้านกันเถอะ!”

ไม่มีอะไรต้องลังเล หนีได้ก็เท่านั้น พระก็หนีวัดไม่ได้ อีกฝ่ายรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาอาศัยอยู่ที่ไหน และเมื่อดูสถานการณ์ของเธอตอนนี้ อาจจะรู้ด้วยซ้ำว่าบ้านพ่อแม่ของเธออยู่ที่ไหน

แม้ว่าจะสามารถหลบหนีได้ แต่สมาชิกในครอบครัวล่ะ?

ย้อนกลับไปในหมู่บ้านซย่าหยาง กลิ่นปีใหม่อบอวลไปทั่ว บางครอบครัวทำงานหนักมาทั้งปีเพื่อรอให้ลูกๆ ได้กินอาหารดีๆ ในช่วงปีใหม่

แม้ว่าปีนี้จะไม่ดีนัก แต่ก็มีอาหารที่ขาดไม่ได้ในการฉลองปีใหม่ซึ่งให้ความรู้สึกถึงพิธีกรรมเสียมากกว่า

เธอมองเห็นความลาดเอียงของบ้านตระกูลอู๋จากระยะไกลหลิววุ่ยฮวา วางชั้นวางสองชั้นไว้ที่ประตูเพื่อใช้ตากเสื้อผ้าของครอบครัว