บทที่ 97 พระโพธิสัตว์ข้ามแม่น้ำ

ซูจิ่วเย่ว์นำเนื้อจำนวนไม่น้อยและที่บ้านยังมีบะหมี่โซบะ และทำบะหมี่ซาวจื่อชามหนึ่งให้น้องๆของเธอ เด็กๆก็กินกันอย่างมีความสุขมาก

เหมาเหมากล่าวชมขณะรับประทานอาหารว่า “การมีพี่สาวอยู่ด้วยก็ดี ข้าไม่เคยหิวเลย"

อู๋เย่ว์ก็พยักหน้าเห็นด้วย และมองไปที่ซูจิ่วเย่ว์อย่างคาดหวัง "พี่สาว ท่านไม่ไปได้ไหม?”

ก่อนที่ซูจิ่วเย่ว์จะพูดได้ อู๋ซีหยวนก็เงยหน้าขึ้นมองพวกเขา “ไม่! พี่สาวคนโตของเจ้าคือภรรยาของข้า! ต้องกลับบ้านกับข้า"

พูดตามตรงแล้ว ซูจิ่วเย่ว์เองก็ชอบอยู่บ้านของตระกูลอู๋มากกว่า เนื่องจากเธอสามารถมีชีวิตที่สะดวกสบายได้ ใครล่ะจะอยากมีชีวิตขัดสนแบบนี้อีก

อู๋เย่ว์ยังเด็กอยู่ เมื่อเธอเห็นคนที่ขโมยพี่สาวของเธอไป เธอก็น้ำตาไหลทันที

ซูจิ่วเย่ว์รู้สึกเวียนหัวอยู่พักหนึ่ง และเธอก็พยายามเกลี้ยกล่อมจนสำเร็จ และไปที่ห้องครัวเพื่อต้มยา ให้พ่อของเธอ มองจากด้านข้างแล้วหันเดินไปที่บ้านของเจียง

เจียงชุนสี่รอเธอมาสักพักหนึ่งแล้ว และเมื่อนางเห็นเธอมา ก็รู้ว่าเธอควรต้องดูแลคนที่บ้าน ดังนั้นจึงรีบออกจากบ้านอย่างตื่นเต้น

“จิ่วเย่ว์! มาได้แล้วหรอ ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้ามากมายเลย!”

ป้าเจียงก็ออกมาจากห้องหลักเช่นกันเมื่อได้ยินเสียงของเธอ “ข้าไม่เจอจิ่วหยามานานแล้ว เจ้าก็ดูดีขึ้นกว่าเดิมมากก! เจ้าดูเหมือนนางฟ้าเลย!”

ซูจิ่วเย่ว์ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย “ท่านจะชมข้าเกินไป ไม่มีอะไรดูดีสักนิด มีแค่จมูกเดียวและตาสองข้างเท่านั้น”

เจียงชุนสี่อยู่ต่ำกว่าเธอเล็กน้อย จับแขนของเธอและพิงไหล่ของเธออย่างเสน่หา และพูดว่า: “แต่จมูกและตาทั้งสองของเจ้าสวยกว่าคนอื่นนี่!”

เมื่อป้าเจียงเห็นซูจิ่วเย่ว์หน้าแดง เธอยิ้มแล้วพูดว่า “พี่น้องสองคนไม่ได้เจอกันนานเลย ข้าว่าน่าจะมีอะไรจะพูดมากมาย สี่เอ๋อร์ พาจิ่วหยาเข้าไปในบ้านจะได้คุยกัน แม่จะไปเอาน้ำหวานมาให้”

เจียงชุนสี่ไม่สุภาพนัก ลากมือของซูจิ่วเย่ว์ไปที่ห้องส่วนตัวของเธอ

ห้องของเจียงชุนสี่อยู่ด้านที่มีแสงแดดส่องถึง และแสงแดดก็ส่องเข้ามาในห้องผ่านหน้าต่างในขณะนี้ ทำให้ห้องดูสว่างมาก

ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก ซู่จิ่วเย่ว์รู้สึกอิจฉาบ้านของเจียวชุนสี่มาก เธอฝันอยากมีห้องเป็นของตัวเอง ซึ่งเธอสามารถเพลิดเพลินกับแสงแดดในระหว่างวันได้

แต่ครอบครัวของเธอมีลูกหลายคนและมีห้องเพียงไม่กี่ห้อง เธอจึงไม่สามารถแข่งขันแย่งชิงกับน้องๆของเธอได้

ตอนนี้เธอแต่งงานกับตระกูลอู๋แล้ว แม้ว่าซีหยวนจะอาศัยอยู่ในห้องเดียวกันกับเธอ แต่แสงสว่างในห้องนั้นก็ดีมากเช่นกัน และเธอก็พอใจมันมาก

ซูจิ่วเย่ว์นั่งลงบนเก้าอี้ เก้าอี้บุด้วยเบาะหนาๆ และผ้าฝ้ายที่ยัดไว้ข้างในก็ไม่รู้สึกแข็งเลย

เจียงชุนสี่จับมือเธอแล้วถามว่า “ช่วงนี้เจ้าเป็นยังไงบ้าง? เมื่อกี้ข้าเขินอายเกินกว่าจะถาม แต่ตอนนี้มีแค่เราสองคน ดังนั้นเจ้าต้องบอกข้ามาตามตรงนะ ข้าได้ยินคนอื่นพูดถึงเจ้าว่าอย่างไรรู้ไหม? ว่าแต่งงานกับคนโง่เหรอ จริงเหรอ?”

ซูจิ่วเย่ว์พยักหน้าช้าๆ กับสายตาที่จ้องมองของนาง "ใช่ สมองของซีหยวนได้รับความเสียหายจากการกระทำของใครบางคน แต่อย่ากังวลเลยหมอบอกว่าเขายังรักษาได้”

เจียงชุนสี่ขมวดคิ้วทันทีเมื่อเธอได้ยินประโยคแรก จากนั้นค่อย ๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย

“คนที่อาศัยอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้านของเราเป็นคนโง่ไม่ใช่หรือ? เขาสกปรกตลอด เขาไม่รู้อะไรเลยแม้กระทั่งการกิน ดื่ม และเที่ยวเล่น ข้ากลัวว่าเจ้าจะอยู่กับคนแบบนี้ ถึงอย่างนั้น วันนี้ข้าเห็นผู้ชายของเจ้าดูไม่เลวเลย ข้าหวังว่าเขาจะดีขึ้นในเร็ว ๆ วันและเจ้าควรสนุกกับชีวิตของเจ้าด้วย”

ซูจิ่วเย่ว์รู้ว่านางไม่ได้ไม่ชอบซีหยวน แต่เพียงกังวลว่าชีวิตของเธอจะไม่ง่ายในอนาคต